Γιώργο, (σού) γράφω, γιατί, αν δεν γράψω, θαρρώ, πως θα σκάσω, θα εκραγώ. Δεν είναι εύκολο. Δεν είναι εύκολο, γιατί απ’ την μια θέλω να ξεδιπλώσω δυο λόγια και να τα βάλω σε μια σειρά αλλά απ’ την άλλη τόσες μέρες μετά κι, ακόμη, δεν βρίσκω τις κατάλληλες λέξεις, δεν βρίσκω τον τρόπο…
Η είδηση του θανάτου σού με βρήκε σαν σφαίρα. Είπα “δεν παίζει, αποκλείεται”. Η αμφιβολία, η αμφισβήτηση και η άρνηση έγιναν βεβαιότητα, εξαφανίστηκαν, όταν άνοιξαν το κινητό. Φυσικά, ήσουν η πρώτη είδηση.
Σε ήξερα προσωπικά; Όχι! Σε ήξεραν προσωπικά όλοι όσοι σοκαρίστηκαν απ’ τον θάνατό σου; Σε ήξεραν όλοι όσοι ξαγρύπνησαν στην Νίκαια, όσοι σε συνόδευσαν στην τελευταία σου κατοικία, όσοι έγραψαν δυο λόγια για εσένα, όσοι δάκρυσαν, όσοι έκλαψαν; Όχι!
Ξέρεις, όμως, γιατί έγιναν όλα αυτά; Γιατί στις 9 του Σεπτέμβρη δεν έφυγε, μονάχα, ο Μαζωνάκης. Δεν πέθανε, μονάχα, ο Γιώργος. Μαζί μ’ εσένα πέθανε ένα τεράστιο κομμάτι μνήμης μιας ολόκληρης γενιάς. Της γενιάς μου, Γιώργο. Δεν πέθανες μόνο εσύ. Πέθαναν και οι αναμνήσεις, Γιώργο. Έφυγες και μαζί σου πήρες τα παιδικά μας χρόνια. Μού άρπαξες τα παιδικά μου χρόνια…
35αρίζουμε, Γιώργο, και μόλις στις 9/9/2026 συνειδητοποιήσαμε ότι θέλοντας και μη μεγαλώσαμε, μεγαλώναμε μαζί σου.
Σαν σε τρένο σε σιδηροδρομική γραμμή οι σκέψεις έτρεξαν χιλιόμετρα πίσω. Κι από κάτω μουσικό χαλί.
Με λένε Γιώργο.
Ανήκω σ’ εμένα.
Παιδί της νύχτας.
Φεύγω για ‘μένα.
Αλλάξανε τα πλάνα μου.
Ένα κενό.
Στον έρωτα παρανοείς.
Μού λείπεις.
Φοβερή.
Εμένα πες μου ποιος.
Τέσσερις.
Σάββατο.
Gucci φόρεμα.
Και πόσα ακόμα…
Ήσουν εκεί, Γιώργο. Με κάθε σου επιτυχία ήσουν εκεί. Αλλά, τότε, δεν το καταλαβαίναμε. Ήσουν εκεί, Γιώργο. Έπαιζα στο δωμάτιο μού όσο ο μεγάλος μου αδελφός ετοιμαζόταν για έξοδο ή απλά άκουγε μουσική κι απ’ τα ηχεία του αντηχούσε δυνατά “θέλω να γυρίσω στα παλιά”. Αυτό το τραγούδι ζυγίζει όσο και τα χρόνια μου στην ζωή. Αυτό το τραγούδι είναι 90’s.
Σημάδεψες μια ολόκληρη γενιά, Γιώργο. Και δεν ξέρεις πόσο πολύ θέλω να γυρίσω πίσω σ’ αυτήν την γενιά. Πίσω στα χρόνια εκείνα. Πίσω στις αλάνες. Τότε που γρατζουνούσαμε πόδια και χέρια, γιατί βουτούσαμε στην ζωή. Τότε που σαν παιδί έπεφταν στα χέρια μου δίσκοι σου, CD σου και δεν ξέραμε πως τόσα χρόνια μετά θ’ άντεχαν. Δεν ξέραμε πως τόσα τραγούδια θα ήταν, ακόμη, στα χείλη μας. Πίσω, Γιώργο. Τότε που δεν είχαμε κινητά κι εφαρμογές μουσικής. Τότε που περιμέναμε να φύγουν οι γονείς μας απ’ το σπίτι και βάζαμε στο ράδιο τα CD αρπάζοντας στυλό και κάνοντας τους τραγουδιστές. Και, μόλις ακούγαμε τ’ αυτοκίνητο, πατάγαμε όπως όπως το Pause από ντροπή για τις παραστάσεις που δίναμε. Θέλουμε να γυρίσουμε πίσω στην εποχή με το εμβληματικό κοκκινόμαυρο εξώφυλλο του άλμπουμ ΜΑΖΩ LIVE ΝΑΚΗΣ. Αυτό το CD είναι η τομή. Αυτήν την εποχή πήρες μαζί σου, Γιώργο. Την ανεμελιά μας, την δροσιά μας, την ελπίδα μας, την παιδικότητά μας.
