Ένας πολιτισμός δεν γεννιέται από το τίποτα. Υπάρχει κάποια αναγκαιότητα για να αναπτυχθεί. Αυτή η αναγκαιότητα έγκειται στην ανάγκη κατασίγασης ανθρώπινων φόβων. Οι ανθρώπινοι φόβοι μπορεί να τοποθετηθούν, ακροθιγώς, σε τρεις μεγάλες κατηγορίες. Η πρώτη είναι οι φόβοι του ανθρώπου απέναντι σε άλλους ανθρώπους. Η δεύτερη είναι οι φόβοι απέναντι στο φυσικό περιβάλλον. Η τρίτη…
Οι ευχές που απευθύνουμε οι άνθρωποι είναι μια προσπάθεια να προσκαλέσουμε το καλό. Τις βαθύτερες ευχές τις καταλαβαίνεις από τον τόνο, τη χροιά της φωνής. Το ίδιο και το αγκάλιασμα. Και αυτό είναι μια ευχή. Το αγκάλιασμα έχει τις δικές του διαστάσεις και τη δική του θερμοκρασία. Το ταξίδι των Μάγων Έπρεπε να ’μαστε τρεις….
Μόνοι. Χωρίς εκείνον. Μόλις ο Μιχαήλ Άγγελος έμαθε ότι πέθανε ο Φραντσέσκο που ήταν κάτι παραπάνω από βοηθός του, έσπασε με το σφυρί το μάρμαρο που σμίλευε. Λίγο αργότερα, έγραψε ότι εκείνος ο θάνατος ήταν δώρο θεού παρότι για εκείνον ήταν βαρύ πλήγμα και αβάστακτος πόνος. Δώρο θεού γιατί ο Φραντσέσκο που τον κρατούσε ζωντανό…
«Εάν ο άνθρωπος θέλει να αναγνωρίζεται, πρέπει απλά να λέει ποιος είναι. Αν σιωπά ή ψεύδεται, πεθαίνει μόνος και το σύμπαν γύρω του βουλιάζει στη δυστυχία. Αν, αντιθέτως, μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας, χωρίς αμφιβολία και πάλι θα πεθάνει, αλλά αφού θα έχει βοηθήσει τους άλλους και τον εαυτό του να ζήσουν». Αλμπέρ Καμύ, “Παρεξήγηση”….
Γελάει σαν μικρό παιδί. Μιμείται αλληθωρίζοντας τον Τζακ Νίκολσον. Ατίθασος στην καρδιά με βιολογική βαρύτητα, αναζητά ένα καινούργιο ρομάντζο. Μιμήσεις για χαρτζιλίκι. Στροφή στο 1982. Τον περιμένει ο Ρόμπερτ ΝτεΝίρο. Ψάχνουν τον Τζον Μπελούσι πριν τη μοιραία ένεση. Κοκαΐνη και ηρωίνη. Και οι ταύροι δεν αντέχουν τα πάντα. Καμένο λάστιχο σε παραλιακό δρόμο. Δεν μπορεί…
Σαν αμανές μαντζόρε και μινόρε, από τον Αντώνη Διαμαντίδη Νταλγκά. Σαν αγαπήσω, αγαπώ. Ή σαν έξοδος από τη χώρα της θλίψης με βαλσάκι, καρσιλαμά και αρμόνικα Πολίτικη. Είχε πενταπλή έκταση στην παλέτα των αγγιγμάτων του χεριού και της φωνής του. Τραγούδησε από καλτσονέτες και χασικλίδικα μέχρι άριες, ρεμπέτικα και δημοτικά. Ο Νταλγκάς λόγω ευαισθησίας είχε…
Δρόμοι με σουραύλια και κλαψιάρικα τραγούδια. Άνθρωποι διαλυμένοι στην όπερα της καθημερινότητας. Πρόσωπα σκαμμένα, κουρασμένα, με οικονομικές στερήσεις. Έλλειψη συνοχής, ειρμού, συνέχειας. Δωρεάν εξευτελισμός. Το 1984 ο Ντιέγκο Μαραντόνα κατευθύνεται στο γήπεδο της Νάπολης. Τον ακολουθεί, διαρκώς, μια κάμερα. Το 2019, ο σκηνοθέτης Ασίφ Καπάντια δίνει στην ανθρωπότητα τα μονταρισμένα πλάνα, 500 ωρών, αδημοσίευτου υλικού…
Η φαντασία προηγείται της επιθυμίας. Η πρώτη βοηθά να προσεγγίσουμε τους σκοπούς μας. Τα επιτεύγματα δίνουν τη βεβαιότητα και το κίνητρο να συνεχίσουμε. Ο Επίκτητος αλλά κυρίως ο Δημόκριτος, φιλόσοφος της ατομικής θεωρίας πίστεψε, ισοδύναμα, στη νόηση και τη δημιουργική φαντασία. Αλλιώς, δεν επρόκειτο να υπάρξει ζωή. Θα ήταν ανυπόφορη. Η σκέψη, ο στοχασμός και…
Τα Χριστούγεννα είναι λίγες μέρες μακριά μας. Καλώς ορίσατε στη μελωδική πύλη της σελίδας Out Of The Box. Απόψε, τα κεράσματα και οι σαπουνόφουσκες μας αφορούν την προσέγγιση των γιορτών από τη μπλουζ και τη ντίσκο σκηνή. Ο Αμερικανός μπλουζίστας, κιθαρίστας και τραγουδιστής, Μελ Μπράουν, από το Τζάκσον του Μισισίπι είχε κάνει μια μακρόχρονη πορεία…
Απόψε, το θέμα μας είναι ρομαντισμός και φαντασία, πάντοτε σε χριστουγεννιάτικο φόντο. Η φυγή από το αδιέξοδο. Κάποιες φορές, ο αμείλικτος ρεαλισμός μάς σαρώνει. Με μικρές παρεκκλίσεις πιάνουμε τον εαυτό μας φυλακισμένο, με τις παλάμες στα τριαντάφυλλα ενός ανοιχτού παραθύρου. Όπως η μοναξιά του φαροφύλακα στον Ατλαντικό ωκεανό. Κατά το μέγα Αλεξανδρινό: Είν’ η προσπάθειές…
