Τώρα, πέρασε ο καιρός. Ηρέμησε η εσωτερική αντάρα. Οι μαύρες σκέψεις μεταξύ ημιτελικού και τελικού -ζωή και θάνατος σε δύο ώρες-, σαν ταινία μικρού μήκους από όλα τα προηγούμενα χαμένα φάιναλ φορ, είναι, πλέον, υπαρκτή υπενθύμιση του τι μπορεί να συμβεί εάν στην αναταραχή, το μυαλό πάρει το τιμόνι με συνοδηγό τις κακές αναμνήσεις.
Που λέτε, ήταν βράδυ Τρίτης 16/12/2025. Είχε προηγηθεί η καταπληκτική εκδρομή στη Βέροια με τους αγαπημένους φίλους – αδερφούς. Επίσης, εκείνη τη νύχτα είχε γίνει κράτηση για θεατρική παράσταση. Κακός υπολογισμός, αφού ήταν εβδομάδα με διπλή αγωνιστική στην Ευρωλίγκα. Ο Γιάννης (Redboss) δεν μπορούσε να πάει και έτσι, το εισιτήριο για τον αγώνα με τη Βαλένθια, έμεινε στο κινητό… Προσθέτω και το σύνδεσμο, μήπως σας ενδιαφέρει. Αφού, αυτό συμφωνήσαμε στην τελευταία γενική συνέλευση της σελίδας μας!
Με την καλή διάθεση και βοριαδάκι συντροφιά, κατηφόρισα για το Φάληρο. Βέβαια, η παράσταση καθυστέρησε διότι υπήρχε ηλεκτρολογικό πρόβλημα και αντί για την είσοδο με την έναρξη της τρίτης περιόδου, μπήκα τρέχοντας στο γήπεδο ενώ απέμεναν 5′ 30” για τη λήξη της αναμέτρησης. Κάποιος προληπτικός θα μπορούσε να πει ότι ήμουν το μαύρο πρόβατο διότι, τότε, ξεκίνησε η αντεπίθεση της Βαλένθια. Η ήττα, παρά την καλή εμφάνιση για το μεγαλύτερο μέρος του αγώνα (μην ρωτάτε πώς το γνωρίζω, έριχνα κλεφτές ματιές από τη συσκευή) έφερε ένα ξέσπασμα από το απαιτητικό αλλά και αχάριστο ερυθρόλευκο κοινό. Γιουχαΐσματα, αφορισμοί, υποβάθμιση και κυνηγοί κεφαλών, εμφανίστηκαν στην αρένα. Σε αντιστάθμισμα, έντονο, δυναμικό χειροκρότημα. Συζητήσαμε και συμφωνήσαμε ότι η χρονιά είχε δρόμο. Εάν και εφόσον γίνονταν οι απαραίτητες διορθώσεις, όλα θα μπορούσαν να συμβούν, δεδομένου ότι το κίνητρο και ο τελικός προορισμός ήταν, τουλάχιστον, ελκυστικός! Η ελπίδα σαν ασπίδα και αχτίδα.
Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε τη σεζόν 2025/2026 με πολλά και δύσκολα στοιχήματα. Ειδικά στη γραμμή των άσσων και των ψηλών. Υπήρξε άνευ όρων στήριξη στον Λι, ο οποίος, όμως, είχε, ήδη, ένα τρίμηνο πίσω του και φαινόταν ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο σύστημα, αναφορικά με τις απαιτήσεις που φέρει κάθε γκαρντ για να στήσει τις επιθέσεις. Σωστή εισαγωγική πάσα, άμεση απόφαση σε 0,5” και έπειτα κόψιμο και καλά σκριν. Επιπλέον, το ρίσκο με τον Έβανς. Σχετικά, με τη γραμμή των ψηλών, ο Χολ ήταν ύποπτη επιλογή, καθώς, πρόκειται για αθλητή, με εντυπωσιακά φυσικά προσόντα αλλά όχι τόσο προηγμένο στο σύνθετο τακτικό παιγνίδι σε άμυνα και επίθεση. Παράλληλα, στην κατηγορία των αθλητικών ψηλών, ήταν ο τρίτος από το τέλος στη λίστα με τη συλλογή αμυντικών ριμπάουντ. Ο Χολ προοριζόταν για τη δεύτερη πεντάδα, όπου ο Πίτερς ήταν και εκείνος τρίτος από το τέλος, στην κατάταξη με τα τεσσάρια στο συγκεκριμένο τομέα. Το σημειώνουμε γιατί ο Ολυμπιακός του Γιώργου Μπαρτζώκα δεν προσπαθεί να επιβληθεί μέσω την απαράμιλλης ανωτερότητας αλλά μέσα από τη μάχη των κατοχών. Ενδεικτικά, το δίδυμο Βεζένκοφ- Μιλουτίνοφ είχε αγγίξει το 91% στο δείκτη των αμυντικών ριμπάουντ ενώ οι Πίτερς-Χολ, στο αποκορύφωμα της απόδοσής τους, το 69%, όταν οτιδήποτε πιο κάτω από 72% είναι αποτρεπτικό. Ωστόσο, ο Χολ έχει ένα συγκριτικό πλεονέκτημα. Είναι διαρκώς και αδιαλείπτως διαθέσιμος. Σε μια αγωνιστική περίοδο, όπου για παράδειγμα, η Βαλένθια έπαιξε 92 αγώνες, περισσότερο από την ποιότητα, η διαθεσιμότητα σε καθιστά απαραίτητο.
Επιπρόσθετα, η ανισορροπία μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης πεντάδας. Η συνύπαρξη του Ντόρσεϊ με τον Φουρνιέ έκανε δυσλειτουργική την ανάπτυξη της δεύτερης πεντάδας τόσο σε θέμα εκτέλεσης όσο και συγχρονισμού. Ενώ, στην αναμέτρηση με τη Μπάγερν, στο Μόναχο, είχε δοθεί η ιδανική σύνθεση, με τον Ντόρσεϊ στην πρώτη και τον Φουρνιέ στη δεύτερη, στη συνέχεια, η συσσώρευση ταλέντου και από την άλλη οι αμυντικοί εξολοθρευτές, δημιουργούσαν ζητήματα. Ιδίως, συνέπειας στην απόδοση. Συνακόλουθα, εκρήξεις και εντάσεις γιατί χάνονταν διαφορές εντός από δεκάλεπτο σε δεκάλεπτο. Λεπτές αποφάσεις εντός αποδυτηρίων και ολίγη διαχείριση δημόσιων σχέσεων.
Τι άλλαξε, έως ότου ενσωματωθούν οι προσθήκες των Μόρις, Τζόσεφ και Τζόουνς; Αρχικά, η ηγετική στάση του Φουρνιέ και η θέση του στο προαναφερθέν θέμα, προκειμένου να βοηθηθεί η ομάδα. Έπειτα, ανέβηκαν τα επίπεδα πίεσης στη μπάλα, βελτιώθηκε η τρανζίσιον άμυνα που ήταν χαίνουσα πληγή από πέρυσι και ενεργοποιήθηκαν τα γνωστά τρίγωνα με τις βοήθειες στην πίσω ζώνη, ώστε να θωρακιστεί το καλάθι. Μαζί με ετούτα, το σερί νικών με τη Βιλερμπάν, τη Μπολόνια για να φτάσουμε στην πρώτη δήλωση αυτοπεποίθησης στο ΟΑΚΑ, στην αλλαγή του χρόνου.
Ο Μιλουτίνοφ κάνει συγκεκριμένα πράγματα σε άριστο βαθμό και έχει ένα μηχανισμό υποστήριξης πίσω του στην άμυνα. Ας παρατηρήσουμε το τρίγωνο που στήνεται όταν βγαίνει σε αλλαγές για να αμυνθεί. Κάθε ομάδα αμύνεται σύμφωνα με τα προτερήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει στην προπόνηση.
