Η ζωή της Αλίσια Μπέρενσον είναι φαινομενικά τέλεια. Διάσημη ζωγράφος η ίδια, περιζήτητος φωτογράφος μόδας ο άντρας της, ζουν σ’ ένα μεγάλο σπίτι με θέα στο πάρκο, σε μια απ’ τις πιο όμορφες περιοχές του Λονδίνου. Όταν ένα βράδυ ο σύζυγός της γυρίζει αργά από μια φωτογράφιση, η Αλίσια τον πυροβολεί πέντε φορές στο κεφάλι και βυθίζεται στην σιωπή.
Η άρνησή της να μιλήσει και να δώσει οποιαδήποτε εξήγηση θα μετατρέψει μια οικογενειακή τραγωδία σε κάτι πολύ μεγαλύτερο, σ’ ένα μυστήριο τ’ οποίο μονοπωλεί την φαντασία του κοινού και κάνει την Αλίσια διαβόητη.
Η τιμή των έργων της απογειώνεται κι εκείνη, η “σιωπηλή ασθενής”, μεταφέρεται μακριά απ’ τα φώτα της δημοσιότητας στο Γκρόουβ, μια ψυχιατρική μονάδα υψηλής ασφαλείας στο βόρειο Λονδίνο.
Ο Θίο Φέιμπερ είναι ένας ιατροδικαστικός ψυχοθεραπευτής που περίμενε πολύ καιρό την ευκαιρία να δουλέψει με την Αλίσια. Είναι πεπεισμένος ότι εκείνος θα πετύχει εκεί που οι άλλοι απέτυχαν.
H αποφασιστικότητά του να την κάνει να μιλήσει και να ξετυλίξει το μυστήριο της δολοφονίας του άντρα της τον παρασύρει σ’ ένα δύσβατο μονοπάτι που οδηγεί στα βαθύτερα αίτια της σιωπής της…
Κι αν τού μιλήσει, θα θέλει ν’ ακούσει την αλήθεια;
“Πρωτότυπο” και “νοσηρό” θα μπορούσαν να είναι δυο λέξεις που χαρακτηρίζουν το βιβλίο της σιωπηλής ασθενούς. Είναι το βιβλίο που σού αποδεικνύει ότι δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι τίποτα και κανέναν και να βγάζεις τα συμπεράσματά σου όχι πρόωρα αλλά, μονάχα, όταν πέσει η αυλαία.
Ψυχολογικό κι αστυνομικό ως έργο, η “σιωπηλή ασθενής” μάς βυθίζει στην άβυσσό της μ’ ένα ανελέητο κυνήγι αναζήτησης της αλήθειας να λαμβάνει χώρα κι εμείς να μην μπορούμε παρά να μπούμε στον χορό.
Το διάβασα αρκετό καιρό πριν και δεν μπορώ να είμαι αναλυτική ως προς τις περιγραφές κι αναφορικά με το αν με ξένισε κάτι συγκεκριμένο ή όχι. Αυτό, ίσως, το θυμηθώ ή εντοπίσω κάποια στιγμή, όταν το διαβάσω ξανά, αλλά, σίγουρα, η γενική αίσθηση της αδρεναλίνης και της εκτόξευσής της κατά το φινάλε έχουν χαραχθεί μέσα μου και, ως εκ τούτου, προτείνω κι εγώ, όπως και χιλιάδες αναγνώστες, τον συγκεκριμένο τίτλο.
Το πλέξιμο της ιστορία με τον αρχαίο ελληνικό μύθο της Άλκηστης και η ύπαρξη ψυχολογικών / ψυχιατρικών επισημάνσεων κράτησαν, σε προσωπικό επίπεδο πάντα, το ενδιαφέρον αμείωτο. Η, δε, έκβαση της ιστορίας, κυριολεκτικά, πυροδότησε κάθε αίσθημα έκπληξης.