Μανδύας αξιοπρέπειας
Η αλαζονεία σχετίζεται με τους ανθρώπους που δεν έχουν αυτογνωσία. Πίσω από τους επώνυμους φιλόσοφους υπάρχει η μυθολογία. Ο μύθος έχει κλεισμένη μέσα του, όλη την πείρα του παρελθόντος. Είναι πολλά τα παραδείγματα που παραπέμπουν στην αλαζονεία. Στην Αντιγόνη του Σοφοκλή, το διάταγμα του Κρέοντος ξεπερνά την ύβρη αφού όποιος θάψει το νεκρό θα πεθάνει με λιθοβολισμό. Η Αντιγόνη αδιαφορεί. Σε αντίθεση με την Ισμήνη που δεν θέλει να παραβεί την εντολή, υπερβαίνοντας τον ανθρώπινο νόμο. Για καθετί που εμφανίζεται στην ανθρώπινη σκέψη, προκύπτει και κάτι αντίρροπο. Η Ισμήνη, προϊόντος του χρόνου, μεταστρέφεται και συντάσσεται με την αδερφή της. Ο Τάνταλος, υιός του Δία, γίνεται ομοτράπεζος των θεών. Εκείνος, σκοτώνει τον Πέλοπα, δικό του γιο, και προσφέρει τη σάρκα του για φαγητό στους θεούς, προσπαθώντας να δείξει ότι οι θεοί δεν τα γνωρίζουν όλα. Βέβαια, τιμωρήθηκε. Ο Φαέθων, γιος του Ήλιου, ζήτησε από τον πατέρα του, να οδηγήσει το άρμα του. Μόλις, ανέβηκε επάνω, τα άλογα κατάλαβαν ότι ο ιππέας δεν ήταν αντάξιός τους, και ακολούθησαν τρελή πορεία. Είτε ψηλά με κρύο είτε χαμηλά με καύσωνα. Ο Δίας, για να φέρει την ισορροπία, κεραυνοβόλησε το άρμα. Σε όλες τις περιπτώσεις, υπάρχουν υπερβάσεις των ορίων. Η αλαζονεία είναι καθημερινή συνθήκη για τον άνθρωπο. Η αυτογνωσία είναι το πρώτο σκαλί για να βρεθούμε στην πραγματικότητα.
Η απληστία είναι η συσσώρευση για την επιβεβαίωση και την επούλωση πληγών. Είναι ίδιον των καιρών σε περιόδους κρίσεων και παρακμής, λαϊκισμού, κερδοσκοπίας, ένδειας και επίδειξης πλούτου μέσω επάρκειας αγαθών. Μετά, έρχεται η θεότητα Νέμεσις για να φέρει την αποκατάσταση. Ο Σιμωνίδης από την Κέα, επιφανέστατος λυρικός της αρχαιότητας, έλεγε ότι δεν γερνάει ποτέ η απληστία-το κέρδος- του άπληστου. Στη Λωξάνδρα της Ιορδανίδου, ο πλούσιος είναι εκείνος που αρκείται στα λίγα. Η ίδια η φύση, μάς παραδειγματίζει, όταν επιτυγχάνει το μεγαλύτερο δυνατό αποτέλεσμα με το μικρότερο δυνατό κόστος. Ο Καζαντζάκης, πίσω από λογικά σχήματα, συγκινούσε γράφοντας στο Ζορμπά ότι η ευτυχία είναι κάτι απλό και λιτοδίαιτο. Ένα ποτήρι κρασί, ένα κάστανο, ένα φτωχικό μαγκαλάκι και η βουή της θάλασσας.
Σημειώσεις και σχόλια κατά τη διάρκεια ή μετά τον αγώνα στο Γεώργιος Καραϊσκάκης.
16/9/2026, 22:00, τελικό αποτέλεσμα: 2-1
Αφού, ο Ολυμπιακός όπως έγινε γνωστό, μέσω του πιο επίσημου καναλιού και αντιπροσώπου του, δεν μπορούσε να παίζει με σέντρες και γιόμες από τον τερματοφύλακα, μετά το πέρας της κλήρωσης για το Γιουρόπα Λιγκ αποφάσισε το δύσκολο δρόμο. Να καταστεί αεροπλάνο εν ώρα πτήσης, το οποίο θα αλλάξει πιλότους και φτερά και θα έχει την υποχρέωση να πραγματοποιεί ασφαλείς διαδρομές, δηλαδή νίκες.
Ακολούθησε δεύτερη απρέπεια. Η ανακοίνωση της πρόσληψης του Ιμανόλ Αλγκουαθίλ ήρθε, μόλις, είκοσι λεπτά μετά την οριστικοποίηση της απομάκρυνσης του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Ο ένας Βάσκος διαδέχτηκε τον άλλον. Ο πρώην προπονητής του Ολυμπιακού, αποδείχτηκε ότι παρέμεινε στον πάγκο από συγκυρίες στα μέσα Αυγούστου. Καλώς ή κακώς, ο χρόνος θα δείξει, δεν του δόθηκε καν το δικαίωμα να προπονήσει την ομάδα μέχρι και μετά τη διακοπή των τριών εβδομάδων για τις εθνικές ομάδες, να εντάξει και να προσαρμόσει τις πολλές νέες μεταγραφές, το σύνολον 21, και να παρουσιάσει τη νέα έκδοση του ποδοσφαιρικού τμήματος. Με εξαίρεση τον Ολυμπιακό του Πέδρο Μαρτίνς, κανένας άλλος σύλλογος δεν μπήκε στα πλέι οφς του πρωταθλήματος με τόσο μεγάλο πλεονέκτημα ώστε, να είναι επιβεβλημένη μιαν αλλαγή προπονητή στις αρχές του φθινοπώρου.
