ΘέατροΜουσικήΤέχνες

Ο Μάρτης και η Σαρακοστή

Νηστεία και προσευχή μεν, μακριά από ευλογημένα ή όχι χέρια και διάφορα κουταλάκια δε. Τα θεάματα παραμένουν και η τέχνη είναι μια μικρή διέξοδος από τις σκέψεις για τους κουμπουροφόρους δήθεν εθνοφύλακες, αυτόκλητους συνοριοφύλακες και παραστρατικούς πολιτοφύλακες. Η πατρίδα που σε ξεμακραίνει από τη μέσα μοναξιά.

Θέατρο

 

  1. ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ

Πρόκειται για το πρώτο μυθιστόρημα του Έκο, το οποίο έγραψε λίγο πριν το κατώφλι των πενήντα χρόνων του. Από το 1980, οπότε εκδόθηκε για πρώτη φορά με τον τίτλο Il Nome Della Rosa, μέχρι σήμερα έχει μεταφραστεί σε 40 γλώσσες και έχει πουλήσει 50 εκατομμύρια αντίτυπα, ενώ η εφημερίδα Le Monde το συμπεριέλαβε στη λίστα με τα 100 αριστουργήματα του 20ου αιώνα. Όταν πρωτοκυκλοφόρησε ήταν δύσκολο να καταταχθεί σ’ ένα λογοτεχνικό είδος, καθώς θα μπορούσε να διαβαστεί ως αστυνομικό μυθιστόρημα, αλληγορία, μεσαιωνικό χρονικό αλλά και γοτθική νουβέλα.

Το Όνομα του Ρόδου μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον ΖανΖακ Ανό το 1986 με πρωταγωνιστή τον Σον Κόνερυ στο ρόλο του Γουίλιαμ της Μπάσκερβιλ και τον Κρίστιαν Σλέιτερ ως Άντσο. Μια ταινία που συγκλονίζει τους θεατές ακόμη και σήμερα, οι διεθνείς εισπράξεις της οποίας ξεπερνούν τα 77εκατομμύρια δολάρια. Τον περασμένο Μάρτιο, δε, προβλήθηκε μια σειρά οκτώ επεισοδίων διάρκειας 52 λεπτών στη δημόσια ιταλική τηλεόραση, με πρωταγωνιστή τον Τζον Τουρτούρο. Μάλιστα, ο ίδιος ο Έκο είχε εγκρίνει το προσχέδιο του σεναρίου πριν από το θάνατό του το 2016.

Το Όνομα του Ρόδου εξακολουθεί να σαγηνεύει το κοινό σαράντα χρόνια μετά από την έκδοσή του, αποδεικνύοντας τη διαχρονική του αξία. Ενδεικτική, η επιτυχία που γνώρισε η πρώτη θεατρική μεταφορά του, το 2016 οπότε και ανέβηκε στο ιστορικό Piccolo Teatro του Μιλάνο, με την υπογραφή του καλλιτεχνικού του διευθυντή Stefano Massini, ενός εκ των σημαντικότερων σύγχρονων θεατρικών συγγραφέων. Ακολούθησαν παραστάσεις στο περιφερειακό θέατρο του Τορίνο, καθώς και στη Γένοβα.

Τον Ιανουάριο του 2020 το αριστούργημα του Ουμπέρτο Έκο κάνει πρεμιέρα στο Altera Pars. Για πρώτη φορά στα ελληνικά, σε θεατρική μεταφορά του βραβευμένου Stefano Massini.

Λίγα λόγια για την πλοκή

Μεσαίωνας, 14ος αιώνας. Ένας φραγκισκανός μοναχός καλείται σ’ ένα απομονωμένο μοναστήρι βενεδικτίνων, με σκοπό να λύσει ένα μυστηριώδη θάνατο. Η άφιξή του, όμως, πυροδοτεί μια σειρά φόνων, οι οποίοι φαίνεται πως συνδέονται μ’ ένα σπάνιο βιβλίο: Το δεύτερο τόμο της «Ποιητικής» του Αριστοτέλη που είναι γραμμένος για την «Κωμωδία». Και ενώ η μία δολοφονία διαδέχεται την άλλη, στο μοναστήρι καταφτάνει ένας απεσταλμένος της Ιεράς Εξέτασης, έτοιμος να στείλει στην πυρά όσους δεν συμμορφώνονται με το γράμμα των εκκλησιαστικών νόμων. Μια δυνατή αστυνομική ιστορία, αλλά και μια ιστορική αναπαράσταση μιας εποχής.

