Τέλος! Η αναμονή 13 ετών έλαβε τέλος! Οι πίκρες των προηγούμενων τεσσάρων Final Four ανήκουν πια στο παρελθόν. Ο Ολυμπιακός είναι πρωταθλητής Ευρώπης για την σεζόν 2026/2027! Μία από τις πιο dominant χρονιές, αν όχι η πιο dominant, που πραγματοποίησε ομάδα μπάσκετ στην διοργάνωση της EuroLeague. Πρώτοι στον μαραθώνιο της EuroLeague, σε μια από τις πιο δύσκολες μορφές της διοργάνωσης, από τις καλύτερες ομάδες στις περισσότερες στατιστικές κατηγορίες, πρόκριση στο Final Four της Αθήνας με “σκούπα” απέναντι στην Μονακό με μ.ο διαφορών κάπου στους 20-25 πόντους, νίκη με 18 πόντους διαφορά και “μπασκετικό bullying” απέναντι στην μέχρι την Παρασκευή 22/05 πρωταθλήτρια Ευρώπης Φενέρ και νίκη στον τελικό απέναντι στην πιο βαριά φανέλα και πολυνίκη του θεσμού Ρεαλ Μαδρίτης. Ο πιο ΔΙΚΑΙΟΣ πρωταθλητής Ευρώπης!
Η ομάδα ξεπλήρωσε πολλά γραμμάτια φέτος. Απέκλεισε την Μονακό διαλύοντας την στα Play Offs, παίρνοντας έτσι το αίμα του πίσω για τον περσινό αποκλεισμό στον ημιτελικό, απέκλεισε την Φενερ στερώντας της το δικαίωμα για το πολυπόθητο back2back και ξεπληρώνοντας και εκεί τον χαμένο τελικό στην Πόλη το 2017 και φυσικά στον τελικό που ξορκίστηκε μια για πάντα το φάντασμα της Ρεάλ, το φάντασμα του Κάουνας, του Βερολίνου και της Μαδρίτης. Μια Ρεάλ που πάλεψε με ότι είχε, μια Ρεάλ χωρίς Ταβάρες, Γκαρούμπα και Λεν, που, όμως, ήταν μια Ρεάλ υπερπλήρης από το 1 έως το 4 και όλοι γνωρίζουμε πως τα τρόπαια τα δίνουν στο τέλος, οι “κοντοί”.
Ένας τελικός είναι ένας τελικός και ορισμένες απουσίες δεν μπορούν να φανούν τόσο όσο πιστεύουν κάποιοι. Τέτοιες απουσίες δεν μπορούν να κρυφτούν σε μια σειρά παιχνιδιών αλλά σε ένα ματς άνετα μπορεί μια ομάδα να τις κρύψει και να πάει να σοκάρει τον αντίπαλο, όπως και πήγε να κάνει η Ρεάλ. Όμως, ο Ολυμπιακός φέτος είχε κάτι που δεν είχε στο Κάουνας, είχε έναν καραφλό με μούσια, σαν άλλος Βασίλης Σπανούλης, ο Εβάν Φουρνιέ ήταν εκεί, μαζί με τον Άλεκ Πίτερς, για να βάλουν την υπογραφή τους στον τελικό. Αυτοί οι παίχτες σου κερδίζουν τίτλους.
Ένα ακόμα γραμμάτιο που ξεχρεώθηκε φυσικά ήταν απέναντι στον Παναθηναϊκό. Το να σηκώνεις το Ευρωπαϊκό μέσα στην έδρα του αιώνιου σου αντιπάλου, στην έδρα που το 2019 ξεκίνησε το ιστορικό “ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ” των αδερφών Αγγελόπουλων και ολόκληρου του οργανισμού, στην έδρα που ο Γιώργος Μπαρτζώκας έχει ακούσει τα χειρότερα, είναι, τουλάχιστον, σαδιστικό. Ο Παναθηναϊκός είναι μεγάλη ομάδα αλλά κάπου το έχασε τους τελευταίους 12 μήνες. Από τους τελικούς, πέρυσι, μέχρι την κατάκτηση της EuroLeague, φέτος, έχει επιλέξει να ασχολείται με οτιδήποτε άλλο εκτός του μπάσκετ, δεν θα τα αναλύσω όμως εγώ, οι υγιείς οπαδοί του τριφυλλιού τα γνωρίζουν και τα βλέπουν καλύτερα.
Η σεζόν στην Ευρωλίγκα ολοκληρώθηκε, λοιπόν, και, ήδη, όλη η Ευρώπη συγχαίρει και αναγνωρίζει την παντοδυναμία του Ολυμπιακού και τα καλύτερα έρχονται. Μπροστά μας η πρόκληση του πρωταθλήματος. Το έγραψα και πιο πάνω, ο Παναθηναϊκός είναι μεγάλη ομάδα και όσο ξεγραμμένο τον θεωρούν κάποιοι τώρα, τόσο τον θεωρούσαμε και το 2013 που μετά την κατάκτηση του τροπαίου στο Λονδίνο ένας “άδειος” Ολυμπιακός “σκουπίστηκε” από τον αιώνιο αντίπαλο. Προσοχή, μην δούμε και φέτος κάτι τέτοιο ώστε να κλείσει η χρονιά όπως ακριβώς πρέπει.
Υ.Γ.1. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα κλείσει ο κύκλος αυτής της φουρνιάς παιχτών χωρίς το βαρύτιμο τρόπαιο. Γουόκαπ, Φαλ, Μακίσικ, Παπανικολάου, Πίτερς, Λάρυ. Παίχτες που ήταν εκεί σε ανεπανάληπτες πίκρες. Μπορεί ο Κώστας να έχει σηκώσει άλλα δύο, αλλά να το σηκώνεις ως αρχηγός είναι σίγουρα, αλλιώς.
Υ.Γ.2. Αν ισχύουν οι υποθέσεις των Μοντέρο και Μακιντάιρ, ο Ολυμπιακός οδεύει σε ακόμα μια χρονιά κυριαρχίας, ευχή να γίνει και με τον Πίτερς ότι έγινε πέρυσι με τον Μιλουτίνοφ. Θα έχουμε, όμως, καιρό να μιλήσουμε για αυτά.
Υ.Γ.3. Δεν ήμουν ποτέ από αυτούς που υποστήριζαν ότι την Ευρωλίγκα του 2013 την πήρε ο Μπαρτζώκας με ομάδα Ίβκοβιτς, αλλά επειδή πολλοί το λένε ακόμα και τώρα, ο κόουτς έσβησε και αυτή την ρετσινιά.