Ο Λένιν, ο μεγάλος επαναστάτης και ερευνητής, κατάφερε και δημιούργησε μια σύνοψη των βασικών και ουσιωδών αλλαγών που επήλθαν στην ανάπτυξη της κεφαλαιοκρατίας από την εποχή του εμβριθέστερου έργου που έχει γραφτεί για τον καπιταλισμό. Το Κεφάλαιο του Καρόλου Μαρξ. Ο Λένιν μετά από μία αυτοκριτική στα φιλοσοφικά του τετράδια που δημοσιεύτηκε μετά το θάνατό του, έλεγε πως αν δεν μελετήσεις συστηματικά τη Λογική του Χέγκελ (Γερμανός ιδεοκράτης φιλόσοφος) και τη Λογική του Κεφαλαίου του Μαρξ, δεν πρόκειται να καταλάβουμε τίποτα από το Κεφάλαιο. Καταλήγει στον αφορισμό, ότι 50 χρόνια μετά, κανένας από τους μαρξιστές δεν κατάλαβε το Κεφάλαιο του Μαρξ. Το αναφέρει, κυρίως, αυτοκριτικά.
Καταπιάστηκε με τη μελέτη της κεφαλαιοκρατίας της εποχής του, και μέσω των χειρογράφων και των σημειώσεων του, γράφει τον Ιμπεριαλισμό: Ανώτατο στάδιο της Κεφαλαιοκρατίας. Σε αυτό το βιβλίο του, ο Λένιν, καταλήγει ότι στο μονοπωλιακό στάδιο, η κεφαλαιοκρατία αλλάζει διαστάσεις, κλίμακα και την ποιότητα των σχέσεων παραγωγής. Γίνονται παγκόσμιας εμβέλειας. Μάλιστα, αποδεικνύει πως σε μεγάλο βαθμό, το πεδίο της ταξικής πάλης και της εκμετάλλευσης μετατίθεται από το εργοστάσιο και την παραδοσιακή φάμπρικα του 19ου αιώνα της Αγγλίας, για παράδειγμα, και από το πεδίο της εθνικής οικονομίας στο παγκόσμιο πεδίο. Εκεί, υπάρχει μια χούφτα χωρών που έχουν την έδρα τους τα ισχυρότερα μονοπώλια, οι ισχυρότεροι πολυεθνικοί, πολυκλαδικοί μονοπωλιακοί όμιλοι που παρασιτούν εις βάρος της ανθρωπότητας. Ο Λένιν, αποδεικνύει σε ένα επίπεδο της επιστήμης της πολιτικής οικονομίας, θέτοντας τα θεμέλια για την απόδειξη της παγκόσμιας εκμετάλλευσης, η οποία παίρνει τα χαρακτηριστικά της εκμετάλλευσης που ασκείται από τις ισχυρότερες δυνάμεις προς τις ασθενέστερες, ως προς το κεφάλαιο χώρες. Με άλλα λόγια, το κράτος αποκτά διακρατική εμβέλεια και μέσω της αποικιοκρατίας και στη συνέχεια της νεοαποικιοκρατίας, καταφέρνει να απομυζά υπεραξία, δηλαδή, απλήρωτη εργασία των μισθωτών εργαζομένων της εργατικής τάξης, όχι πια από το έθνος κράτος αλλά σε πλανητική εμβέλεια. Αυτή η παγκόσμια διάσταση της εκμετάλλευσης, καθιστά κάποιες χώρες παράσιτα, κάποιες χώρες ιμπεριαλιστικές και κάποιες εξαρτημένες ή ημιεξαρτημένες, τύποις ανεξάρτητες και πρακτικά εξαρτημένες, τις φέρνει ενδιάμεσες ή στον πάτο του παγκόσμιου δικτύου.
Ο Λένιν, αποδεικνύει ότι ο ιμπεριαλισμός από τις αρχές του 20ου αιώνες και δώθε, αποκτά διαφορετική μορφή από αυτή που γνωρίζουμε από το Imperium, την αυτοκρατορία. Και από τη συμπεριφορά την επιθετική και κατακτητική μέσω πολέμων και προσαρτήσεων από το υπόδειγμα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας σε πολεμική συνιστώσα του συστήματος, σε ανώτατο και τελευταίο στάδιο της κεφαλαιοκρατίας. Η τελευταία δεν είναι η μόνη. Εάν δεν εξεταστεί ο μηχανισμός της παγκόσμιας εκμετάλλευσης, του πώς οι άνθρωποι καθορίζονται και στον βιοπορισμό τους παρεισφρέει το μονοπωλιακό κεφάλαιο με διαμεσολαβημένες μορφές τίτλων ιδιοκτησίας, χρεογράφων, από το χρηματιστικό κεφάλαιο και τη χρηματιστική ολιγαρχία. Η ληστρική διάσταση για τη διατήρηση των οικονομικών και στρατιωτικών συμπλεγμάτων ανά τον κόσμο. Της κεφαλαιακής συσσώρευσης της τρίτης σπείρας της ελικοειδούς εκτύλιξης του εμπόλεμου φαινομένου στον ιμπεριαλισμό.
Η ίδια η σφαίρα της πολιτικής, αφορά, πρωτίστως, τη συνειδητή εμπλοκή των ανθρώπων στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Με συνείδηση και αυτοσυνειδησία. Θα μπορούσε να γίνει με χειραφετική προοπτική ή χειραγωγική προοπτική. Η δεύτερη καθιστά τον άνθρωπο αντικείμενο που άγεται και φέρεται υπό προσταγές και εντολές. Η χειραφέτηση κάνει το άτομο υποκείμενο με συνειδητοποιημένες ανάγκες και στη βάση εγνωσμένης ανάγκης, θέτει σκοπούς, στρατηγική και τακτική. Από φιλοσοφικής άποψης, ο άνθρωπος είναι άνθρωπος στο βαθμό που θέτει προοπτική. Ο άνθρωπος που, απλώς, συμβιβάζεται με το κατεστημένο, με τους εμπράγματους κοινωνικούς και φυσικούς όρους της ύπαρξής του, δεν είναι τόσο άνθρωπος αλλά ανήκει στο ζωικό βασίλειο. Η προσαρμογή στο περιβάλλον είναι στρατηγική επιβίωσης του ζώου. Ο άνθρωπος ζει στο βαθμό που προσαρμόζει το περιβάλλον στις δικές του ανάγκες, στη δική του ανάπτυξη. Γίνεται μεγάλη προσπάθεια από την καθεστηκυία τάξη για να πεισθεί ο άνθρωπος ότι η μικροπολιτική νοσηρότητα είναι η μόνη πολυτέλεια που διαθέτουμε.
Άρα, απαιτείται συνδυασμός συνειδητού και αυθορμήτου. Βασική συνιστώσα του συνειδητού στην πολιτική και στην κοινωνική δράση είναι η επιστημονική θεμελίωση των προοπτικών. Ειδάλλως, δεν είμαστε άνθρωποι.