Πού: Θέατρο Altera Pars
Πότε: Από 27 Ιανουαρίου και κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη στις 21:00

2. ΟΙ ΠΙΣΤΩΤΕΣ του August Strindberg

Ακολουθεί σημείωμα του σκηνοθέτη, Χρήστου Προσύλη: Οι “Πιστωτές” (1889) είναι ένα ιδιαίτερο μονόπρακτο θεατρικό έργο, «τραγικοκωμωδία» όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, που ασχολείται με την ιδιότυπη ερωτική σχέση, ανάμεσα σε ένα παντρεμένο ζευγάρι και τον πρώην σύζυγο της ηρωίδας με το όνομα Τέκλα. Η Τέκλα είναι συγγραφέας, και ο σύζυγός της ο Άντολφ, είναι εικαστικός καλλιτέχνης. Στο έργο του Στρίντμπεργκ, το τρίτο πρόσωπο είναι ο Γκούσταβ, ο πρώην σύζυγος, ένας καθηγητής γυμνασίου.

Το ιδιαίτερο στοιχείο στην εν λόγω προσαρμογή, είναι ότι το ρόλο του πρώην συζύγου Γκούσταβ, τον αντικαθιστά πάνω στο ίδιο μοτίβο, στο ίδιο κείμενο, ο ίδιος ρόλος όχι ως άντρας, αλλά ως γυναίκα σύζυγος, την οποία ονομάσαμε Αμάντα. Η προσέγγιση αυτή μεταφέρει έτσι τη σύγκρουση σε άλλο επίπεδο: από σύγκρουση ανάμεσα σε ένα συνηθισμένο παντρεμένο ανδρόγυνο ζευγάρι και τον πρώην σύζυγο, στη σύγκρουση ανάμεσα σε ένα συνηθισμένο παντρεμένο ανδρόγυνο ζευγάρι και την πρώην σύζυγο από μία προηγούμενη  σχέση δύο γυναικών παντρεμένων μεταξύ τους.

Η υπαρξιακή αυτή δυναμική του ίδιου του έργου, και μάλιστα όπως τροποποιείται με τη διασκευή αυτή, υπογραμμίζει περίτρανα την ουσία: η αγάπη και το ερωτικό πάθος είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Έχουν τη δική τους ανεξάρτητη εξέλιξη μέσα στην ερωτική σχέση, πέρα από το αν αυτή η σχέση είναι ετεροφυλική ή ομοφυλοφιλική, πέρα από φύλο, ηλικία, εμπειρία, μορφωτικό επίπεδο, κοινωνία, πολιτισμό. Η αγάπη είναι δοτική, ανιδιοτελής, ολοκληρωτική, εξαγνιστική. Το ερωτικό πάθος, μόλις ξεφύγει από τα ανεκτά επίπεδα που η προσωπικότητα του ατόμου και η ιδιομορφία της κάθε σχέσης αντέχει, τροφοδοτεί το άτομο με εγωισμό, σκληρότητα, υπαρξιακή μοναξιά, κακία, κτητικότητα, ζήλια.

Το έργο κινείται γύρω από μία σκληρή πάλη ψυχών, σε μια προσπάθεια να υποδουλώσει η μία την άλλη. Οι ήρωες κινούνται με αδυσώπητη μανία σε ένα ιδιαίτερο ψυχολογικό παιχνίδι κυριαρχίας, που ξεπερνάει κατά πολύ τα όρια της ερωτικής σχέσης, και γίνεται βαθιά υπαρξιακό. Το ψυχολογικό παιχνίδι βαθαίνει, το ίδιο και η σκληρότητα, όπως και οι ισορροπίες ανάμεσα στο τραγικό στοιχείο και την κωμωδία. Άλλωστε ακριβώς σε αυτή την ισορροπία και τη σκληρότητα βασίζεται και το πρωτότυπο έργο εξ αρχής. Στη δική μας προσέγγιση, το έργο ισορροπεί επιπλέον ανάμεσα στον ποιητικό ρεαλισμό και το σουρεαλισμό, φέρνοντας τη δράση στη σύγχρονη εποχή. Η διασκευή αυτή παρουσιάζεται για πρώτη φορά πάνω στη σκηνή.