Ο ρους της ιστορίας άλλαξε όταν επήλθε η αρμονία που απέκτησε η δεύτερη πεντάδα. Είχε πιο εύκολο σκορ και έβγαζε σκληράδα. Ακόμη, ο Τζόσεφ ήταν αξιόπιστος και κάθετος. Σαν ντόμινο, ο χρόνος του Γουόκαπ μειώθηκε και έγινε πιο αποδοτικός στα λεπτά που αγωνιζόταν, γνωρίζοντας ότι υπάρχει ασφάλεια πίσω του. Συν ότι τα πικ εν ρολ στη δεύτερη πεντάδα τα έστηνε ο Φουρνιέ, άρα στον άξονα υπάρχει προβληματισμός για την άμυνα, διότι, φέτος, ο Χολ και ο Τζόουνς κάνουν δυναμικά κοψίματα προς το καλάθι και τελειώνουν τις φάσεις ψηλά, πιάνοντας καλά τη μπάλα.
Σεζόν ένας μέσος όρος και μια περίληψη
Στο διαρκές ταξίδι που πραγματοποιούμε στους προηγούμενους μήνες, φτάνουμε στον τελικό της Κυριακής 24/5/2026.
Η Ρεάλ έχει αυτή την άνεση που σπάνια τη βρίσκεις σε άλλη ευρωπαϊκή ομάδα. Αντιθέτως, ο Ολυμπιακός όσο περνούσε η ώρα τόσο πάλευε με τα φαντάσματα του παρελθόντος. Μαζί με τις πνευματικές αγκυλώσεις της ερυθρόλευκης πλευράς, η Ρεάλ, μέσα σε δυο μέρες έκανε τακτικές προσαρμογές οι οποίες ήταν δύσκολο να διαβαστούν γιατί δεν υπήρχε προηγούμενο δείγμα. Ας θυμηθούμε πώς πίεζαν όλες τις εισαγωγικές πάσες και δεν αφήναν να ξεκινήσει η ροή της επίθεσης. Σε άλλο σημείο του γηπέδου, έπαιζαν διπλή άρνηση στον Βεζένκοφ και έστελναν και τρίτο παίκτη όταν ανέβαινε στις 45 μοίρες. Για αυτό στο τέταρτο δεκάλεπτο, ενεργοποιείται ο Πίτερς για να ανοίξει το γήπεδο από την απέναντι πλευρά και να έχει καθαρή φάση στο κεντρικό πικ εν ρολ με τον Φουρνιέ. Ο Τζόουνς έκανε τα δυναμικά κοψίματα και τράβαγε τη δεύτερη γραμμή και στην άμυνα, ο ίδιος ελαχιστοποίησε τα ελεύθερα σουτ της Ρεάλ από τις μηδέν μοίρες γιατί δεν έμενε πίσω για να προστατεύσει το καλάθι.
Ο Τζόουνς έπαιξε μόνο στο τέταρτο δεκάλεπτο. Αναμείχθηκε σε δέκα κατοχές στην άμυνα. Έβγαλε επτά άμυνες, έκοψε όλες τις διεισδύσεις προς το καλάθι στις αλλαγές, έκανε δύο φάουλ και δέχτηκε μόλις ένα καλάθι από τον Χεζόνια από τα εννέα μέτρα! Τακτική αρτιότητα!
Εξαιτίας του προβλήματος διακοπής της ροής, όπως φάνηκε με τη Φενέρμπαχτσε το 2023, με τη Μονακό το 2025 και εν μέρει στον τελικό φέτος, ήταν απαραίτητο να τροποποιηθεί η μόσιον επίθεση σε κάτι υβριδικό και ανάμεικτο. Παράδειγμα, οι πρωτοβουλίες Φουρνιέ και Ντόρσεϊ. Γιατί, κάνοντας επίκληση στον Μπόμπι Νάιτ, τον θεωρητικό της συγκεκριμένης επίθεσης: ενώ θεωρείται αψεγάδιαστη και δίκαιη, μπορεί στην πιο ακατάλληλη στιγμή να βρεθεί ο λάθος παίκτης στο σωστό σημείο… Μιλούμε για μια επίθεση όπου έχει τους εξής κανόνες: Κίνηση και αναγνώριση. Καλές αποστάσεις, συνεχής κίνηση των παικτών μακριά από τη μπάλα. Οι παίκτες αντιδρούν στο τι τους δίνει η άμυνα και η θέση του σώματος των αμυντικών και τακτοποιούνται βάσει του μοτίβου: “Πάσα, κόψιμο, αναπλήρωση”.
