Ο ψυχικός πλούτος είναι δυνάμει αρκετός για να εξασφαλίσει νηφαλιότητα, ευεργεσία και γαλήνη. Κάνει τη ζωή ανθεκτική. Χρειάζεται καθημερινή άσκηση. Ο Επίκουρος έγραφε πως φίλος είναι αυτός που σε έχει διαβεβαιώσει πως σε όποια στιγμή τον χρειαστείς, θα είναι εκεί. Ο Λυσίας, στο λόγο του Υπέρ Αδυνάτου σημειώνει ότι οι σωματικές αναπηρίες και δυσκολίες, με τις ψυχικές αρετές θεραπεύονται. Πρέπει να δείχνει θάρρος ο γενναίος.
Η τέχνη μέσω της συνειδητοποίησης διευρύνει τον ψυχικό κόσμο και το αντιληπτικό πεδίο. Ο ρόλος είναι η γέφυρα για το τότε και το τώρα του έργου. Γίνεται διαστολή του εσωτερικού ορίζοντα. Ο νους έρχεται και καλύπτει τις αισθήσεις μαζί με τη δημιουργική φαντασία. Τίποτε δεν είναι αδρανές. Η μνήμη επανέρχεται με διαφορετικές συνδέσεις και προσωπείο. Δεν μπορείς να φτάσεις στην αυτογνωσία δίχως την αυτοκριτική. Ο Αίσωπος, ο λαϊκός παραμυθάς των μύθων, μιλούσε μέσα από τα ζώα για να μην προσβάλει τους ανθρώπους. Καθένας κουβαλάει δυο σακιά. Ένα μπροστά του και ένα στην πλάτη του. Στο μπροστινό είναι τα ελαττώματα των άλλων. Στο πίσω, τα δικά μας. Διαπιστώσεις, ήδη, από τον 6ο μπορεί και 7ο αιώνα π.Χ.. Κάθε πράξη είναι ενέργεια με σαφή αντίκτυπο προς το κοινωνικό σύνολο. Τόλμη είναι να δείχνεις το θάρρος για να υπερασπιστείς ένα υψηλότερο ιδανικό, γνωρίζοντας το βάρος των συνεπειών. Εδώ, κάνουμε έναν απαραίτητο διαχωρισμό για τη λογοτεχνία και για τις περιπτώσεις που χαρακτηρίζουμε τους χαρακτήρες. Έχουμε τον ομοδιηγηματικό αφηγητή που συμμετέχει στην ιστορία που αφηγείται και τον ετεροδιηγηματικό. Ο δεύτερος γνωρίζει τι διαισθάνεται και τι σκέπτεται κάθε ήρωας. Κρίνουμε τα πρόσωπα με βάση τις προθέσεις τους. Έτσι, αποκαλείται μικρός θεός.
Εξάλλου, η Τελέσιλλα ήταν λυρική ποιήτρια από το Άργος και έζησε μεταξύ 4ου και 5ου αιώνα π.Χ.. Διηγείται την ιστορία ισότητας των φύλων μέσω της Ρεάς, της μητέρας του Δία. Το έσκασε από τον Όλυμπο λόγω της καταπίεσης που είχε δεχτεί από τους θεούς. Ο γιος της την παρακαλούσε να επιστρέψει για να μην τη φάνε τα άγρια θηρία. Τότε, εκείνη του ζήτησε το μισό της γης, το μισό του ουρανού και τα θαλάσσια πλάτη!
Ο Σταμάτης Κραουνάκης με τη συμμετοχή της Λίνας Νικολακοπούλου, το δίδυμο που άλλαξε τους όρους του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού, επιχείρησαν κάτι μοναδικό και σπάνιο. Κράτησαν την παγκόσμια και αιώνια ιστορία – κωμωδία από τη Λυσιτράτη του Αριστοφάνη, και το 411 π.Χ, και γράφοντας εξ αρχής το λιμπρέτο, τη μετέτρεψαν σε λαϊκή όπερα. Με πηγαίο λυρισμό. Με καθαρή και ουσιαστική ματιά στα πράγματα. Τα σιωπηλά σπαράγματα.
