Home >> Sports >> Οι σκαλωσιές του Νοέμβρη

Οι σκαλωσιές του Νοέμβρη

Φαινομενικά και θεωρητικά, ο Ολυμπιακός που χτίστηκε για την αγωνιστική περίοδο 2026/2027 τα είχε όλα. Εκτός από κάτι. Τη γκρίνια! Η περασμένη χρονιά ολοκληρώθηκε με την κατάκτηση της Ευρωλίγκας, με το πρωτάθλημα Ελλάδας και με έκρηξη συναισθημάτων. Επιπλέον, προτού ξεκινήσουν όλοι για τις καλοκαιρινές τους διακοπές, οι πρωταθλητές Ευρώπης ενίσχυσαν την ομάδα με τους Μοντέρο, Μίλερ Μακιντάιρ και τον Εντζάι που αφίχθη πριν την προετοιμασία.

Ο αρχικός σχεδιασμός περιελάμβανε τέσσερις χειριστές. Αυτοί ήταν οι Μοντέρο, Μακιντάιρ, Γουόκαπ και Τζόσεφ. Πλέον, φτάσαμε στα μέσα του Νοεμβρίου και η υπερπλήρης, με ποιοτική αναβάθμιση, γραμμή των περιφερειακών, ξέμεινε με δύο. Τον Αμερικανό και τον Καναδό. Επίσης, ο Φουρνιέ αντιμετώπισε δύο προβλήματα τραυματισμών και ο Ντόρσεϊ χρησιμοποίησε το διαδίκτυο σαν περιοδικό κίτρινης ύλης προκειμένου να εκθέσει το σύλλογο, τη διοίκηση, τον προπονητή και να κλονίσει την εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του, μέσα στα αποδυτήρια, χωρίς σημάδια μεταμέλειας. Η διοίκηση και ο προπονητής μετά το πειθαρχικό παράπτωμα, είχαν τις δικές τους θέσεις, οι οποίες δεν τέμνονταν ακριβώς, και ακολούθησαν μια συμβιβαστική πορεία, προκρίνοντας την τιμωρία ενός μήνα. Βέβαια, δεν υπολόγιζαν το ντόμινο απουσιών. Ωστόσο, οι μάχες πρέπει να δοθούν, παρά την περιπέτεια. Έστω, και με παραγωγή επίθεσης μέσω της καλής και συνεπούς άμυνας. Συνοπτικά, και αρκετά πρόχειρα, λείπουν 30 πόντοι στο σκοράρισμα και 7-8 τελικές πάσες. Όταν δε, ήταν εκτός πλάνων και ο Γάλλος, το άθροισμα ανέβαινε σε 44,2 πόντους και 10 ασίστς.

Επάνω στη δομή ενίσχυσης του συνόλου, μετά την έκτη αγωνιστική της Ευρωλίγκας, επελέγη και η προσθήκη του Κόντσαρ. Το κομμάτι του παζλ που έλλειπε για να επέλθει αμυντική ισορροπία στους εξής τομείς. Αμυντικό ριμπάουντ από περιφερειακό παίκτη, μέγεθος και άνοιγμα χεριών, προσωπική άμυνα (συν την άμυνα αλλαγών/ αλλοιώσεις), και προσπάθεια να εξασφαλιστούν περισσότερες κατοχές από αθλητή με χαμηλό δείκτη απαιτήσεων στο επιθετικό κομμάτι, ώστε οι υπόλοιποι να είναι ικανοποιημένοι από θέμα εκτελέσεων στα σημεία που είναι ευνοϊκότερα βάσει του ταλέντου και των χαρακτηριστικών τους, περνώντας μέσα από το απαραίτητο και αναγκαίο φιλτράρισμα. Η απαιτούμενη οντότητα σε προσπάθειες, με άξονα τη μεγιστοποίηση των προτερημάτων έναντι των μειονεκτημάτων.