Απαγορεύεται να σταματήσεις την ντρίμπλα. Πρέπει να είσαι πάντα ενεργός. Όταν δεν έχεις τη μπάλα, ακολουθείς τη γεωμετρία της επίθεσης. Οι περίφημες γωνίες και τα τρίγωνα. Μπαίνουν ισχυρές βάσεις και αρχές αλλά όταν ο παίκτης αφομοιωθεί από το προκαθορισμένο περιβάλλον, οι περιορισμοί λειτουργούν σαν το πλαίσιο για να απελευθερωθεί. Ο αθλητής λειτουργεί αντανακλαστικά και μπορεί μετά, να ενσαρκώσει τη θεωρία του χάους. Γενικότερα, ακολουθούν τους κανόνες χωρίς να πνίγουν τα ένστικτά τους. Αρκεί να είναι εντός της λογικής του συστήματος. Η ελευθερία της επιλογής προέρχεται από την αντίληψη. Ακολουθείς τις γωνίες, αντιλαμβάνεσαι πώς αδειάζει ο χώρος από τις παράλληλες κινήσεις και δράσεις και μόλις συναντηθεί η τακτική παιδεία με το απρόβλεπτο και την παρόρμηση, τότε, έρχεται η απογείωση. Όπως η περίπτωση του Φουρνιέ. Γιατί στο σύστημα του Μπαρτζώκα ο παίκτης πρέπει να μπορεί να παίξει και χωρίς τη μπάλα. Εάν δεν εναρμονίζεσαι με τη λογική της επίθεσης, το σύστημα καταρρέει.
Ο Γουόκαπ είναι ο εγκέφαλος του συστήματος. Φέτος, η διαφορά ήταν πως ο Τζόσεφ ήταν αξιόπιστος και έδινε νέα στοιχεία. Κυρίως, έχει αντίληψη στις τοποθετήσεις του και προσωπικότητα. Εμπειρία.
Ο Μιλουτίνοφ προσαρμόστηκε στην κατεύθυνση του συστήματος παραμένοντας χρήσιμος και απαραίτητος παρά τον μικρό αριθμό κατοχών που είχε στα χέρια του. Δεν είναι παίκτης που τελειώνει πολλές φάσεις ούτε ο Ολυμπιακός πολλά πικ εν ρολ μαζί του. Τον θέλει για τα σκριν στη μπάλα, κυρίως γιατί με τον Φαλ ήταν κορυφαίοι στα χαντ οφς και δίνει πρόσθετες κατοχές με το επιθετικό ριμπάουντ.
Επειδή έχουμε παρακολουθήσει τον Μιλουτίνοφ και με Γιάννη Σφαιρόπουλο στην πρώτη του θητεία στο λιμάνι και στην ΤΣΣΚΑ με τον Δημήτρη Ιτούδη, ο Γιώργος Μπαρτζώκας του ζητάει εντελώς διαφορετικά πράγματα. Είναι προς τιμήν του ότι ούτε γκρινιάζει που παίρνει λιγότερες μπάλες στην επίθεση ούτε τον νοιάζει να κάνει τον χαμάλη κυνηγώντας επιθετικά ριμπάουντ. Το μεγάλο του κατόρθωμα, φέτος, είναι πως κατάφερε να έχει σε καλή κατάσταση το σώμα του ώστε να μην έχει μεγάλα διαστήματα απουσίας λόγω τραυματισμού σε πολύ δύσκολη χρονιά πολλών αγώνων. Τα εύσημα στον ίδιο και στο γυμναστή της ομάδας!
Στον τελικό με τη Ρεάλ Μαδρίτης, ο Μιλουτίνοφ έκανε κάτι που δεν είχε συμβεί σε μεγάλη διάρκεια όλη τη χρονιά. Ποτέ άλλοτε, δεν είχε πάρει τόσες επιθέσεις όσες στο τρίτο δεκάλεπτο. Γιατί ο βασικός μοχλός της επίθεσης του προπονητή του Ολυμπιακού είναι ότι δεν σημαδεύουμε το πρώτο μις ματς διότι, τότε, θα κολλήσει η ροή. Αντίθετα, μετακινούμε μία φορά την άμυνα -δυνατή και αδύναμη πλευρά-, ώστε να στοχεύσουμε σε δεύτερο χρόνο στο πλεονέκτημα με την άμυνα να έχει χάσει την αρχική της τοποθέτηση.
