Όταν το συνήθειο υπερτερεί της τελειότητας, τότε ψηλά στο βράχο μπροστά στη θάλασσα όταν σουρουπώνει είσαι μόνος εκεί σαν αστέρι στη γη με χαμένη φωνή και είναι αργά. Είναι η εποχή που μπορούμε να θυμηθούμε τα ιδιαίτερα αγαπημένα μας πρόσωπα και τα τραγούδια που μας καθόρισαν. Να κάνουμε μια αφιέρωση στα πρώτα μας χρόνια. Το κατακαλόκαιρο…
Απληστία, βουλιμία, κενότητα, ματαιοδοξία. Κάτι σαν τα θανάσιμα αμαρτήματα. Στιβαρή περιγραφή για τη νουβέλα του Αλεξάντερ Πούσκιν, Ντάμα Πίκα (1833). Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Αικατερίνης Β’, στην κοινωνία της Ρωσίας παρατηρείτο το ακόλουθο φαινόμενο. Η αυτοκράτειρα είχε την ικανότητα και τη θέληση να μοιράζει τεράστιες ιδιοκτησίες στους ευνοούμενούς της, οι οποίοι γίνονταν μυθικά…
Ο ποιητής Γιώργος Μαρκόπουλος αναφέρει ότι ο χαμένος παράδεισος είναι εκείνος της ενότητας και της μη αμφιβολίας. Το δέντρο της γνώσης που προκάλεσε την απώλεια του παραδείσου δεν είναι του κακού αλλά του καλού και του κακού. Δηλαδή, της διχοτόμησης ενός κόσμου που πριν φάνταζε ενιαίος και άτμητος. Ο λόγος υφίστατο σε μια αδιαίρετη ολότητα…