Θέμα Ντόρσεϊ

Σαν να προσπαθεί να αρνηθεί τη θάλασσα και να πληγώσει το φως των καλύτερων του, μπασκετικών χρόνων. Η συνύπαρξη στην ίδια, αρχική, πεντάδα με τον Μακιντάιρ ήταν δύσκολη. Ασύμβατη. Ο νέος άσσος της ομάδας είναι η καινούργια μορφή περιφερειακών που κάνουν καριέρα στο παγκόσμιο μπάσκετ. Ελευθέρας βοσκής γκαρντ, οι οποίοι ξεκινούν την καριέρα τους με τα ένστικτα να κυριαρχούν και να ορίζουν το παιχνίδι τους και όσο ανεβαίνουν επίπεδο, αντάμα με την ωριμότητα της τριβής, τιθασεύουν τις παρορμήσεις και γίνονται παίκτες αρμονίας. Όμως, ετούτο, λαμβάνει χώρα έως ένα συγκεκριμένο βαθμό. Μόλις, κάτι χαλάσει και βγουν από τις νέες τους συνήθειες, επιστρέφουν σε εκείνα που γνωρίζουν και τους έχουν γαλουχήσει.

Να το εξετάσουμε πιο συγκεκριμένα. Ο Μακιντάιρ κάνει ένα λάθος ανά πέντε επιθέσεις, σε 100 κατοχές. Το αντίστοιχο νούμερο του Γουόκαπ ήταν ένα λάθος ανά επτά επιθέσεις, σε 100 κατοχές. Σε πακέτο με λιγότερα σουτ και διάχυτο αλτρουισμό. Επιπρόσθετα, όπως είχαμε διαπιστώσει από την παρουσία του στον Ερυθρό Αστέρα και τη Μπασκόνια, ο Μακιντάιρ έβρισκε αυτοπεποίθηση, σαν ανάγκη και σαν επιλογή, πατώντας μέσα στη ρακέτα, στο ύψος των βολών. Με λίγα λόγια, δημιουργώντας το πρώτο ρήγμα. Την Πέμπτη, με αντίπαλο τη Ντουμπάι, ο Αμερικανός τοποθετήθηκε στη δεύτερη πεντάδα. Εκεί, μέτρησε 10 ασίστς και 7 πόντους, με 29,9% usage και τους Τζόουνς ή Χολ μαζί του για να παίρνει και διαφορετική διάσταση το κάθετο παιχνίδι του με συνεργασίες.

Εντός της παρούσας συνθήκης, ο Ντόρσεϊ, στο επιθετικό σκέλος, ακουμπούσε πιο αργά τη μπάλα (μιλώντας σε κλίμακα δευτερολέπτων) και είχε κλειδωμένο στόχο ότι έπρεπε να επιτεθεί, κατευθείαν, αγνοώντας την προκαθορισμένη ροή και τις οδηγίες. Προκαλούσε εκνευρισμό ο οποίος φαινόταν, άμεσα στο αμυντικό αντίκτυπο με νωχελικές επιστροφές αλλά και στη γλώσσα του σώματος των συμπαικτών του. Αφοπλιστικό παράδειγμα, ο αγώνας με τη Μπολόνια. Τώρα, εάν αυτό οφείλεται στο ότι ήθελε να αναδειχθεί από το σύστημα για να ξεχωρίσει, σε προσωπικό επίπεδο, ανεβάζοντας την αξία του στο μεταγραφικό παζάρι, μάλλον, ατύχησε. Το έξω δεν έχει μέσα…

Ο Ολυμπιακός έχει μπροστά του διπλή παγίδα. Ή θα τον δεχτεί πίσω, κυριολεκτικά και όχι τυπικά, έχοντας αποδεχτεί ότι χρειάζεται το ένας εναντίον ενός από ατομική φάση, βάζοντας βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια μιας πιο συμπαγούς εικόνας, με επιθετικές ελλείψεις ή ο Γιώργος Μπαρτζώκας θα έχει τη δαμόκλειο σπάθη πάνω από το κεφάλι του και σε βραδιές ηττών, ο απών θα είναι ο διακριθείς. Η πρώτη διάσταση κρύβει τον κίνδυνο της επανάληψης ίδιας ή παρόμοιας συμπεριφοράς εν ευθέτω χρόνω. Καταστρατήγηση του πυρήνα της κοινότητας.