Ποια ήταν η διαφορά εφέτος σε σύγκριση με τα προηγούμενα φάιναλ φορ; Ας σταθούμε στον Φαλ. Έδινε ξεχωριστή διάσταση στο επιθετικό και αμυντικό κομμάτι. Ήταν βασικό συστατικό της επιθετικής κίνησης, αφού πολλές φορές η δημιουργία ξεκινούσε από τη στιγμή που έστελναν δεύτερο παίκτη επάνω του και έμπαινε σε επιστροφή η αντίπαλη ομάδα. Για αυτό ο Μπαρτζώκας διαλέγει περιφερειακούς οι οποίοι να μπορούν να κάνουν καλά σκριν μακριά από τη μπάλα. Φέτος, αλλά και από πέρυσι, η όλη επιθετική ανάπτυξη έχει διαφοροποιηθεί γιατί έχει μετατοπιστεί στον άξονα με περισσότερη ντρίμπλα και αποφάσεις από το χειριστή. Πράγμα αναγκαίο, όπως προκύπτει από την έκβαση της σεζόν.
Σ’εκείνους που μέσα σε θυελλώδεις νύχτες εξεγέρσεων ψάχνουν για ένα φεγγάρι παιδικό
σ’ αυτούς που δεν τους έμεινε καιρός, σ’ εκείνους που τους ξέχασαν
στη γλυκύτητα του ύπνου όταν όλοι μας είχαν εγκαταλείψει
στους καθρέφτες που κοιταχτήκαμε, στις θάλασσες που δε θα ταξιδέψουμε
στα μονοπάτια που περπατήσαμε ερωτευμένοι κι ίσως να μην ξαναγυρίσαμε από τότε
στη Μοίρα, στην ωραία νεότητα, στους διαβάτες
(κι εγώ πού πήγαινα; κι ήταν τόσα πολλά αυτά που ζήτησα; Μα τώρα είναι αργά – ώρα να φεύγω)
στ’ αποδημητικά πουλιά, στις ατμομηχανές που κουράστηκαν κι έγειραν στο πλευρό να κοιμηθούνε
στις καλαμποκιές όταν τις λούζει το φεγγάρι, στα κορίτσια που βγάζουν το φουστάνι τους για να μπουν στον ουρανό,
στην αλληλογραφία ενός αγγέλου μ’ ένα παιδί, σ’ εκείνους που άργησαν, σ’ αυτούς που δε θα ξανάρθουν
στη γυναίκα που ρίχνει τα χαρτιά, στον γέρο που κλαίει
στην Οδύσσεια που ζει ο ποιητής γράφοντας το πιο μικρό ποίημα
στη φευγαλέα στιγμή που έζησε ένας άνθρωπος ζώντας μια ολόκληρη ζωή…
Τάσος Λειβαδίτης/ Αφιέρωμα /Τα Χειρόγραφα του Φθινοπώρου Α σελ.56
Και Ποίηση 3ος Τόμος (1979-1987) Εκδόσεις Κέδρος.
Αδιατίμητο διαμάντι και εισαγωγή στην ανάμνηση
Τέλος: πέρας και σκοπός. Συνέπεια, Συγκέντρωση, Συνέχεια. Αντοχή.
Σβήνοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν σβήνουμε ένα κομμάτι από το μέλλον, όπως γράφει ο Σεφέρης.
Τη νύχτα της 24/5/2026, δεν πανηγυρίσαμε όσο θα έπρεπε και άξιζε. Εκείνο το ξημέρωμα ηρεμήσαμε και ίσως κάπως κοιμηθήκαμε. Επιτέλους, ανάλαφροι. Χωρίς την αμφιβολία ότι κάτι μπορεί να συμβεί και να τσαλακώσει το χαμόγελο.
