Ο συγκερασμός του κοινωνικού με το φιλοσοφικό πνεύμα της παρατήρησης και της λογοτεχνίας με τον κινηματογράφο. Η ζωή είναι η κίνηση του έμβιου όντος προς την συντήρηση, την αναπαραγωγή και την ανάπτυξη. Υπάρχει, όμως, και το ψυχικό κομμάτι. Η ψυχή είναι αυτή που κινεί τον άνθρωπο για να χαράζει μια πορεία στη ζωή. Η προώθηση της θέλησης μέσα στη ζωή. Ο άνθρωπος αμφιβάλλει για το τι πραγματικά θέλει και για το εάν έχει τις δυνάμεις για να το πράξει. Για να υπάρξει εμψύχωση, δηλαδή, ισχυρή δόση θέλησης, ο άνθρωπος έχει ανάγκη να απελευθερώσει τη φαντασία του. Το άτομο έχει τη δίψα να δοκιμάσει τις δυνάμεις του. Διανοητικές και ψυχικές. Έτσι, η συμπεριφορά μας χαρακτηρίζεται από μικροψυχία. Όπως έλεγε ο ορισμός του Αριστοτέλη, «κάθε μικρή προσπάθεια, λογίζεται σαν ένα μεγάλο δόσιμο». Όμως, η ενέργεια που διασώζεται μένει σε αναστολή ή εκκρεμότητα και εάν δεν διοχετευτεί σε δημιουργική ασχολία τείνει να γίνει καταστροφική. Η νόηση ταπεινώνεται.
Η κατανόηση προϋποθέτει ενεργοποίηση της αιχμάλωτης φαντασίας. Όταν η τελευταία είναι δεσμευμένη από τα τρέχοντα, τότε, δεν μπορούμε να μπούμε στη θέση του άλλου που δυστυχεί και υστερεί. Επί μακρόν συκοφαντήθηκαν δύο έννοιες. Η φαντασία και η ονειροπόληση. Θεωρήθηκαν νοσηρές προεκτάσεις της διασπασμένης πραγματικότητας μέσω του ρεαλισμού. Αυτή η ψευδαίσθηση είναι το απεγνωσμένο κόστος της υπερδιέγερσης.
Καθώς επιθυμούμε, ενεργοποιείται η φαντασία. Στη νεότερη εποχή, η κλασική λογοτεχνία το αποτυπώνει έξοχα. Σε δύο μνημειώδη λογοτεχνήματα, την Άννα Καρένινα και η Έμα Μποβαρί. Οι δύο γυναίκες απολυτοποιούν το αίσθημά τους, έναντι της μίζερης τωρινής ζωής και ενός πνιγηρού συζύγου χωρίς εξάρσεις. Και στις δύο περιπτώσεις, κατά τρόπο συντριπτικό, οι δύο ευαίσθητες ψυχές, συναντούν τη διάψευση. Όχι, την αμιγώς ερωτική. Αλλά την πενιχρότητα του χαρακτήρα των εραστών τους. Φτάνουν να ντραπούν για τον τρόπο με τον οποίο αγάπησαν. Έπλασαν ένα είδωλο για να ξεφύγουν από την πεζότητα της ζωής. Η μόρφωση και η ευαισθησία για το απόλυτο του έρωτα, τις έκαναν να κλείσουν τα μάτια. Εδώ, έρχεται το «εγώ» τους για σταθεί απέναντί τους. Διαμαρτύρεται. Οι δύο ηρωίδες αυτοκτονούν γιατί δεν βρίσκουν το ιδεώδες λόγω των περιστάσεων και της ενάργειας για να το πλησιάσουν.
Οι μεγάλοι μεταρρυθμιστές και θρησκευτικοί ηγέτες χρειάστηκε να απομονωθούν για να ξαναπλάσουν στο νου τους την πραγματικότητα προκειμένου να επανακαθορίσουν το πλαίσιο. Όλο και λιγοστεύουν τα όρια της δημιουργικής εργασίας. Το έλλειμμα γίνεται υπόσχεση από το δίαυλο της διασκέδασης και της παραποιημένης τέχνης από την ταύτιση και τη μετακίνηση του ανθρώπου στην κατάσταση- την άλλη ζωή-, ανακαλύπτουμε δυνάμεις και διαστάσεις που δεν είχαμε σκεφτεί εξαιτίας της ενότητας που του προσέφερε το θέαμα ή το ακρόαμα.