Πιο επίκαιρο από ποτέ, το έργο ανοίγει διάπλατα τη θύρα, για να δούμε αυτό που συμβαίνει σήμερα: σαν άτεγκτοι πιστωτές, μόλις ξεπεράσουμε τα όρια της αγάπης και του ιδανικού ηδονιστικού ερωτικού πάθους, δανείζουμε υπαρξιακό χρήμα, με βάση το οποίο το εγώ του ή της συντρόφου τροφοδοτείται. Το εγώ, που βασίζεται στο φαίνεσθαι των πραγμάτων, το ευκαιριακό, το ματαιόδοξο. Έτσι επιχειρούμε να αποκτήσουμε έλεγχο, εξουσία στο εγώ του άλλου. Και στη δεδομένη ώρα επιστρέφουμε σαν τους πιστωτές. Θέλουμε το χρήμα πίσω με τόκο. Κι αν δεν το έχουμε, καταστρέφουμε ή σκοτώνουμε τον δανειζόμενο. Άλλοτε αργά και βασανιστικά. Άλλοτε με την εκποίηση της αγάπης. Γιατί στο τέλος της μέρας, δυστυχώς, η αγάπη είναι και το μόνο πολύτιμο, που μπορούμε να κατάσχουμε. Βαθιά πεσιμιστικό στοιχείο: ότι δυστυχώς συμβαίνει. Βαθιά οπτιμιστικό στοιχείο: ότι ευτυχώς το αντιλαμβανόμαστε συχνά και μπορούμε να το διορθώσουμε, αν έχουμε μια ελάχιστη έστω διάθεση να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Και κυρίως: να αγαπήσουμε βαθιά.

Πού: Ξενοδοχείον Μπάγκειον

Πότε: Παρασκευή, Σάββατο στις 21.00

3. «ΠΑΤΕΡΑΣ»

Με αφορμή το κλασσικό αριστούργημα του Α. Στρίντμπεργκ, ο Βασίλης Μπισμπίκης, μετά την επιτυχία της περσινής θεατρικής χρονιάς (Άνθρωποι και ποντίκια), σκηνοθετεί την τραγική κωμωδία «Πατέρας», που θα παρουσιαστεί στο θέατρο Αποθήκη, από τον Οκτώβριο.

Η ιστορία:

Ελλάδα 2019. Παραμονή Πρωτοχρονιάς.

Κάπου στην Αθήνα, πίσω από τις ερμητικά κλειστές πόρτες ενός μεσοαστικού σπιτιού, δύο σύζυγοι θα συγκρουστούν μεταξύ τους μέχρι τελικής πτώσεως, με λάφυρο την κυριαρχία πάνω στο παιδί τους.

Ποιος από τους δύο συζύγους θα επικρατήσει τελικά; Πόσο αλώβητοι θα βγούνε από τη μάχη; Και το παιδί τους; Θα πάρει θέση ως προς την έκβαση του ενδοοικογενειακού αυτού πολέμου; Και με ποιο κόστος;

Η μάχη των δύο φύλων, το αρχετυπικό δίπολο ανδρική λογική – γυναικείο ένστικτο, ο αλληλοσπαραγμός μέσα σε μια σχέση με αιώνιο διακύβευμα την απόλυτη
επικράτηση του ενός στον άλλο και την αδιαφιλονίκητη διατήρηση της εξουσίας, οι
μικροί – ή και μεγαλύτεροι – ψυχολογικοί φόνοι που συντελούνται, ως «αναγκαίο
κακό» για «καλό σκοπό», στους κόλπους μιας καθωσπρέπει κατά τα άλλα
οικογένειας, ζωντανεύουν στη σκηνή του θεάτρου Αποθήκη.

