Πολλοί αναφέρονται στις αλλαγές στο ποδόσφαιρο, στις τακτικές και στην προσαρμογή στο ταχυδυναμικό, πειθαρχημένο και αθλητικό μοντέλο, όπως στο διασυλλογικό επίπεδο. Το εθνικό επίπεδο, πάντα στη διάρκεια των χρόνων, υστερεί. Διότι, σε διασυλλογικό επίπεδο, οι τακτικές εξελίσσονται πιο γρήγορα από ποτέ, ενώ το εθνικό δεν μπορεί να ακολουθήσει.
Λίγους μήνες μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο στο Κατάρ, θεωρούσα και το συζητούσαμε φωναχτά με τον Σπύρο, ότι η Αργεντινή είχε καλές πιθανότητες για να ξανακερδίσει το τρόπαιο τέσσερα χρόνια μετά. Κατά τη διάρκεια του πρόσφατου τουρνουά, η εικόνα της ήταν τέτοια που δεν έπειθε ότι μπορεί να ανέβει στην κορυφή ξανά, όμως, έμοιαζε σε πολλά με τη Γερμανία του 1990. Δηλαδή, αθλητική ομάδα, σκληρή, με παίκτες συνεπείς και τον Μέσι! Ο οποίος Μέσι, ήταν σε καλύτερη φυσική κατάσταση σε αυτό το Μουντιάλ σε σύγκριση με το προηγούμενο. Δείγμα του ότι προετοιμαζόταν καιρό. Επίσης, η Αργεντινή ήταν καλή στο ψηλό παιχνίδι, δεν παραδινόταν, έψαχνε τις ανατροπές μέχρι το τέλος των αγώνων, θυμίζοντας τη Γερμανία και είχε και τον Μέσι! Η πινελιά που κάνει τη διαφορά.
Η Αργεντινή τα τελευταία χρόνια έχει απαλλαγεί από τους ψευτοεπαναστάτες ποδοσφαιριστές. Παιχταράδες τύπου Βερόν, Ρεδόνδο, Κρέσπο δεν έδεναν εύκολα σε ομάδες. Ναι μεν είχαν παρουσιάσει κάποια στοιχεία αλλά το ταλέντο τους δεν είχε μετουσιωθεί σε κάτι ουσιαστικό. Η μετάλλαξη έγκειται στο ότι οι παλιοί ψευτοεπαναστάτες έγιναν οι νέοι πειθαρχημένοι και σκληροί. Ακόμα και ο Ιγκουαίν με το να σταματήσει από την εθνική ομάδα, βοήθησε γιατί στο Παγκόσμιο Κύπελλο δεν χρειάζεσαι σταρς. Για παράδειγμα, το 2014, η Αργεντινή ήταν ανώτερη από την τωρινή. Μπορεί ο Μέσι να μην είχε φτάσει στο μέγιστο επίπεδο απόδοσης με τη χώρα του, ωστόσο, οι υποστηρικτικοί ήταν συγκλονιστικοί. Οι Γκαράι, Μασεράνο και ο υπέροχος Ντι Μαρία που ήταν σε καταπληκτική κατάσταση εκείνη την περίοδο και τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια του Μουντιάλ της Βραζιλίας. Ο Ντι Μαρία ήταν ο MVP εκείνης της Ρεάλ και είχε ξεκινήσει καλά το καλοκαίρι προτού τραυματιστεί. Η παρούσα εκδοχή ήταν πιο μεστή και δεν είχε άγχος. Είχε νοοτροπία νικητή, όπως στην ανατροπή με την Αίγυπτο και την Αγγλία.
Να μιλήσουμε και για την προσωπικότητα του Μέσι. Σαν εξωγηπεδική προσωπικότητα δεν έχει πολλά για να τον θαυμάσουμε. Το αντίθετο μάλιστα. Εναγκαλισμοί με Τραμπ, Νετανιάχου… Εντός των τεσσάρων γραμμών, απέδειξε πάλι ότι είναι ο καλύτερος παίκτης όλων των εποχών. Η Αργεντινή είχε μια διαιτητική εύνοια αντίστοιχη με αυτή που είχαν, ανέκαθεν, οι μεγάλοι ποδοσφαιριστές. Ο Μαραντόνα ήταν ευγενής αλήτης με τον Μέσι να είναι κλέφτης στα κρυφά. Οι μεγάλες ποδοσφαιρικές εθνικές ομάδες, κάθε φορά ευνοούνται στις μικροφάσεις, παράλληλα, έχουν καθαρό μυαλό, εμπειρία και λύσεις όσο οι αγώνες οδεύουν προς τη λήξη τους. Στα νοκ άουτ, έγινε εμφανές ότι αρκούσαν 20-25’ για να καθαρίσουν τους αμφίρροπους αγώνες με υποδεέστερες ομάδες.
