Χαμένη αυτοπεποίθηση
Ο γνήσιος Έρως είναι δεσμοφύλαξ. Δεν ανέχεται ελευθερία. Είναι μια μοιρασμένη φυλακή σε κόσμο που περιορίστηκε, αιφνίδια, σε ένα μονάκριβο κορμί. Σε μια μορφή που συγκεντρώνει στα στενά της όρια όλο το χώρο της ζωής. Μελέτησα το σώμα σου. Το πρόσωπό σου. Σαν το σοφό που σκύβει και ερμηνεύει ιερόγλυφα και βρήκε το κλειδί που κλείνει το υδατόφραγμα του χρόνου. Άλλοτε γνήσιος ο Έρωτας και άλλοτε απρόσκλητος. Αλέξανδρος Μάτσας. Ανάκτηση από τον Κωστή Παλαμά.
Πρέπει να πω ότι τούτη η ιστορία δεν αποτυπώνει την αλήθεια. Η ιστορία, δηλαδή, που λέει ότι πρέπει να προτιμήσεις να δοθείς σε εκείνον που δεν είναι ερωτευμένος μαζί σου και όχι στον ερωτευμένο. Γιατί τάχα, ο πρώτος είναι τρελός ενώ ο δεύτερος γνωστικός. Κι αν ήταν απλό να πεις ότι η τρέλα- μανία είναι κάτι κακό, δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι τα μεγαλύτερα καλά έρχονται σε εμάς μέσω της τρέλας όταν αυτή μάς προσφέρεται σαν δώρο των θεών. Σωκράτης στο Φαίδρο.
Ο Σωκράτης, επιστρέφει στην αρχή. Αφού, ο Φαίδρος τού έχει διαβάσει το λόγο του Λυσία, ο φιλόσοφος τον προτρέπει να διαβάσει τα πρώτα λόγια. Ο Φαίδρος απαντά. Εντάξει, αφού το θέλεις αλλά το πράγμα που ψάχνεις δεν υπάρχει εδώ. Το γεγονός ότι ο Σωκράτης δεν μπορεί να βρει την αρχή του λόγου του Λυσία ή του Έρωτα του Λυσία, είναι κρίσιμης σημασίας. Η αρχή είναι, πάντα, κρίσιμη. Ο Σωκράτης υπογραμμίζει με επιβλητικά λόγια πως ότι υπάρχει έχει μιαν αρχή. Με μιαν εξαίρεση. Την ίδια την αρχή. Μόνον, η αρχή, η ίδια, ελέγχει τη δική της αρχή. Αυτόν, ακριβώς, τον έλεγχο υφαρπάζει ο Λυσίας όταν πιάνει τη γραφίδα του και διαγράφει την αρχή του έρωτα για τον μη ερωτευμένο του.
Ο Σωκράτης βάζει τον Φαίδρο να αναζητήσει εις μάτην μιαν αρχή στο λόγο του Λυσία επειδή, θέλει να υπογραμμίσει ένα σημείο. Η αρχή δεν αποτελεί επινόημα. Δεν μπορεί, λέει, να τεθεί υπό τον έλεγχο ενός συγγραφέα ή αναγνώστη. Σύμφωνα με τον Σωκράτη, η ιστορία σου ξεκινά από τη στιγμή που ο έρωτας εισβάλει μέσα σου. Αυτή η εισβολή είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος της ζωής σου. Το πώς τη χειρίζεσαι είναι δείκτης της ποιότητας, της σοφίας και της ευγένειας που έχεις μέσα σου. Καθώς τη χειρίζεσαι, έρχεσαι σε επαφή με όσα κρύβεις μέσα σου. Με έναν τρόπο αιφνίδιο και εκπληκτικό. Αντιλαμβάνεσαι τι είσαι, τι σου λείπει, τι θα μπορούσες να είσαι. Πώς γίνεται και όταν ερωτεύεσαι να αισθάνεσαι τον κόσμο όπως πραγματικά είναι. Μιαν ατμόσφαιρα. Μια διάθεση γνώσης που έρχεται να καλύψει τη ζωή. Ο Σωκράτης πιστεύει πως αυτή η διαίσθηση δεν αποτελεί ψευδαίσθηση αλλά είναι ένα κοίταγμα στο χρόνο. Σε πραγματικότητες που κάποτε τις γνώριζες και ήταν εντυπωσιακά όμορφες. Όσο και η θέα του αγαπημένου σου. Αποκτάς ένα κοίταγμα στον θεό. Εντός της στιγμής της επιθυμίας.