Ο Ιμανόλ Αλγκουαθίλ, κινδυνεύει από τη ρήση του Σεφέρη. Βουλιάζει όποιος σηκώνει τις μεγάλες πέτρες. Η αναμέτρηση με τον ΟΦΗ για το πρωτάθλημα και με τη Γιαγκιελόνια για την πρώτη αγωνιστική του Γιουρόπα Λιγκ φανέρωσαν το προφανές. Η τάση των ποδοσφαιριστών να ακολουθήσουν τις συνήθειες 2,5 χρόνων με αντίθεση τις νέες οδηγίες. Ειδικά, ο Ρέτσος προσπαθούσε να απωθήσει το ρίσκο με τις πάσες στην άμυνα, με το να έχει την τάση να τρέξει ή να αλλάξει το παιχνίδι με μακρινές μπαλιές. Γενικότερα και σε αδρές γραμμές, παρακολουθήσαμε περισσότερο έλεγχο της μπάλας, κυκλοφορία και σταδιακό ανέβασμα των γραμμών προς το αντίπαλο μισό, τριάδα στην άμυνα σε φάση ανάπτυξης με τον ένα μπακ να δίνει πλάτος και τους δύο εξτρέμ να κινούνται εσωτερικά για να εμπλακούν σε πολλές μονομαχίες και να οδηγήσουν τη μπάλα σε χώρους όπου θα συνεργαστούν πολλοί ποδοσφαιριστές με στόχο το κάθετο παιχνίδι. Θα κριθεί η επάρκεια των πλάγιων αμυντικών σε επίπεδο αναχαίτισης αλλά και ποιοτικών προωθήσεων και μεταβιβάσεων.
Οι Ζέλσον Μαρτίνς και Ζότα Σίλβα έκαναν εξαιρετικό ματς. Συγκεκριμένα, ο πρώτος είχε 3/6 ντρίμπλες, 71 επαφές με τη μπάλα και, μεταξύ άλλων, πέντε πάσες που άνοιξαν την άμυνα και πέντε ανακτήσεις κατοχής. Ο δεύτερος, είχε 0,55 xGoals, 7/18 επίγειες μονομαχίες, τρεις πάσες κλειδιά και 1/2 στο επιθετικό τρίτο. Θεωρούμε πως είναι στοίχημα για τον Αλγκουαθίλ να προσπαθήσει με την πάροδο του χρόνου να μετατρέψει μια ποδοσφαιρική λογική που βασιζόταν σε λίγους παίκτες με πατήματα στη μεγάλη περιοχή, σε μηχανή συχνότητας όπου οι παίκτες από την πίσω γραμμή θα συμμετέχουν ισόποσα στις δύο καταστάσεις. Ειδική αναφορά στον Φρόιλερ. Κατέγραψε 77 επαφές με τη μπάλα, 7/8 πάσες στο τελευταίο τρίτο, 0,54 xA, τρεις πάσες κλειδιά, δημιούργησε μία μεγάλη ευκαιρία, είχε 3/3 μακρινές μεταβιβάσεις, τέσσερις ανακτήσεις και συνδετικό ρόλο στη μεσαία γραμμή. Με τον καιρό, θα φανεί πώς και σε ποιο ποσοστό θα λυθεί το ζήτημα με τις αμυντικές καλύψεις που έχει προκύψει στις τελευταίες αναμετρήσεις.
Στα επιμέρους
Ο Ολυμπιακός πορευόταν με ένα συγκεκριμένο μοντέλο ποδοσφαίρου τα τελευταία χρόνια το οποίο, στην ακμή του, ήταν αποτελεσματικότατο. Τώρα, αφού, ήρθε η εποχή των αλλαγών, τίθεται το ερώτημα εάν και κατά πόσο οι ποδοσφαιριστές ταιριάζουν με τις ανάγκες και μπορούν να ακολουθήσουν τις αρχές του νέου προπονητή ή επιλέχθηκαν από τον προηγούμενο για τα ειδικά χαρακτηριστικά τους.
Συμπέρασμα
Τις τελευταίες ημέρες, η δίκαιη λαϊκή οργή σε διάφορα μέτωπα έχει για ακόμα μία φορά καπελωθεί από τους εμπόρους της δημόσιας δυστυχίας. Ο κίνδυνος ελλοχεύει για τη λεκτική υπερβολή. Η διαχείριση του πένθους και της διαφωνίας μετατρέπεται σε αγαθό του όχλου των κατευθυνόμενων. Ωστόσο, όπως συχνά μάς υπενθυμίζει η φυσική ροή των πραγμάτων, ο θάνατος, σαν ερευνητής της ψυχής, όλα τα μειώνει και τα εκμηδενίζει.