Όσο προχωρούσε η διοργάνωση, δεν απέκλεια, σαν σκέψη, να δούμε ένα διασυρμό της Αργεντινής σε πιθανό τελικό με τους Ισπανούς καθώς έδειχνε πως ήταν ευάλωτη στις επιθετικές λύσεις και τρόπους ανάπτυξης. Ήταν η ομάδα που ακόμα και με αντιπάλους κατώτερης βαθμίδας, όπως το Πράσινο Ακρωτήρι και η Αίγυπτος, φανέρωσε κενά.
Λίγες ώρες πριν τον τελικό είχαμε μια καλά σχηματοποιημένη εικόνα. Ο Μέσι, σε φάση πλήρους ωριμότητας, μάζευε πολλούς παίκτες επάνω του και οι Αργεντίνοι γίνονταν πιο επικίνδυνοι γεμίζοντας την περιοχή με τους φορ και τους μέσους. Μετά από τόσες ανατροπές που έκαναν, δίκαια έφτασαν στον τελικό. Με την Αγγλία, η ανατροπή θα έπρεπε να είχε συμβεί ταχύτερα. Με πίστη στους εαυτούς τους. Αντιμετώπιζαν την Ισπανία της συνοχής, της γνώσης των δυνατοτήτων και της μεθόδου.
Συνολικά, αν και οι ώρες της διεξαγωγής των αγώνων δεν μας βοήθησαν να τους παρακολουθήσουμε όλους, ήταν ένα καλό Μουντιάλ για τους εξής λόγους. Αρχικά, μας έχει αφήσει χρόνους το ψευτοαπατεωνίστικο αμυντικό ποδόσφαιρο του 1980 με προσμίξεις σύγχρονου ποδοσφαίρου. Οι Σταχτοπούτες δεν κλείστηκαν τόσο πολύ πίσω. Εφόσον, οι ομάδες σύσσωμες αμύνονται και επιτίθενται, ο σίγουρος δρόμος της αποτυχίας είναι να κλειστείς στην άμυνα. Δεν κουράζεις και δεν φθείρεις τον αντίπαλο σε καμία γραμμή του γηπέδου. Χώρες με μεγάλη ιστορία που αποκλείστηκαν νωρίς, έκαναν, τελικά καλό στη διοργάνωση, όπως η Γερμανία, η Ολλανδία. Το ποδόσφαιρο έχει αλλάξει και το κύμα σε καταπίνει καβαλώντας σε. Οι ομάδες, σε αντίθεση με την ψυχολογική πίεση προηγούμενων ετών, με ξύλο, εμπάθεια, κάρτες, φτυσίματα και αποβολές, το χάρηκαν περισσότερο.
Η Αργεντινή της επόμενης του Μέσι γενιάς, είναι η πρώτη λατινοαμερικάνικη ομάδα που αποτελείται από παίκτες που δεν είναι λατινοαμερικανοτραφείς αλλά ευρωπαϊκογαλουχημένοι! Τι σημαίνει αυτό; Μέχρι την Αργεντινή των Κρέσπο, Βερόν, Μπατιστούτα, Σαβιόλα, Ορτέγκα το χαρακτηριστικό ήταν η ποιότητα, το άναρχο ποδόσφαιρο, χωρίς έντονη τακτική και προπονητικές νόρμες. Αντιθέτως, οι παρόντες συμμαχούν με τον Μέσι μαζί με ποδοσφαιριστές με ταλέντο και δυνατότητα αφομοίωσης ενός τακτικού σχήματος και πειθαρχίας σε ένα σύστημα.
Μπορεί το 2022 να είχε διαιτητική εύνοια στον τελικό και έτσι να παρέμεινε ζωντανή η Αργεντινή, αλλά και οι τρεις τελικοί σε τέσσερις διοργανώσεις, κάτι δείχνουν. Δεν μπορείς να πας με σπρώξιμο, για να τα λέμε όλα! Ο Σκαλόνι στον τελικό είχε αυτογνωσία και εικάζουμε ότι στο πίσω μέρος του μυαλού του είχε τον πιθανό διασυρμό. Γνώριζε πως αν οι Ισπανοί προηγηθούν και πρέπει να βγει μπροστά η ομάδα του, θα είχε μεγάλα προβλήματα.