Εκείνο το Μαγιάτικο βράδυ, τα καταφέραμε και έγινε με τον καταλληλότερο τρόπο. Με παρόντες και πρωταγωνιστές τους Παπ, Σάσα, Θωμά, Σακ, Μους, Αλέκο, Μιλού και όσους αφομοιώνει και βελτιώνει το σύστημα της ομάδας. Αν κάποιοι το λένε κομμουνιστικό, ελαφρώς υποτιμητικά, δεν πειράζει. Αυτά είναι, μεταξύ πολλών άλλων, τα οφέλη του σοσιαλισμού.
Με τον Β στον πάγκο κι ας τον έχουμε στο απυρόβλητο όπως σημειώνουν όσοι νομίζουν ότι οι σχέσεις των ανθρώπων είναι συναλλακτικές, κρίνονται διαρκώς και αδιαλείπτως μονάχα από τα αποτελέσματα και τα στενά μονοπάτια, και αναιρούνται πατώντας ένα κουμπί και κάνοντας ολική διαγραφή στη μνήμη. Αμελούν την ετυμολογία της εμπιστοσύνης. Εγγύηση.
2022-2025. Βελιγράδι, Κάουνας, Βερολίνο, ξεπούλημα στην έρημο. Ο ουρανός συννέφιαζε ψιλή βροχούλα έπιανε (Μητσάκης). Γκρίζα και μετά μαύρα σύννεφα. Χρόνο με το χρόνο πιο βαριά. Θαρρείς πως αν σήκωνες το δάχτυλο στην οροφή του ΣΕΦ θα τα ακουμπούσες. Πυκνά. Αμφισβήτησης. Αλλάζεις την καρδιά σου για να αντέξεις. Παρηγοριά. Προσευχή, αναμονή, αγωνία.
Φέτος, από το Δεκέμβρη και έπειτα, βήματα συγκρατημένα και συγκροτημένα. Χωρίς αλαζονεία, έπαρση, υπεροψία. Με λιγοστά και αγχωτικά χαμόγελα. Τα περιόριζε το απροσδόκητο και ενδεχόμενο αρνητικό φινάλε. Σαν να τρέχεις στην πεδιάδα και να πέφτεις σε αόρατο τοίχο ή να κολυμπάς στην ανοιχτή θάλασσα και να πιάνεσαι στο δίχτυ του Νίκου Γκάτσου. Κι αν είσαι τυχερός ξεκινά πάλι!
Μετά τον χαμένο τελικό στο Κάουνας, την ώρα της σκοτεινιάς, του απόλυτου κενού, το τηλεφώνημα με τον κύριο Απόστολο. Κι ενώ προσπαθούσα να βρω λέξεις και μέθοδο για να καταπραΰνω, να παρηγορήσω και να ξεγελάσω την πίκρα, μού λέει: “Πότε θα έχουμε ξανά τέτοια ευκαιρία; Θέλω πριν πεθάνω να δω την ομάδα να το σηκώνει!”. Λίγο πριν την απονομή, κλείσαμε το τηλέφωνο γιατί νίκησαν οι λυγμοί και τα δάκρυα. Τα γνωστά παράσιτα στις γραμμές των συναισθημάτων…
Ο Θοδωρής είπε ότι ήταν το πεπρωμένο. Στο πεπρωμένο σου να δίνεις σημασία. Μας το θυμίζει και ο υπέροχος Βασίλης Δημητρίου!
Με τους ανθρώπους συντρόφους στο γήπεδο είμαστε πολλά χρόνια μαζί. Σε κάθε εκδοχή, εποχή και εξέλιξη των πραγμάτων και σε όλες τις ώρες. Ανθρώπινες και της νυχτερίδας! Είναι η άμεση σκέψη, η πρώτη κλήση, ο αυτόματος αναστεναγμός και η μόνιμη ανάλυση. Έχουμε τη δική μας συχνότητα επικοινωνίας. Συμφωνούμε, διαφωνούμε, μαλώνουμε, τα ξαναβρίσκουμε και το κυριότερο. Αγαπιόμαστε! Η φετινή κατάκτηση είναι η τήρηση της υπόσχεσης που δώσαμε στις 16/12/2025, μετά την εντός έδρας ήττα από τη Βαλένθια. Δεν θα διαλυθούμε μόνοι μας και εάν γίνουν οι απαραίτητες διορθώσεις, όλα θα πάρουν το δρόμο τους. Εμείς, θα στηρίξουμε μέχρι τέλους!