Σημειώσεις και σχόλια κατά τη διάρκεια ή μετά τον αγώνα στο Γεώργιος Καραϊσκάκης.
10/5/2026, 19:30, τελικό αποτέλεσμα: 1-1
Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ εμπιστεύτηκε, ξανά, και καλά έκανε κατά τη γνώμη μας, τους παίκτες με τους οποίους έχει κατακτήσει σημαντικές νίκες, προκρίσεις και τρόπαια. Εκείνους, δηλαδή, που έχουν αφομοιώσει τις απαιτήσεις του προπονητή τους και είναι σε θέση να ανταπεξέλθουν στην πίεση του αποτελέσματος και του αδηφάγου κοινού και Τύπου. Κάπως έτσι, από τη δεύτερη αγωνιστική και δώθε βλέπουμε ελάχιστες αλλαγές στο αρχικό σχήμα και ετούτες εντοπίζονται στον περιορισμό των μη κοινοτικών ποδοσφαιριστών. Για παράδειγμα η χρησιμοποίηση του Μπρούνο ή του Ορτέγκα.
Όπως στην αναμέτρηση της Θεσσαλονίκης, στο γήπεδο της Τούμπας, ο Ολυμπιακός εισήλθε στον αγωνιστικό χώρο με επιθετικό πνεύμα, διάθεση για πίεση, κοντά τις γραμμές και διάθεση για άμεσο ποδόσφαιρο βάζοντας τους ακραίους μπακ πιο ενεργά στην επιθετική ανάπτυξη.
Σε αντίθεση με το προ εβδομάδος παιχνίδι, ο ΠΑΟΚ για να γίνει απειλητικός, δεν ήταν σε θέση να βάλει αθλητές στο χώρο της δεύτερης ζώνης μεταξύ κεντρικών μέσων και αμυντικών του Ολυμπιακού. Ο Ιβανούσεκ δεν έβρισκε μέτρα με τη μπάλα και ο, πάντοτε, χρήσιμος μέσα στην περιοχή Γερεμέγιεφ, έχει εμφανές μειονέκτημα στο να λειτουργήσει σαν υποστηρικτής στο χτίσιμο των επιθέσεων, είτε κρατώντας τη μπάλα βγαίνοντας μακριά από την περιοχή είτε κάνοντας κινήσεις στο πλάι και με το να παρασύρει όσους τον επιτηρούν για να επιτεθούν, κάθετα στα μεσοδιαστήματα οι υπόλοιποι. Θυμηθείτε το γκολ της ισοφάρισης του δικέφαλου και το πως ο Κωνσταντέλιας αποκτά πλεονέκτημα έναντι του Γκαρθία.
Προφανώς, τα φώτα θα πέσουν στη δυστοκία του Ελ Καμπί και ιδιαίτερα, στη δυσκολία να πάρει την καταλληλότερη επιλογή τη στιγμή της εκτέλεσης ή της πάσας. Εξ ου και ο βασικός μας τίτλος. Ωστόσο, η εμμονή με τις διαδοχικές και βιαστικές σέντρες, τα γεμίσματα από την άμυνα και τον Τζολάκη έχουν ελαττωθεί. Καθοριστικός παράγοντας είναι ότι ο Τσικίνιο έχει επιστρέψει σε ικανοποιητικό επίπεδο πολύπλευρης και ισόποσης προσφοράς.
Μετά την ισοφάριση, ο Ολυμπιακός, δεν κατάφερε για ακόμη μία φορά να νικήσει, παρατηρήθηκε κούραση σε πνευματικό και σωματικό επίπεδο, μια κάποια παραίτηση και στην προκειμένη περίπτωση, οι αλλαγές δεν βοήθησαν. Ειδικότερα, ο Μπιανκόν ήρθε για να καλύψει τις δυσκολίες του Κοστίνια καθότι ο ΠΑΟΚ, με την είσοδο του Τάισον τα έπαιξε όλα για όλα. Είχε μεταφέρει στα αριστερά της επίθεσής του όλο το βάρος της παραγωγής. Ο Έσε ανέβηκε πιο ψηλά, όπως στο Λεβερκούζεν με τη Μπάγερ, αλλά τα ζητούμενα ήταν διαφορετικά και ο Ροντινέι είχε εξουθενωθεί, ενώ από τον Ζέλσον έλειπε η ουσία, παρότι είχε τη θέληση να πάρει πρωτοβουλίες, να πάει να επιτεθεί πάνω στον Κένι, εσωτερικά και προς την περιοχή ή με σύμμαχο την πλάγια γραμμή για γεμίσματα.