Εκκινούν από το βαθύ παρελθόν και φτάνει μέχρι το 2026, περνώντας από τη γερμανική κατοχή, τις δεκαετίες 1950 και 1960 για να αναδείξει ότι τα πάθη και οι αναζητήσεις των ανθρώπων μπορεί να αλλάζουν, επιφανειακά, αλλά στον πυρήνα τους παραμένουν αυτούσιες και αναλλοίωτες.
Με έμμετρο, σατιρικό μοτίβο και τις σαρκικές αναφορές με τη δέουσα αθυροστομία, αντίστοιχα εκείνων που παρουσιάζει στα θεάματα που ανεβάζει κατά καιρούς, εποχές και δίνουν διαφορετικό τόνο στις νύχτες και τους εκάστοτε χώρους, ο Κραουνάκης θίγει και ασχολείται με ζητήματα που δεν έπαψαν να απασχολούν την ανθρωπότητα. Το κυνήγι για το χρήμα, τη μανία και τη λόξα για εξουσία, τον σπαραγμό του πολέμου, την αδιάκριτη σφαγή, την απόλυτη καταστροφή και μετά την άνοιξη! Εκείνο το μικρό σποράκι του αισθήματος και το υπεραρκετό ” σ’αγαπώ” για να αλλάξει όλος ο κόσμος!
Με πρώτη του χορού και απόλυτη πρωταγωνίστρια τη Λένα Ουζουνίδου, η Λυσιτράτη παίρνει τα ηνία. Κουνάει το δάχτυλο και τους γλουτούς στην ξεροκεφαλιά και την αγνωμοσύνη. Την πολεμοχαρή και πολεμοκάπηλη φαντασίωση της λαγνείας για μεγαλεία και υποταγή. Η γυναίκα είναι το υπέρτατο ον της φύσης, η προσωποποίηση του Έρωτα και η παρέμβαση της θεάς Αθηνάς με την παρουσία της Δήμητρας Γαλάνη, θυμίζει ότι ο πολιτισμός προοδεύει με αρμονία και βλέμμα προς το μεγαλείο της ανθρώπινης διάνοιας.
Η Λυσιστράτη δεν αποτελεί, απλώς, μια κωμωδία για τον πόλεμο και τον έρωτα. Επιμένει να είναι ένα βαθύτατα πολιτικό, ανθρωποκεντρικό έργο που εστιάζει στη στιγμή κατά την οποία μια κοινωνία, εξαντλημένη από τη φθορά, αναζητά, επειγόντως, έναν νέο τρόπο οργάνωσης. Στη Λυσιστράτη, η πόλη-κράτος βρίσκεται σε παρατεταμένη παρακμή και σήψη. Ο πόλεμος έχει καταστεί αυτοσκοπός, η πολιτική έχει αποκοπεί από την ανθρώπινη εμπειρία και το σώμα έχει εξοριστεί από τον δημόσιο λόγο.
Η αρχετυπική μορφή/ηρωίδα δεν προτείνει μια μεταρρύθμιση, ούτε εισηγείται έναν νέο θεσμό. Η Λυσιστράτη εισάγει κάτι ριζικά διαφορετικό: την επανεμφάνιση του σώματος, της επιθυμίας, της φροντίδας και της συλλογικής ευθύνης ως πολιτικής πράξης. Η αποχή από τον έρωτα δεν λειτουργεί «τιμωρητικά» αλλά ως πράξη «αναστολής της εντροπίας». Ένα προσωρινό «πάγωμα» του συστήματος, ώστε να καταστεί δυνατή η επανεκκίνησή του.
Ο Σταμάτης Κραουνάκης, πέραν όλων των άλλων, καταφέρνει με συνέπεια κάτι σημαντικό και πολύτιμο στις μέρες μας. Δημιουργεί φωλιές σπουργιτιών. Παρέες που συναντιούνται, αναπτύσσονται μαζί, παράγουν και πολλαπλασιάζουν τη χαρά, με τον παράδοξο τρόπο. Με την πράξη της διαίρεσης και του σκορπίσματος κοινού οράματος στους θεατές. Δημιουργείται η αίσθηση ότι ανήκεις κάπου ή ότι σε περιμένει μια αγκαλιά η οποία σε γνωρίζει, κατανοεί τις αδυναμίες σου, σε υποδέχεται και δεν σε κοιτάει με υποτιμητικό ύφος! Ανεκτίμητο!