Η Φέι μοιάζει να τα έχει όλα: έναν τέλειο σύζυγο, μια πολυαγαπημένη κόρη κι ένα πολυτελές διαμέρισμα στην καλύτερη περιοχή της Στοκχόλμης. Όμως σκοτεινές αναμνήσεις απ’ την παιδική της ηλικία σ’ ένα γραφικό ψαροχώρι, την Φιελμπάκα, την στοιχειώνουν και νιώθει όλο και περισσότερο σαν φυλακισμένη σε χρυσό κλουβί.
Κάποτε, ήταν μια δυνατή και φιλόδοξη γυναίκα, πριν τα παρατήσει όλα για τον σύζυγό της τον Τζακ. Όταν διαπιστώνει πως εκείνος την απατά, ο κόσμος της Φέι γκρεμίζεται και μένει εντελώς ξεκρέμαστη. Είναι, κυριολεκτικά, καταρρακωμένη, ώσπου αποφασίζει να πληρώσει τον Τζακ με το ακριβές αντίτιμο της προδοσίας του, με την δίκαιη εκδίκησή της.
Το “Χρυσό κλουβί “είναι ένα γενναίο μυθιστόρημα με πρωταγωνίστρια μια γυναίκα που την χρησιμοποίησαν, την πρόδωσαν, ώσπου να πάρει την μοίρα στα χέρια της.
Μια δραματική ιστορία εξαπάτησης, λύτρωσης κι εκδίκησης.
Πάνω που η Φέι πίστεψε ότι όλα ήταν εντάξει, η ίδια της η ύπαρξη απειλείται ακόμα μια φορά. Έχει φτιάξει την ζωή της στο εξωτερικό, ο πρώην σύζυγός της είναι στην φυλακή και η εταιρεία της Revenge καλπάζει προς την επιτυχία. Την στιγμή, όμως, που η Revenge ετοιμάζεται να κατακτήσει τις ΗΠΑ, μια νέα απειλή κάνει την εμφάνισή της και η Φέι αναγκάζεται να επιστρέψει στην Στοκχόλμη.
Θα ρισκάρει ν’ αφήσει πίσω της όλα αυτά για τα οποία πάλεψε τόσο σκληρά; Ή θα καταφέρει ν’ αναγεννηθεί απ’ τις στάχτες και ν’ ανακτήσει τον έλεγχο; Με την βοήθεια μιας επίλεκτης ομάδας γυναικών ξεκινάει να μάχεται, για να σώσει ό,τι τής ανήκει – για να σώσει τ’ αγαπημένα της πρόσωπα αλλά και τον ίδιο της τον εαυτό.
Ο πρώην άντρας της Φέι είναι νεκρός, αλλά η ίδια απειλείται απ’ τον πατέρα της, ο οποίος εξακολουθεί να διαφεύγει απ’ την φυλακή. Ο άντρας που θα έπρεπε να είναι η μεγαλύτερη πηγή ασφάλειας για την ίδια είναι ο μεγαλύτερός της φόβος. Και δεν κινδυνεύει μόνο η ίδια, αλλά πρέπει να προστατεύσει και τους πιο κοντινούς της ανθρώπους και το έργο της ζωής της, την εταιρεία Revenge.
Η Φέι συγκεντρώνει τον κύκλο των γυναικών της και ζητά την βοήθεια του μοναδικού άντρα που εμπιστεύεται, για να σχεδιάσει την τελική της εκδίκηση. Θα τα καταφέρει, όμως, τώρα που ο πατέρας της φαίνεται να συνεργάζεται μ’ ένα εγκληματικό δίκτυο και είναι πιο επικίνδυνος από ποτέ;
Διαβάζοντας σχόλια και κριτικές για την τριλογία της “Φέι” της Καμίλα Λάκμπεργκ παρατηρώ πως η σειρά αυτή έχει διχάσει το αναγνωστικό κοινό. Παρατηρώ, επίσης, ότι, μοιραία, η γραφή της έχει εξελιχθεί κι ακολουθεί τις επιταγές τις εποχής σ ‘ ό,τι αφορά σε κοινωνικά, σεξουαλικά ή άλλα θέματα.
Εγώ, καθώς έχω δηλώσει φανατική της αναγνώστρια μ’ έναν τρόπο ιδιαίτερο, πάντα φοβάμαι μήπως οι κριτικές μου είναι μεροληπτικές. Προσπαθώ, ωστόσο, να μην είναι.
Ομολογώ, λοιπόν, πως κι εμένα η σειρά μού δημιούργησε μια αλυσίδα συναισθημάτων.
Σίγουρα έκπληξη λόγω του γενικού βασικού θέματος και κορμού του βιβλίου. Επιπρόσθετα και χαρά γιατί η εκδίκηση, στην οποία βασίζεται η ιστορία, έχει, σαφώς, καταβολές φεμινιστικές.
Ναι, σίγουρα, είναι τέλειο που γυναίκες συσπειρώνονται ενάντια στην πατριαρχία και τον μισογυνισμό αλλά έχουν, όντως, έτσι τα πράγματα στην πραγματικότητα; Μήπως είναι λίγο ουτοπικό όλο αυτό; Σίγουρα, ίσως, αποτελεί επαναστατικό μήνυμα, ώστε να ξεσηκωθούμε, κάποτε, όλες μας και να μην βγάζουμε η μια τον οφθαλμό της άλλης και ως ασθενές φύλλο που μάς λογίζουν να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να γίνουμε σαρωτικό.
