Μιας και απόψε ολοκληρώνεται το ελληνικό πρωτάθλημα, επιστρέφουμε για να συζητήσουμε για την κατάκτηση της ΑΕΚ.
Αντικειμενικά, οι κιτρινόμαυροι το άξιζαν. Δηλαδή, και δέκα φορές που λέει ο λόγος να παίζονταν οι αγώνες, πάλι θα το έπαιρναν. Είναι δίκαιο που στέφθηκε πρωταθλήτρια δύο αγωνιστικές πριν τη λήξη. Διαπιστώσαμε, σχετικά με τους συνδιεκδικητές ότι τόσο ο ΠΑΟΚ όσο και ο Ολυμπιακός δεν ήταν έτοιμοι να διαχειριστούν έναν ανταγωνισμό που δεν θα είναι μεταξύ τους. Η ΑΕΚ μπήκε ανάμεσά τους και αυτό τους επηρέασε και ψυχολογικά, πέραν του αγωνιστικού κομματιού. Η ΑΕΚ τους άγχωσε και δημιούργησε απαιτήσεις από τον κόσμο τους οι οποίες δεν θα είχαν δημιουργηθεί εάν η ΑΕΚ δεν ήταν τόσο καλή. Οι εικόνα τους, τα τεράστια κενά και οι αδυναμίες τους, φάνηκαν ξεκάθαρα. Η δυσκολία στο γκολ για τον Ολυμπιακό, και οι αντίστοιχες του ΠΑΟΚ σε επίπεδο διαχείρισης ποδοσφαιρικού υλικού, ίσως θα είχαν περάσει ανέπαφα και χωρίς κουβέντα, με την ενδεχόμενη κατάκτηση του τίτλου και της προοπτικής του Τσάμπιονς Λιγκ. Αμφότεροι, αποδείχθηκε ότι δεν είχαν τα ψυχικά αποθέματα να διεκδικήσουν ένα τρόπαιο όπου θα είχαν να αντιμετωπίσουν έναν, εμφανώς, ανώτερο αντίπαλο. Ιδίως, από το δεύτερο γύρο και μετά, δημιουργώντας τους ένα σύνδρομο κατωτερότητας.
Για τα αμιγώς της ΑΕΚ, ο Γιόβιτς την κράτησε στον πρώτο γύρο. Μαζί με τη θεά τύχη. Ας θυμηθούμε το ματς με τον Παναθηναϊκό για παράδειγμα. Παραδόξως, όταν ο Σέρβος τραυματίστηκε, η ομάδα ρόλαρε καλύτερα. Ο ΜVP των τελευταίων δύο μηνών είναι ο Ζίνι. Ίσως, να εκτέθηκε και λίγο ο Νίκολιτς που δεν τον χρησιμοποιούσε με συνέπεια, νωρίτερα. Ο Βάργκα την κράτησε από το χειμώνα και μετά και προφανώς, το δίδυμο, Μαρίν και Πινέδα ήταν από τα πληρέστερα δίδυμα που έχουμε δει στα ελληνικά γήπεδα. Φαίνονται έτοιμοι να παίξουν και σε πολύ υψηλό επίπεδο στο Τσάμπιονς Λιγκ. Η επιτυχία του Νίκολιτς ήταν ότι από παίκτες όπως ο Πενράις ή ο Ρότα, ο Μουκουντί ήρθαν σε καλή αγωνιστική κατάσταση παίρνοντας πολλά πράγματα από εκείνους. Ωρίμασε τον Στρακόσια. Σε αυτό συντέλεσε τόσο η δική του αυτοπεποίθηση όσο και η καλύτερη άμυνα του συνόλου. Συνολικά, πήρε το καλύτερο από πολλούς. Ακόμη και από παίκτες τύπου Ελίασον, Γκατσίνοβιτς, Λιούμπισιτς, οι οποίοι μπορεί να παραγκωνίστηκαν αλλά εκ του αποτελέσματος, φάνηκε ότι βοήθησαν την ομάδα. Ο προπονητής δεν είχε κολλήματα σε και με ποδοσφαιριστές που έφερε ο ίδιος, όπως ο Ζοάο Μάριο.
Ωστόσο, πάντοτε, τη μεγάλη διαφορά την κάνει ο φορ. Ο Γιόβιτς τι έκανε; Αυτό που οφείλει να πράττει ένας καλός σέντερ φορ σε ομάδα που θέλει να πάρει πρωτάθλημα. Όταν κολλούσα όλοι και όλα, όταν δεν ερχόταν το εύκολο γκολ, ο Σέρβος το προσέφερε απλόχερα. Το τελευταίο ήταν πολύ σημαντικό για έναν επιθετικό. Έβγαζε τα κάστανα από τη φωτιά με τρόπο που δεν θα μπορούσε να το κάνει κανείς άλλος. Βέβαια, κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου, είχε πτωτική πορεία, έκανε “κοιλιά”, η ασίστ που έκρινε το πρωτάθλημα είχε μια δόση τύχης αλλά ποιά ομάδα δεν είχε τις καθοριστικές λεπτομέρειες με το μέρος της στο δρόμο προς την κορυφή;