Αν είναι κόσμος όμορφος
Είναι και κόσμος ψεύτης
Που μοιάζει σκοτεινό γυαλί
Και σαν παλιός καθρέφτης
Στα χρόνια της υπομονής
Δε μας θυμή-, δε μας θυμήθηκε κανείς
Δε μας θυμήθηκε κανείς
Στα χρόνια της
Στα χρόνια της υπομονής
Τα γράμματα μου γύρισες
Χωρίς να τα διαβάσεις
Μα πες μου γιατί βιάστηκες
Να με καταδικάσεις
Στα χρόνια της υπομονής
Δε μας θυμή-, δε μας θυμήθηκε κανείς
Δε μας θυμήθηκε κανείς
Στα χρόνια της
Στα χρόνια της υπομονής
Μάνος Ελευθερίου.
Στον αδηφάγο καιρό της πλήρους αμεριμνησίας και επιπολαιότητας, όλα θα είχαν γραφτεί και σβηστεί στην άμμο εάν ο Ολυμπιακός δεν κατακτούσε την Ευρωλίγκα. Η φθορά του χρόνου θα τα συμπαρέσυρε όλα στο διάβα της. Δεν θα γινόταν κατανοητή η πρόοδος και η ανάπτυξη που προσφέρει το μπασκετικό περιβάλλον του Ολυμπιακού. Τρανταχτό παράδειγμα, η εξέλιξη του Μακίσικ. Ήρθε τον Ιανουάριο του 2020 από την τρίτη κατηγορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ που ενεργούσε με τα αναπτυγμένα του ένστικτα και έφυγε από τον Πειραιά ως ένας δημιουργός από τα “φτερά” που είχε την καθολική εμπιστοσύνη του προπονητή του. Ασήμι λόγου και χρυσάφι σιωπής και υπομονής!
Η αγωνιστική περίοδος 2025/2026 για τον Ολυμπιακό, χωρίζεται σε δύο μέρη. Ο παραμορφωτικός καθρέφτης του καλοκαιριού, όπως συμβαίνει κάθε φορά μετά από κατάκτηση πρωταθλήματος όταν υπάρχει η αίσθηση ότι όλα έχουν κυλήσει και γίνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αγγίζοντας την τελειότητα. Οι επιπολαιότητες έφεραν την εικόνα που είδαμε μέχρι το κομβικό εντός έδρας ματς με τη Βαλένθια στις 16/12/2025. Από εκεί και μετά, οι προσθήκες άλλαξαν ριζικά το βάθος και οιεπιλογές της ομάδας μαζί με την καθοριστική συζήτηση στα αποδυτήρια που τροποποίησε το πορτρέτο επί τα βελτίω. Κομβικές διορθώσεις.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας κέρδισε μια μάχη αντοχής. Μακριά από το ευτυχισμένο παρελθόν που προσπαθούσε να ξεφύγει, ως αντίδοτο στην κατάρρευση. Οι διαλείψεις της καρδιάς που πονά από την απώλεια και την έλλειψη και αποτυπώνει αμείλικτα το φόβο, τριγύρω. Σαν να διεκδικείς έτσι, μια ζωή απαλλαγμένη από το φόβο του χρόνου. Με στιγμές οριακές και συνεισφορά σαν υποστηρικτικός μηχανισμός όλων των κομματιών του ερυθρόλευκου παζλ, αποδεικνύει ανθεκτικότητα και συνέπεια. Σιγουριά. Σοβαρή δουλειά, κίνητρο και πρόγραμμα. Είναι από τους ελάχιστους προπονητές μπάσκετ με δικό του στιλ. Αναγνωρίσιμο από όλους στην Ευρώπη.
Δόξα στα παιδιά σου Ολυμπιακέ!