Στα επιμέρους
Θα προσπαθήσουμε να προλάβουμε άδικες και βιαστικές κρίσεις. Το πώς αξιολογείται ένας προπονητής είναι σύνθετη διαδικασία και σίγουρα δεν μπορεί να γίνει με γνώμονα το θυμικό και τα τελευταία αποτελέσματα. Οι προπονητές κρίνονται από το εάν και κατά πόσο μπορεί να ανταποκριθεί η ομάδα σε συνεχείς αγώνες, χωρίς σοβαρούς μυϊκούς τραυματισμούς. Να έχει καλή φυσική κατάσταση. Επιπλέον, το αγωνιστικό πλάνο που ορίζεται από τον προπονητή και τους συνεργάτες του, να εφαρμόζεται στο χορτάρι και επίσης, το κλίμα και οι συμπεριφορές όλων όσοι εμπλέκονται στη διοικητική, στελεχιακή, προπονητική και αθλητική καθημερινότητα, να είναι θετικό και να έχει κατά το δυνατόν, λιγότερες τριβές και κοινή κατεύθυνση προθέσεων με στόχο τη διαρκή προοπτική ανάπτυξης του σχεδίου.
Συμπέρασμα
Η ΑΕΚ, σε σύγκριση με τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό ήταν η πιο συνεπής ομάδα του πρωταθλήματος και δικαίως, είναι πρωταθλήτρια Ελλάδος. Η βελτίωσή της είναι πασιφανής εάν εξετάσουμε τα αποτελέσματα και την απειλή που δέχτηκε στα ντέρμπι του πρώτου γύρου, σε εκείνα του δεύτερου και κυρίως, στα πλέι οφς τη στιγμή που κρινόταν ο τίτλος.
“Λοιπόν, τι κάνουμε εδώ και πότε
θ’ αλλάξει ο κόσμος,
γιατί όπως όλοι μας
έζησα κι εγώ αφηρημένα – βέβαια αγάπησα τα ιδανικά της
ανθρωπότητας
αλλά τα πουλιά πετούσαν πιο πέρα (κι αλήθεια κάποτε παιδιά
αφήναμε στη μέση τις υπερπόντιες εκστρατείες μας
για ν’ ανεβάσουμε έν’ άρρωστο πουλί στο δέντρο)
και τις νύχτες σχεδίαζα έκτακτα δρομολόγια τραίνων για κείνους
που άργησαν
ή ονειρεύομαι να ζήσω υπέροχα, απερίσπαστος από προσωπικές
ευδαιμονίες
και στάθηκα πάντα ανυπεράσπιστος μπροστά στους άλλους
όπως οι νεκροί
έτσι έμαθα τι θα πει αιωνιότητα.
Τώρα ανεβαίνω σε μιαν άμαξα απ’ αυτές που διασχίζουν
τον ύπνο μου
και δραπετεύω. Θα με ξαναβρείτε στα ωραιότερα ποιήματα του
άλλου αιώνα
να νοσταλγώ τον Θεό…
Α, έχασα τις μέρες μου
αναζητώντας τη ζωή μου.
Ώσπου σιγά σιγά όλα σωπαίνουν…
ενώ τα βράδια η σελήνη έβγαινε απαλά απ’ τα σύννεφα –
φωτίζοντας τα χλωμά χέρια των παιδιών που θα πεθάνουν σε λίγο
και τα όνειρα των τρελών
που είναι ίσως αθάνατοι – στιγμές που ανοίγεις ένα παράθυρο σα
να λύνεις ένα αίνιγμα
ή κλείνεις μια πόρτα σα να συνοψίζεις μια ζωή.