Σε συνέχεια του περυσινού μας αφιερώματος στη μουσική και το εύρος των θεμάτων που κάλυψε ο Μίκης Θεοδωράκης, επιστρέφουμε, σήμερα, για να τοποθετήσουμε ακόμη ένα μέρος στο μωσαϊκό του παγκόσμιου μεγαλείου του. Παρακάτω, θα βρείτε όλα όσα έχουν προηγηθεί:
https://ootb.gr/tag/100-%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%ce%bc%ce%af%ce%ba%ce%b7%cf%82-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%ce%b4%cf%89%cf%81%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82/
(Life goes on) Από το 1970 η Σίρλεϊ Μπάσεϊ. Ένα χρόνο πριν, το 1969, είχε κυκλοφορήσει το Ζ του Κώστα Γαβρά.
(Sogno Di Liberta) Στις αρχές της δεκαετίας του 1920 στο Παρίσι, νεαρός Σεφέρης σπουδάζει νομική και προετοιμάζεται για το διπλωματικό σώμα. Εκεί, θα γνωρίσει τη 18η Ζακλίν, θα ζήσουν ένα μεγάλο έρωτα και θα της γράψει την Άρνηση. Το περίφημο ποίημα με τη γνωστή άνω τελεία που αλλάζει το νόημα. Χρόνια μετά, θα το μελοποιήσει ο Μίκης Θεοδωράκης. Το ακούμε από τη Μίλβα και το 1979.
(La Mia Eta) Το 1979 η Μίλβα, η πάνθηρας του Γκόρο, ηχογράφησε ολόκληρο δίσκο με τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη. Εμείς, θα ακούσουμε Την Πόρτα Ανοίγω το Βράδυ, σε ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη.
(Petits enfants du monde entier) Η Νάνα Μούσχουρη ήταν η πρώτη διδάξασα του Επιταφίου. Σε όλη τη διάρκεια της καριέρας της, δεν παρέλειπε να τραγουδάει το συνθέτη. Βρέχει στη Φτωτογειτονιά, σε ποίηση Τάσου Λειβαδίτη.
(Remets mon coeur a l’endroit) Tο 1965, η Νάνα Μούσχουρη επιλέγει το Στρώσε το στρώμα σου για δυο. Από τη θεατρική παράσταση, Η γειτονιά των Αγγέλων του Ιάκωβου Καμπανέλλη.
( Entre les lignes, entre les mots) Από τα Λαϊκά του Μάνου Ελευθερίου, με τη Μαρία Δημητριάδη και τον Αντώνη Καλογιάννη. Εδώ, από το 1972 και τη Μελίνα Μερκούρη.
(The love in your eyes) Από το 1973, η Βίκυ Λέανδρος, τραγουδάει τον Καημό του Δημήτρη Χριστοδούλου.
(La soglia) Η Ειρήνη Παππά, στα Ιταλικά, από 45αρι δισκάκι και το 1970, όπως ακούστηκε στη Γειτονιά των Αγγέλων.
(Μυρτιά) Στα χρόνια του 1970, πολλές Ιταλίδες καλλιτέχνιδες βρήκαν καταφύγιο στις μελωδίες του Μίκη Θεοδωράκη. Η ηθοποιός του θεάτρου και της τηλεόρασης, Εντμόντα Αλντίνι, τραγούδησε τη Μυρτιά!
(A Chaque Fois J’y Crois) Είμαστε δυο είμαστε τρεις… Η Δαλιδά, δεν το αντιλήφθηκε ούτε πολιτικά ούτε αγωνιστικά. Το παρέδωσε στους νεότερους με διαφορετικούς στίχους το 1977. Την ακριβή απόδοση μετέφερε ο Ζωρζ Μουστακί, με ελληνική καταγωγή από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.