Γιατί μεγαλώνουμε, Γιώργο. Μεγαλώνουμε σ’ ένα μπουρδελοκράτος, στ’ οποίο δεν ξέρουμε τι μάς ξημερώνει. Γιατί μάς κοιτάνε μόνο σαν φράγκα. Γιατί μάς σκοτώνουν καθημερινά και δεν ανοίγει ρουθούνι. Γιατί κάνουν φόνους και κανείς δεν αναλαμβάνει καμιά ευθύνη. Γιατί όλοι συνεχίζουν, απλά, να ζουν εγκληματώντας. Στις πλάτες μας.
Μεγαλώνουμε, Γιώργο κι εσύ το ξέρεις καλύτερα απ’ τον καθένα πως η ίδια η οικογένειά μας, τα ίδια μας τ’ αδέλφια μάς πολεμάνε καθημερινά. Μάς αφήνουν ανοικτές πληγές που μπάζουν σκόνη και πόνο. Γιατί ήξερες πώς ήταν να θέλεις ν΄ανασάνεις και να μην μπορείς. Και σ’ αυτό μοιάζαμε, Γιώργο.
Μεγαλώνουμε, Γιώργο. Μεγαλώνουμε μόνοι. Κάθε μέρα μια επανάληψη. Κάθε μέρα ένας αγώνας και στο τέλος τι μένει;
Ξέρεις τι μένει, Γιώργο; Ο κόμπος στον λαιμό σου στην τελευταία σου συνέντευξη. Τα βουρκωμένα σου μάτια στα τελευταία πλάνα. Δεν ήσουν ανέμελος επειδή ήσουν ο Μαζωνάκης. Σήκωνες τον σταυρό σου γιατί ήσουν ο Γιώργος.
Κι αυτόν τον σταυρό, αυτό το βαρίδι, το σηκώνουμε όλοι μας καθημερινά. Και είχαμε μόνο τις αναμνήσεις της παιδικότητάς μας να μάς δίνουν κουράγιο. Αλλά τις πήρε κι αυτές μαζί σου, παιδί της νύχτας.
Γι’ αυτό μάς γάμησες όλους συναισθηματικά, Γιώργο. Γιατί είσαι μια ολόκληρη εποχή και την πήρε μαζί σου. Μάς την ξερίζωσες βίαια. Μάς την ξερίζωσαν βίαια. Σε ξερίζωσαν βίαια. Χωρίς ντροπή, χωρίς σεβασμό.
Κι έπρεπε να φύγεις, άραγε, ρε Μαζώ, για να καταλάβουμε όλοι τον πλούτο του κόσμο σου; Την ευγένειά σου; Το ήθος σου; Την αξιοπρέπειά σου; Πέρα απ’ την εκκεντρικότητά σου, το ντύσιμό σου, τις εξαρτήσεις, τα φώτα, τα γαρίφαλα. Δεν άφηναν τα Μέσα να δούμε τι περισσότερο είσαι. Δεν μάς άφηνες να δούμε τι περισσότερο είσαι. Ήσουν φως μα το σκοτάδι είχες βάλει στο σημάδι…
Έφυγες και μού υπενθύμισες πως η απώλεια είναι πάντα εκεί. Στην γωνία. Παραμονεύει να μάς αρπάξει το είναι.
Και να σού πως και κάτι ακόμα, Γιώργο; Φεύγοντας με διέλυσες πολύ περισσότερο γιατί μεγάλωνες, άλλαζες, επέλεγες να κάνεις πράγματα που δεν θα έκανα εγώ και σ’ έκρινα γι’ αυτά. Πολύ περισσότερο γι’ αυτό με τσάκισες, Γιώργο. Γιατί μού έριξες μια τεράστια, μια ηχηρή σφαλιάρα. Μού θύμισες να μην κρίνω. Το είχα ξεχάσει, Γιώργο. Ξεχνάμε τον πλούτο του άλλου και κρίνουμε μικρότητες. Κι έπεσα στην λούπα. Χαστούκι η απώλειά σου. Για να μην στέκομαι στο μικρό αλλά στο μεγάλο. Χαστούκι η απώλειά σου, γιατί είχες μια τέτοια ευγένεια, έναν τέτοιο σεβασμό και μια αξιοπρέπεια που ούτε σε δυο ζωές δεν θα μπορέσω να τα φτάσω. Και νιώθω τόσο λίγη.
Η απώλειά σου, Γιώργο, μού θύμισε ότι είμαι άνθρωπος. Με λάθη και σωστά. Μ’ ελαττώματα αλλά κι προοπτικές για εξέλιξη. Η απώλεια σου μού θύμισε ότι είμαι εδώ. Είμαι, ακόμη, εδώ και σπαταλιέμαι. Η απώλεια σού μ’ έσπασε, ρε Μαζωνάκη. Με τσάκισε. Γιατί δεν χρειάζεται να είμαι μάνα, κόρη, αδελφή, φίλη, συνεργάτης ή γκόμενά σου, για να νιώσω το κενό που άφησες.
Πήρες και συνάμα μού έδωσες μ’ ένα τρόπο περίπλοκο και θλιβερό. Και τώρα έμειναν μόνο μελωδίες, στίχοι, η χροιά σου και το μπουζούκι. Το μπουζούκι που λάτρευες.
Έφτασε Οκτώβρης κι, ακόμη, δεν χωνεύεται, ρε αλήτη.
Δάκρυα ανάκατα μ’ επιτυχίες, πενιές και τα μπλε σου μάτια καρφωμένα στον νου μας.
Μάς ισοπέδωσες, Γιώργο…
Αντίο, Γιώργο…