Όμως, εγώ το προαισθανόμουνα ότι αυτή η υπόθεση που άρχισε
τόσο αινιγματικά
θα τελείωνε εντελώς ανεξήγητα
– τι θέλω να πω;
μα γιατί οι άνθρωποι να θέλουν πάντα κάτι να πούνε;
κι άλλοτε διάβαζα τα γράμματα που είχα γράψει ο ίδιος στον εαυτό μου
έτσι δε μου ‘λειψε ποτέ μια μικρή ανταπόκριση –
θυμάμαι κάποτε
που κουρασμένος κάθισα πάνω στη βαλίτσα μου σε κάποιον έρημο
σταθμό:
περίμενα να περάσει ένα παιδικό τραίνο ή να κατέβει από ένα
βασιλικό βαγόνι η αξέχαστη Ρεζεντά
γιατί υπήρξα κι εγώ παιδί κι ύστερα νέος κι έκλαψα σε μοναχικά
δωμάτια
ή στο πάρκο, νύχτες…
‘Ω μακρινά πράγματα του κόσμου, δε θα σας γνωρίσουμε ποτέ
όμως εσείς είναι που δίνετε αυτό το νόημα στη ζωή μας.
Λόγια που δεν τα καταλάβαμε παρά όταν ήταν πια αργά,
πράξεις ακατανόητες που εξηγήθηκαν μια νύχτα σ’ έναν εφιάλτη
κι ίσως η μεγάλη περιπέτεια
μας περίμενε σε μια πάροδο που
δεν της δώσαμε σημασία.
Όμως
η πραγματικότητα, φίλοι μου, έχει πεθάνει από καιρό, γι’ αυτό σαν
πέφτει η νύχτα
θυμηθείτε με. Και συχνά διέσχισα μεγάλους δρόμους χωρίς να
φτάσω ακόμα πουθενά –
με το φόβο ότι κάποια στιγμή θα εννοήσω, ίσως γι αυτό ενδίδω
εύκολα κι αχ
δε θα μάθει ποτέ κανείς ποιός είναι ο προορισμός του,
“μα, επιτέλους, τι ζητάς;” με ρωτούσε η εξαδέλφη
“να με θυμούνται, εξαδέλφη”.
Κι αλήθεια πόσοι δε χάθηκαν σε μια κάμαρα που δεν τους
περίμενε κανείς
και κοίταξα πίσω απ’ τις κουρτίνες μήπως και ξαναβρώ τα
παιδικά μου χρόνια
ή τα βήματα ενός μοναχικού διαβάτη αργά τη νύχτα μου θύμιζαν
πάντα πόσο εφήμεροι είμαστε…
Κ’ η ποίηση είναι σα ν’ ανεβαίνεις μια
φανταστική σκάλα
για να κόψεις ένα ρόδο αληθινό.
Ά, πότε θα γυρίσουμε, είναι αργά, φέρτε έν’ αμάξι από κείνα τα
παλιά
που στάθμευαν στις πλατείες των προαστίων ή απ’ αυτά που
φτιάχνουν οι σκιές τ’ απόβραδο
κι εγώ γιατί μεγάλωσα στη σκάλα; τι περίμενα; Φωνές μακρινές
ακουσμένες στ’ όνειρο
ή μια νύχτα ερήμωσης κι η ηδονή να κλαίς σιωπηλά για πράγματα
ξεχασμένα απ’ όλους
ούτε θα ξαναβρούμε εκείνη την εποχή που ζήσαμε ό,τι καλύτερο
είχαμε: τον έρωτα για ένα χρωματιστό βότσαλο, τη μυστική ταφή ενός πουλιού
ή ένα γράμμα που πήγαμε στο ταχυδρομείο χωρίς διεύθυνση, γιατί
ο παιδικός φίλος του καλοκαιριού είχε φύγει ξαφνικά χωρίς να
μας ειδοποιήσει, “μα δεν έχω διεύθυνση” είπε ο υπάλληλος –
από τότε ξέρεις πως ο κόσμος δεν μπορεί να σου δώσει καμιά
βοήθεια.
Εξάλλου ήρθε ο καιρός να παραδεχτούμε ότι δεν κάναμε κι εμείς τίποτα σπουδαίο.
Άλλα και ποιό είναι το σπουδαίο;
Και σε τι θα βοηθούσε;
Άνθρωποι που μας ξεγέλασε η τύχη ή μας πρόδωσε τ’ όνειρο
κι ω μάταιες ελπίδες, πόσο σας αγαπήσαμε έναν καιρό.
Σελήνη 20 ημερών απόψε…
Πως έφυγαν τα χρόνια…”
ΤΆΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΊΤΗΣ
~ΣΕΛΗΝΗ ΕΙΚΟΣΙ ΗΜΕΡΩΝ~
(αποσπάσματα)
Συλλογή: «ΜΙΚΡΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΝΕΙΡΑ – 1», 1987
Εκδόσεις Μετρονόμος, τόμος 3ος