Μέσα από τη διασκευή του κειμένου, η παράσταση φέρνει τον «Πατέρα» στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, με όρους ακραίου ρεαλισμού για να καταδείξει, με τις απαραίτητες δόσεις μαύρου χιούμορ, τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας, απογυμνωμένες από τα φτιασίδια κάθε πιθανού καθωσπρεπισμού.

Παθογένειες, που ακόμα και σήμερα, εξακολουθούν να υπάρχουν, πίσω από τις κλειστές πόρτες.

Ημέρες – ώρες παραστάσεων:

Τετάρτη & Κυριακή : 20:00

Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο : 21:00

Σάββατο απογευματινή : 18:00

Θέατρο Αποθήκη: Σαρρή 40, Ψυρρή

Τηλέφωνο : 210.3253153

Κατάλληλη για θεατές άνω των 15 ετών

4. «Κοινή ησυχία»

Πέντε χρόνια μετά την πρώτη παρουσίαση του εμβληματικού «9:05», σε σκηνοθεσία  Παντελή Βούλγαρη, του έργου των 270 παραστάσεων, των 130.000 θεατών και της ενθουσιώδους υποδοχής από κοινό και κριτικούς, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και ο Οδυσσέας Ιωάννου  επιστρέφουν στο θέατρο ΔΙΑΝΑ και συναντιούνται πάλι επί σκηνής με την νέα τους μουσικοθεατρική παράσταση “Κοινή ησυχία”.

Αυτή τη φορά με την επιμέλεια της Ελένης Ράντου, που υπογράφει την πρώτη της σκηνοθεσία στο θέατρο, και με συνοδοιπόρους τους ηθοποιούς Σοφία Πανάγου και  Μιχάλη Τιτόπουλο, το καινούργιο ταξίδι αναζητάει τα χαμένα μας όνειρα, τις ματαιωμένες προσδοκίες μας και προτείνει «να αρχίσουμε ξανά να λέμε πιο όμορφα πράγματα», προσπαθώντας να ξεφύγουμε από την «Κοινή ησυχία».

Στο «9:05» ακούσαμε πως η πραγματικότητα έχει το μισό δίκιο. Αυτή η παράσταση είναι για το άλλο μισό, το όνειρο.

«Δεν ονειρευόμαστε κάτι για να γίνει, ονειρευόμαστε για να κοιτάμε ψηλά!»

Στην πρώτη του θεατρική συνάντηση με την Ελένη Ράντου, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου ερμηνεύει 30 σπουδαία τραγούδια, κάποια από το προσωπικό του ρεπερτόριο και άλλα από την ακριβή κληρονομιά του ελληνικού τραγουδιού, προκαλώντας το ρίγος που τόσα χρόνια παραμένει αμείωτο ακούγοντάς τον.

Επί σκηνής: 
Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Οδυσσέας Ιωάννου
Σοφία Πανάγου
Μιχάλης Τιτόπουλος

Μουσικοί: 
Ανδρέας Αποστόλου: Πιάνο-ενορχηστρώσεις
Μαίρη Μπρόζη: Βιολί-μαντολίνο-τραγούδι
Βαγγέλης Πατεράκης: Μπάσο
Στέφανος Δημητρίου: Κρουστά
Γιάννης Αυγέρης: Κιθάρες- πνευστά

Πότε: Πέμπτη,Παρασκευή 20.30, Σάββατο 18.00 και 21.00, Κυριακή 19.30.

5. ΟΙ ΚΑΡΕΚΛΕΣ τραγική φάρσα του Ευγένιου Ιονέσκο

Από Κοινού Θέατρο

Ο ‘αρνητής’ Ιονέσκο, …η παρουσία πάνω στη σκηνή ανθρώπων με σάρκα και οστά με έφερνε σε δύσκολη θέση, μου προξενούσε αμηχανία…, παρά την αντιπάθειά του για το θέατρο, έφτασε να γίνει από τους επιφανέστερους εκπροσώπους του Θεάτρου του Παραλόγου. Η κωμικοτραγική απαισιοδοξία του διατρέχει όλα του τα έργα εμμένοντας στα πιστεύω του για την ματαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, για την φλύαρη κενότητα των καθώς πρέπει συζητήσεων της μπουρζουαζίας, για τις αφόρητες κοινοτοπίες, για τα κουραστικά και επαναλαμβανόμενα κλισέ καταλήγοντας εν τέλει, στην αδυναμία των ανθρώπων για πραγματική επικοινωνία, φιμωμένοι απ’ το φόβο της εξουσίας κι απ’ την περιθωριοποίηση και έκπτωση του Λόγου.