Απ’ την άλλη έχει και συναισθηματικές προεκτάσεις το έργο. Η κατακερματισμένη ψυχολογία της Φέι απ’ όσα έχουν εκτυλιχθεί μεταξύ εκείνης και του συζύγου της, γεγονός που δείχνει πως κανένας γάμος δεν είναι τέλειος όσο και να θέλουμε να τον εξιδανικεύουμε. Η σχέση της με τον πατέρα της γεγονός που επιβεβαιώνει πως τους γονείς μας δεν τους διαλέγουμε και πως, σίγουρα, πίσω απ’ την πόρτα ενός σπιτιού είναι πιθανό να λαμβάνουν χώρα τέρατα παρά τα όσα διαφορετικά προσπαθούμε να πασάρουμε ως ιδεατή εικόνα μας στον έξω κόσμο. Η ανυπέρβλητη αγάπη της για την μητέρα της και την κόρη της γεγονός που επιβεβαιώνει, αν και υπάρχουν εξαιρέσεις, για να συνηγορούν στον κανόνα , πως η σχέση μητέρας και παιδιού είναι όχι μονάχα ιδιαίτερη και μοναδική αλλά, κυρίως, ιερή. Η φιλία που μπορεί να δημιουργηθεί από μια σπίθα και να σ’ ακολουθήσει σ’ όλη σου την ζωή, σ’ όλες σου τις καλές και κακές στιγμές στηρίζοντας την άποψη πως, πράγματι, οι φίλοι είναι η οικογένεια που επιλέγουμε. Η δύναμη που όλοι οι άνθρωποι κρύβουν μέσα τους και με θάρρος, επιμονή και υπομονή μπορούν να γίνουν αυτοδημιούργητοι κι απ’ το μηδέν να φτάσουν στην κορυφή μ’ αποτέλεσμα, όχι απαραίτητα να κερδίζουν τον σεβασμό των άλλων, αλλά πολύ περισσότερο να κερδίσουν τον σεβασμό του ίδιου τους του εαυτού και να καλλιεργήσουν όπλα και δυνάμεις (χρήμα, γνωριμίες) που μπορούν να χρησιμοποιούν συνετά (ελπίζουμε) στην διάρκεια της εξέλιξής τους.
Κοντολογίς, μπορώ να πω πως διάβασα μ’ ενδιαφέρον και τα τρία μέρη της ιστορίας της Φέι που μάς δείχνει πως, πολλές φορές, αν κι αποτελεί αντιδικία, χρειάζεται να “βάλουμε” το χέρι μας, για να εφαρμοστεί η πραγματική δικαιοσύνη, καθώς κάποια θέματα, όντως, είναι παραπάνω από τον νόμο. Κάποια θέματα είναι, όντως, αξιοπρέπεια και τιμή.
Αν κάτι, ωστόσο, με ξένισε, όχι πως είμαι πουριτανή ή ό,τι άλλο (ίσα – ίσα μού αρέσουν οι πικάντικες πινελιές στην ροή της ιστορίας) είναι η συχνή κι έντονη περιγραφή σεξουαλικών σκηνών. Στο, δε, τρίτο μέρος, αν και η Φει παρουσιάζεται ως ετεροφυλόφιλη γυναίκα, προχωρά σε περιπτύξεις μ’ άτομο του ίδιου φύλλου χωρίς να έχει πυροδοτηθεί ή αναφερθεί κάτι που να προετοιμάζει και για αυτές τις προτιμήσεις της. Θεωρώ πως η Καμίλλα έπεσε στην παγίδα και την λούπα της συμπερίληψης θέλοντας να “πιάσει” κι αυτό το μέρος του αναγνωστικού κοινού.
Ναι, πράγματι η Φει απελευθερώθηκε απ’ τα δεσμά της, απ’ την καταπίεση, αλλά το να τα κάνει όλα και, μάλιστα, σε υπερθετικό βαθμό διαβρώνει, κάπως, την δομή της προσωπικότητάς της, την οποία, εν τέλει, δεν μπορείς να “ψυχολογήσεις”.
Το απόσταγμα είναι πως το πρόσημο της τελικής εντύπωσης είναι, κατά κάποιες περισσότερες ποσοστιαίες μονάδες, θετικό και γι’ ακόμα μια φορά η Σουηδή παραμυθού κατάφερε να με κάνει ν’ ανοίξω διάλογο με τον εαυτό μου (όσο νοσηρό κι αν ακούγεται αυτό!). Και μόνο γι’ αυτό τής αξίζει το χειροκρότημα!
Επίσης, αν και κάνουμε λόγο για διαφορετικές ιστορίες και διαφορετικούς πρωταγωνιστές, η Φιελμπάκα έχει και πάλι πρωταγωνιστικό ρόλο στην τριλογία, καθώς από εκεί κατάγεται όχι μόνο η Καμίλα αλλά και η Φέι της.
Και, αντί επιλόγου, ένα μικρό παράπονο προς τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Δεν ήταν καθόλου “τίμια” η έκδοση του τρίτου μέρους μ’ εξώφυλλο διαφορετικό αυτών των δυο προηγούμενων βιβλίων. Όλοι εμείς που πήραμε τις αρχικές εκδόσεις με το “άρωμα” και το “κραγιόν” στα εξώφυλλα μείναμε… “μπουκάλα” με την νέα μακέτα του τελευταίου μέρους που χαλάει την αισθητική εικόνα της σειράς μας αναγκάζοντάς μας, ίσως, ή ν’ αγοράσουμε εκ νέου και τα άλλα δυο βιβλία ή να μείνουμε με τρία βιβλία ασύνδετα αισθητικά κι ομαδοποιημένα μεταξύ τους.