Με αφορμή την ολοκλήρωση της προημιτελικής φάσης του εφετινού Τσάμπιονς Λιγκ, βρίσκουμε την αφορμή να διατυπώσουμε ορισμένες σκέψεις και θέσεις, σχετικά με την κατεύθυνση που έχει πάρει το παγκόσμιο ποδόσφαιρο τα τελευταία χρόνια. Το εξετάζουμε υπό το προλεχθέν σχήμα, καθότι, εκεί, παίζεται το επαγγελματικό ποδόσφαιρο στο υψηλότερο επίπεδο.
Ποιο ήταν το βασικό πρόβλημα του ποδοσφαίρου συγκριτικά με τα υπόλοιπα ομαδικά αθλήματα; Για τις αγορές ήταν δύο. Αρχικά, ότι ήταν χαμηλής παραγωγικότητας, αναφορικά, με το σκορ και δευτερευόντως, πως δεν ήταν δυνατή η συχνή διακοπή για να προστεθούν, εμβόλιμα, οι διαφημίσεις των χορηγών.
Στα αμιγώς, αγωνιστικά ζητήματα, προχωρούμε ως εξής. Πλέον, στη σύγχρονή του μορφή, επικρατεί ένα μεικτό σχήμα. Ειδικότερα, δεν παίζεται ούτε η γνωστή μας, παθητική, άμυνα για να τη διδαχτούν και να την υιοθετήσουν οι ομάδες και ταυτόχρονα, οι σύλλογοι πρέπει να ξέρουν να επιτίθενται. Διαφορετικά, μια μαύρη δίνη καταπίνει τα πάντα. Απαιτείται συγχρονισμός, μέγιστη απόδοση και αποτελεσματικότητα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η Ατλέτικο Μαδρίτης και η σύγκριση με τον εαυτό της, την τριετία 2014-2017. Οι νέοι Αμερικανοί ιδιοκτήτες, ήδη, από το προηγούμενο καλοκαίρι απαίτησαν να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα, με τις προσθήκες παικτών οι οποίοι να μπορούν να υποστηρίξουν αυτή την προκοπή. Το ισπανικό πρωτάθλημα για τους ποδοσφαιριστές του Σιμεόνε είναι ο καθρέπτης ότι δυσκολεύεται να προσαρμοστεί αλλά σιγά σιγά μετακινείται στο να αποκτά παίκτες με χαρακτηριστικά, ταιριαστά, στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Το πιο άμεσο.
Συνολικά, οι κεντρικοί αμυντικοί επιβάλλεται να είναι σπρίντερ δεδομένου ότι τρέχουν μαζί με τους επιθετικούς και δεν τους περιμένουν παρατεταγμένοι! Η ευθεία του οφσάιντ έχει καθοριστικό ρόλο ως προς τα μέτρα που καλύπτονται για να είναι κοντά οι γραμμές. Οι ποδοσφαιριστές έχουν άψογη τεχνική κατάρτιση και είναι εφοδιασμένοι με πάμπολλες προπονητικές ώρες και κύκλους ώστε να συνδυάζονται σε μικρό χώρο, με παράλληλες κινήσεις και εναλλαγές πλευρών. Τα δίδυμα ή οι τριάδες των στόπερ ανοίγουν σε φάση επίθεσης για να παρακαμφθεί η πίεση των αντιπάλων. Όμως, με το κόστος ότι όταν χαθεί η μπάλα, το πιο σύνηθες είναι να γίνεται προμενάδα μέχρι τα δίχτυα, καθότι οι ομάδες είναι ρυθμισμένες για να ξεδιπλώνουν επιθέσεις μικρής διάρκειας, με μεγάλη ένταση και κάθετο παιχνίδι και ο κεντρικός μέσος που γυρίζει για να καλύψει, χάνει όσους οφείλει να επιτηρεί βάσει των οδηγιών. Καταλήγουμε, έτσι, σε δύο ομάδες που αγωνίζονται σε λίγα τετραγωνικά, με τις διατάξεις να επιδιώκουν, μανιωδώς το κλέψιμο στο 1/3 της απέναντι πλευράς, με σωστές τοποθετήσεις σε έκταση και σώμα για να προωθηθεί το ταχύτερο δυνατό η μπάλα. Σε κάθε περίπτωση το μήκος και το πλάτος βρίσκεται στο ύψος της σέντρας. Με λίγα λόγια, επικρατεί το μοτίβο: Ανάκτηση- Επανάληψη.
Ίσως, αναρωτηθείτε και πείτε ότι όλα τα ανωτέρω, είναι υπερβολές και παραξενιές σε σύγκριση με το ποδόσφαιρο που αναγνωρίσαμε στην πρώτη νεότητα. Όχι. Η στήλη, τάσσεται, αναφανδόν, με την ανάπτυξη του αθλήματος. Θυμάται ότι την περίοδο της πανδημίας, η ΟΥΕΦΑ, έδειχνε, σε επανάληψη, κορυφαίους αγώνες του παρελθόντος, στο Τσάμπιονς Λιγκ, και οι ημιτελικοί της περιόδου 1998-1999 έφεραν την κόντρα της Γιουβέντους με τη Γιουνάιτεντ. Παρότι, ο δεύτερος αγώνας στο Ντέλε Άλπι ήταν γεμάτος από ανατροπές και έντονα συναισθήματα, για έναν μέσο άνθρωπο της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα, παρά την καλή θέληση και την απουσία εναλλακτικών επιλογών προς θέαση, ήταν δύσκολη η παρακολούθηση. Απτό δείγμα της προόδου. Ωστόσο, μακριά από εμάς η ηθικολογία, δεν πρέπει να γίνεται σε βάρος της υγείας όλων όσοι εργάζονται στο χώρο. Με μετρήσεις και με επιστημονικές έρευνες και προτάσεις.