Η ζωή είναι πολύτιμη όταν αναγνωρίζουμε το κάθε της λεπτό. Η αφοσίωση αφορά τους στόχους που βάζουμε. Όχι, απαραίτητα σε μακροπερίοδους χρόνους. Η Οδύσσεια μάς μαθαίνει ότι δεν είναι θέμα το πότε θα φτάσουμε στην Ιθάκη αλλά το ζήτημα παραμένει η διαδικασία. Το ταξίδι. Γίνεται πολύτιμο και παίρνει νόημα. Κυριεύεις κάτι όταν δεν απελπίζεσαι, όταν βρίσκεις ενδιαφέρον και στη ρουτίνα. Μέσα από εκεί, συνειδητοποιείς τον εαυτό σου, το δρόμο. Ο Αλμπέρ Καμί, το προσδιόρισε ιδανικά στο Μύθο του Σίσυφου. Ο Σίσυφος ήταν ένας τιτάνας και για τους περισσότερους, ο βασιλιάς της Κορίνθου. Πανούργος και διορατικός άνθρωπος. Ξεγέλασε δύο φορές το θάνατο. Πήγε στον Κάτω Κόσμο χωρίς δεήσεις. Έτσι, είχε συμβουλεύσει τη γυναίκα του. Περιέπαιξε τον Άδη ο οποίος τον άφησε να επιστρέψει για να λάβει τις τιμές που του άξιζαν. Πήγε στον Ασωπό, αργότερα ποταμός κοντά στην Κόρινθο και πεθερός του πατέρα των θεών, και συκοφάντησε την κόρη του λέγοντας πως η Αίγινα ήταν μαζί με τον Δία. Ο Σίσυφος τιμωρήθηκε από τον Δία να ανεβάζει το βράχο. Ο Καμί, με σοφία, προσεγγίζει το μύθο και καταλήγει σε συμπεράσματα. Η ρουτίνα και η τιμωρία, μπορεί να είναι απάνθρωπες, όμως, οι λεπτομέρειες της διαδικασίας δίνουν ομορφιά και ο Σίσυφος δεν πτοείται. Δεν αντίκειται στην ανθρώπινη λογική και τον παραλογισμό των μακρόπνοων στόχος. Η αφοσίωση είναι το ενδιαφέρον κάθε λεπτού της προσπάθειας. Η ομορφιά μέσα στην εργασία φέρνει έμπνευση και πνευματική απελευθέρωση.
Η αρετή στις μέρες μας παραπέμπει στο γυναικείο όνομα. Όμως, η αρετή έχει εξαφανιστεί ως αξία και σαν χρήση της λέξης, στη γλώσσα. Ο άνθρωπος με αρετή πρέπει πρώτα απ’ όλα να έχει σοφία, δηλαδή, καλλιεργημένη εξυπνάδα, να έχει πειθαρχήσει στα ένστικτά του και στο συναίσθημα, να έχει εντιμότητα και κυρίως, να έχει δικαιοσύνη. Είναι η καρδινάλιος τετράδα που καθιερώθηκε στα βυζαντινά χρόνια και θα έπρεπε να τις έχουν οι πρώτοι επίσκοποι της εκκλησίας. Πριν τα σχίσματα… Ο Αριστοτέλης, αιώνες πριν τον Βασίλειο και τον Γρηγόριο, είχε δώσει και την ηθική διάσταση της έννοιας.
«Σε κάποια πόλη μακρινή, στην πόλη της Βερόνας
Μοντέγοι από τη μία μεριά, και κάτι Καπουλέτοι
είχανε έχθρα φοβερή που εκρατούσε έτη.
Κι έτυχε τότε έρωτας να μπει εις την καρδιά
και να θρονιάσει για καλά σε δυο μικρά παιδιά.Αυτά υπήρξαν θύματα ετούτης της βεντέτας
Κάποιου Μοντέγου δηλαδή και κάποιας Καπουλέτας.
Ρωμαίος λέγεται ο γιος από Μοντέγου γένος
και με την κόρη του εχθρού βαριά ερωτευμένος.Ιουλιέτα λέγετο η κόρη που αγαπούσε
και Καπουλέτους έλεγαν το γένος που κρατούσε.Η μοίρα όμως το ‘φερε η αγάπη των να σβήσει.
Θα δείτε πώς συνέβηκε στο έργο που θ’ αρχίσει».