Στις Καρέκλες, οι δυο ηλικιωμένοι περιπλανιούνται στο μη πραγματικό, σε μια ασυναρτησία λόγου και σκέψεων, μαζί με τις τύψεις τους και τις αποτυχίες τους, μαζί με τον πόνο τους που φτάνει στα όρια του γελοίου, περιμένοντας με αγωνία τον ερχομό των καλεσμένων που δεν έρχονται, και ενός ομιλητή που θα μεταφέρει τον μεσσιανικό τους μήνυμα, αλλά που φτάνοντας διαπιστώνουμε ότι δεν μπορεί να αρθρώσει λόγο.

Μέσα στην αφόρητη μοναξιά τους, θυμούνται, πονάνε, αναρωτιούνται, θλίβονται, τρομάζουν, γελάνε και ονειρεύονται, επιμένοντας σε μια κατασκευασμένη ζωή χωρίς προοπτική, χωρίς αύριο.

«Το θέμα του έργου δεν είναι το μήνυμα…αλλά η απουσία των ανθρώπων… η απουσία του Θεού, η απουσία της ύλης, το μη πραγματικό του κόσμου…»

Πότε: Σάββατο 21.00, Κυριακή 20.00

Μουσικές σκηνές

  1. «Επιστροφή στην Κανονικότητα»

Μέρος δεύτερο

Το Γυάλινο Μουσικό Θέατρο υποδέχεται τον Χριστόφορο Ζαραλίκο με την Επιστροφή… της Επιστροφής στην Κανονικότητα.

Μετά τις sold-out εμφανίσεις τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο, ο «όρθιος κωμικός» επιστρέφει ξανά στην κανονικότητα και κατά συνέπεια στην λεωφόρο Συγγρού από το Σάββατο 15 Φεβρουαρίου και κάθε Σάββατο.

Είπαν για τον Χριστόφορο Ζαραλίκο

“Ο καλύτερος κωμικός του κόσμου”
Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ

“Ο αγαπημένος μου συνάδελφος”
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ

“Ταλεντάρα. Αν μπορούσε να πει και ψέματα θα γινόταν πρωθυπουργός”
ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ

“Δικιά του η φράση είμαστε όλοι ΠΑΣΟΚ. Το κίνημα του χρωστάει πολλά. Δεν θα του τα δώσει”
ΦΩΦΗ ΓΕΝΝΗΜΑΤΑ

“Αναρχοκουμμούνι, άθεος, ντροπή της πατρίδας”
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

“Αν δεν ήταν ο Ζάρα θα είχα πατήσει το κουμπί”
ΚΙΜ ΓΙΟΝΓΚ ΟΥΝ

Έγραψαν:

NEW YORK TIMES
“Φύγε απ´ το χωριό σου κι έλα στην πόλη μας”

THE GUARDIAN
“Γελάς περισσότερο κι απ´ τον Μπόρις Τζονσον”

Πότε: Σάββατο 7-28/3 στις 22.30

2. “Saudade” 

Τετάρτη, 11 & 18 Μαρτίου:
Σταυρός του Νότου Club

Η Ελληνοβραζιλιάνα Κατερίνα Πολέμη, το κορίτσι που συνδυάζει πολλούς και διαφορετικούς μουσικούς κόσμους μέσα από τις ιδιότητές της ως συνθέτης, ερμηνεύτρια, τραγουδοποιός και performer, ύστερα από τις εμφανίσεις του φθινοπώρου που προκάλεσαν αίσθηση, επιστρέφει στο club του Σταυρού του Νότου για δύο μόνο, τελευταίες, ανοιξιάτικες παραστάσεις!

Και παρουσιάζει ξανά την Τετάρτη 11 και την Τετάρτη 18 Μαρτίου, ένα ατμοσφαιρικό αλλά και δυναμικό πρόγραμμα, με τραγούδια Ελληνικά και ξένα που αφορούν τη “Saudade”. Μία βραζιλιάνικη λέξη, που θυμίζει την έννοια της νοσταλγίας και της λαχτάρας για όλα εκείνα που μπορεί να μας έχουν λείψει: Άνθρωποι, τόποι, καταστάσεις, συναισθήματα αλλά και καλοσύνη, αδελφικότητα, χιούμορ, ηρεμία, ζωντάνια, ευτυχία, ερωτισμός…

Συνοδευμένη από την μπάντα της, ένα σχήμα εξαιρετικών μουσικών – τον Κώστα Πατσιώτη στο μπάσο, τον Γιάννη Αγγελόπουλο στα τύμπανα και τον Δημήτρη Παπαδόπουλο στην τρομπέτα – φτιάχνουν από κοινού ένα πρόγραμμα γεμάτο ταξιδιάρικα ηχοχρώματα, μέσα από τις πολυπολιτισμικές μουσικές επιλογές και καταγωγές της Κατερίνας.

Και βέβαια, παρόλη τη “saudade” που μπορεί να νιώθει, η θεατρικότητα, η μουσικότητα, το σκηνικό πάθος και το χιούμορ της Κατερίνας Πολέμη, θα είναι όπως πάντα εκεί!

3. Η Βιολέτα Ίκαρη στη Μουσική Σκηνή Σφίγγα

Παρασκευές 27 Μαρτίου και 3 Απριλίου

Ήρθε από τη Γη της Επαγγελίας και Ράγισε τον Κόσμο μας. Η Βιολέτα Ίκαρη, έρχεται και μοιράζεται μαζί μας «Τραγούδια που Αντάμωσε», με δύο εμφανίσεις της, στην Μουσική Σκηνή «Σφίγγα», τις Παρασκευές 27 Μαρτίου και 3 Απριλίου.

Τραγούδια από την πρώτη της δισκογραφική δουλειά, ολοκαίνουργια που ετοιμάζει αυτό το διάστημα και θα ακουστούν για πρώτη φορά αλλά και αγαπημένα που έχει και έχουμε ξεχωρίσει μέσα από την ελληνική δισκογραφία.

Τραγούδια, μέσα από μια διαδρομή που ξεκινάει από τον τόπο της, τα Ικαριώτικα πανηγύρια και την παράδοση, και συνεχίζει στα μουσικά στέκια, τις μουσικές σκηνές, για να φτάσει μέχρι το Μέγαρο Μουσικής, το Καλλιμάρμαρο και το Ηρώδειο.

Η ταλαντούχα νέα ερμηνεύτρια έχει καταφέρει να ξεχωρίσει με την μοναδική και ιδιαίτερη χροιά της φωνής της και να κερδίσει τις εντυπώσεις αλλά και την αγάπη του κόσμου μέσα από τις σημαντικές συνεργασίες της, δισκογραφικά αλλά και επί σκηνής με τα μεγάλα ονόματα της ελληνικής μουσικής: Γιώργος Νταλάρας, Διονύσης Σαββόπουλος, Ελένη Βιτάλη, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Λίνα Νικολακοπούλου, Γιάννης Μηλιώκας, Νίκος Ζιώγαλας, αλλά και νεότερους δημιουργούς.

Η Βιολέτα Ίκαρη με το ιδιαίτερο ηχόχρωμα και την ξεχωριστή παρουσία της, μαζί με εξαιρετικούς μουσικούς στο πλευρό της, υπόσχεται μια μοναδική βραδιά και μας καλεί να τραγουδήσουμε μαζί τα Τραγούδια που Αντάμωσε.

Μουσική σκηνή Σφίγγα
Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής (είσοδος στον πεζόδρομο Κιάφας 13)
Τηλέφωνο κρατήσεων: 2114096149, 6987844845

Ώρα έναρξης: 22.30

Ετικέτες

Related Articles

Back to top button
Close
Close