Έρωτας και Αποδόμηση

Η κατάδειξη της αναγκαιότητας στην ουσία της αισθητικής και της ηθικής, μέσω θεωρίας και πράξης. Ο Ολυμπιακός οφείλει να βρει την καταγωγή, τη δημιουργική διαδρομή και να αποφύγει τη συντηρητική σούπα που γεύτηκε το 2023-2024, παρότι, εφέτος, υπάρχουν οι Φουρνιέ και Βεζένκοφ, σε σύγκριση με τότε. Άλλωστε, το φάιναλ φορ στο Άμπου Ντάμπι, με τη Φενέρμπαχτσε νικήτρια και τη Μονακό φιναλίστ, υπέδειξε πως οι ομάδες που φτάνουν μέχρι το τέλος της διαδρομής, πρέπει να είναι αυτόνομες και εξίσου καλές σε άμυνα και επίθεση. Με δεδομένη την αθλητικότητα, τη μεταβλητότητα, την ισομερή κατανομή ρόλων, τις πρακτικές δυναμικές κλπ.

Ο πρώτος μήνας της σεζόν έδειξε την αλλαγή του μοντέλου καταρτισμού του επιθετικού σχεδιασμού. Η σύνθεση και η στρατηγική να προκύψει από το βάθεμα των σχέσεων και την αναπαραγωγή των θεσμών. Παρότι, στα χρόνια της σταθερότητας και της επιστροφής της ομάδας στις ράγες του κορυφαίου στερεώματος- με τον Γιώργο Μπαρτζώκα στα ηνία- ο Ολυμπιακός ήταν στην προτελευταία θέση όσον αφορά τις επιθέσεις που εμπλεκόταν ο χειριστής, με τον Μοντέρο και τον Μακιντάιρ, άλλαξαν τα δεδομένα. Από τις 75,5 κατοχές με τους δύο να μοιράζονται την ευθύνη, ο αριθμός έχει πέσει στις 67,8. Σε αυτή τη στρέβλωση ήρθε να προστεθεί και η περαιτέρω πτώση στο ποσοστό πίσω από τη γραμμή του τρίποντου. Από το 32,7%, πλέον, οι ερυθρόλευκοι σουτάρουν με 26,2%. Στην αντιπέρα όχθη, πριν τον αγώνα με τη Μπεσίκτας, οι Πειραιώτες έβρισκαν τους πόντους τους μέσω συνεργασίας σε ποσοστό 61,7%. Παράλληλα, για να έχουμε μια τάξη μεγέθους, με νηφαλιότητα και πληρότητα λόγου, να σημειώσουμε ότι στα προχωρημένα/ εξειδικευμένα στατιστικά, την τελευταία τετραετία βλέπουμε πως ο Ολυμπιακός είναι η κορυφαία ομάδα στη λίγκα σε ποσοστό ασίστς. Ειδικότερα, 71% το 2022/23, 67% το 2023/24, 70,5% το 2024/25, 68,7% το 2025/26 (με συνύπαρξη των Φουρνιέ και Ντόρσεϊ). Φέτος, είναι 12ος με 60%.

Η διαμόρφωση του υλικού είναι υπό εξέλιξη και αναζητούνται οι κατάλληλοι με τις όποιες εκπτώσεις, καθώς, η σεζόν τρέχει και, σχεδόν, όλες οι ομάδες είναι εντός του πλαισίου που κυνηγούν, άρα, γιατί να αφήσουν να φύγει ο καλός τους παίκτης; Ευτυχώς, είμαστε, ακόμη, στα πρώτα βήματα ξεφυλλίζοντας το ημερολόγιο του τοίχου. Το να ζητούμε και να απαιτούμε τολμηρές αλλαγές στον τρόπο ζωής μιας μικροκοινωνίας είναι επιπολαιότητα, αφού δεν γνωρίζουμε, συγκεκριμένες, λεπτομέρειες. Ο Ολυμπιακός έχει χρέος, να είναι ταγμένος στο συμβάν. Την κιβωτό της ζωής του. Να είναι μαχητικός, λαϊκός, να εμπιστευτεί τις ισχυρές δομές του και να παλεύει, χωρίς να κολακεύεται από σπουδαία λόγια και την αγάπη προς το είδωλο στον καθρέπτη του.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *