Ολυμπιακός-Μονακό λοιπόν, κάτι σαν το Ολυμπιακός-Άρσεναλ στο ποδόσφαιρο. Ένα ζευγάρι που είναι το σήμα κατατεθέν της σύγχρονης ιστορίας στην Ευρωλίγκα. Ένα ματσάρισμα που στα δικά μου μάτια λέει πολλά για την κάθε ομάδα. Η Μονακό ήταν η πρώτη ομάδα που αποκλείσαμε για να ξαναβρεθούμε σε Φάιναλ Φορ, η πρώτη ομάδα που ήρθε κατά μας σε μια χρονιά αναγέννησης του τμήματος, ενώ και για την ίδια την Μονακό ο Ολυμπιακός ήταν η πρώτη ομάδα που βρέθηκε να αντιμετωπίζει στην υψηλότερη σκηνή του ευρωπαϊκού μπάσκετ και ο αντίπαλος που της έφραξε τον δρόμο δύο φορές προς την κορυφή.
Για το ζευγάρι δεν έχω να πω πολλά, όλοι ξέρουμε τα υπέρ και τα κατά της Μονακό. Ομάδα αθλητική που βάζει πονοκεφάλους στον Γιώργο Μπαρτζώκα και στους παίχτες του καθώς αντικειμενικά είναι ένα δύσκολο συναπάντημα για τον Ολυμπιακό. Ωστόσο, το μικρό της ροτέισον, η μεγάλη ηλικία κάποιων παιχτών, αλλά και η απειρία του προπονητής της, τής προσδίδουν κάποια χαρακτηριστικά που από την μία μπορούν να θεωρηθούν απρόβλεπτα όμως, και από την άλλη ως πράγματα που μπορεί να εκμεταλλευτεί ο Ολυμπιακός.
Κατά την άποψή μου, το έχω ξαναγράψει άλλωστε, το πλεονέκτημα έδρας είναι τα δύο πρώτα παιχνίδια. Αν τα πάρεις τότε ξέρεις ότι θες μια νίκη σε τρεις ακόμα αγώνες. Αυτό πέραν της ψυχολογικής πίεσης που βγάζει στον αντίπαλο, ο οποίος ξέρει πως αν χάσει ένα τελείωσε και αποκλείστηκε, απελευθερώνει την ομάδα περισσότερο, με αποτέλεσμα κάποιες φορές να φαίνεται το καλάθι σαν βαρέλι. Το 5ο ματς είναι ένα παιχνίδι, όλα μπορούν να γίνουν και φάνηκε ξεκάθαρα τα τελευταία χρόνια. Για αυτό δεν θεωρώ ότι το πλεονέκτημα έδρας φαίνεται σε Game 5.
Η μοίρα, εν ολίγοις, τα έφερε έτσι ώστε αυτή η φουρνιά παιχτών να αντιμετωπίσουν στον δρόμο για το Φάιναλ Φορ την ομάδα που αντιμετώπισαν όταν άνοιγε ο κύκλος τους σε αυτόν τον σύλλογο. Για κάποιους ο κύκλος αυτός κλείνει ή μπαίνει στην δύση του, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να γραφτεί αυτή η τελευταία σκηνή με διαφορετικό, ωστόσο, αποτέλεσμα από το φάιναλ φορ του Βελιγραδίου τότε…