Ο θίασος. Το περιπλανώμενο μπουλούκι που τριγυρνά από μέρος σε μέρος διακονώντας την παράδοση του προφορικού λόγου στην εξιστόρηση παραμυθιών. Ο επικεφαλής νομίζει ότι θα παίξουν τον Άμλετ. Μάλλον, όχι… Ίδιος συγγραφέας, διαφορετικό έργο. Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα. Δια χειρός του καταπληκτικού Μποστ με την έμμετρη ομοιοκαταληξία σε δεκαπεντασύλλαβο.
Ο Ρωμαίος εμπλέκεται σε καυγά με τον Ελ Γκρέκο γιατί ζωγράφισε την αγαπημένη του με δυο κλειδιά στο χέρι λες και ήταν ο Άγιος Πέτρος! Ο διαξιφισμός που ακολουθεί, έχει θύμα τον δεύτερο και καθίσταται δύο φορές θύμα όταν πρέπει να τον αποχαιρετήσει ο τοπικός άρχοντας. Ο Ρωμαίος πηγαίνει στην αυλή της αγαπημένης του Ιουλιέτας. Οι γονείς της θέλουν να την παντρέψουν με τον Πάρη, παρότι είναι, μόλις, 14 ετών! Εκείνη υπόσχεται αφοσίωση στον έρωτά της, προτού αυτός εξοριστεί, αλλά τον όρκο της θα τον παραβεί! Ωστόσο, του χαρίζει ένα ευμέγεθες μενταγιόν με το αρχικό της.
Μόλις κυκλοφορεί η φήμη ότι ο Ρωμαίος επιστρέφει, η Ιουλιέτα, ολίγον έγκυος, αναζητά λύσεις και απευθύνεται στον πατέρα Λαυρέντιο. Εκείνος, στο όριο μεταξύ παραϊατρικής, ψυχεδέλειας και αποκρυφισμού, τής δίνει ένα μαντζούνι για να πέσει σε βαθύ ύπνο 48 ωρών. Όμως, η ποσότητα είναι ύποπτη και αντί να περάσουν δύο ημέρες, ξημερώνει ένας κόσμος γηρασμένος κατά 40 χρόνια!
Παρά ταύτα, οι έμποροι της δυστυχίας και του μικροαστισμού της κοινωνίας που αρέσκονται στο να λαμβάνουν υπόψιν τους τις γνώμες των άλλων σαν κάτι βαρυσήμαντο και σοβαρό παρά την προσωπική επιθυμία πέραν από τις κατεστημένες συνήθειες, είναι ξανά παρόντες. Με διαφορετικές συνήθειες. Πλέον, με προοδευτικά μπαρ και κρυμμένες χαρτοπαικτικές λέσχες στο βάθος… Ο Ρωμαίος, ταλαιπωρημένος, μπαίνει και ο μαγαζάτορας του αφηγείται το πώς έφτιαξε την περιουσία του. Μετά από λίγο, έρχονται και οι γονείς της Ιουλιέτας οι οποίοι την αναζητούν με επιμονή. Σε λίγο και ο ιερέας με άμφια όμοια της νέας πραγματικότητας! Η τραγουδίστρια, που κάνει και κονσομασιόν, φαίνεται κουρασμένη. Ο Ρωμαίος την κερνά ποτό. Όταν σπάσει ο πάγος, ακολουθεί μια πρωτόφαντη αναγνώριση με σουρεαλιστικό τρόπο! Η χαρά δεν διαρκεί πολύ καθότι ο κρητικός και βαριά ζωσμένος γιος του Ελ Γκρέκο, συμμετέχει και αυτός στην παρέα! Αναζητά το δολοφόνο του πατέρα του. Με κωμικό τρόπο, ο Ρωμαίος αποκαλύπτεται και πυροβολείται με τη μπερέτα. Ανοίγοντας τα στήθη για να φανεί η πληγή, το μενταγιόν με το J της Ιουλιέτας φέρνει τη μεγάλη αποκάλυψη και τη συγκίνηση με τη μουσική και το γέλιο!
Ξεχωριστή αναφορά, αξίζει στην γκουβερνάντα της Ιουλιέτας. Τη νουθετεί, τη συμβουλεύει και έχει όλα τα προσόντα των ανθρώπων που αν και φαινομενικά βρίσκονται στο περιθώριο, τελικά, εκείνοι καθορίζουν, γράφοντας και προσαρμόζοντας, τα αληθινά γεγονότα!