Πλήρης σύγχυση
Η ιρανική επανάσταση, το 1979 ήταν ιστορική εξέλιξη διότι άλλαξε τον ρου της ιστορίας στις σχέσεις του ισλαμικού κόσμου με την αποικιοκρατική Δύση. Έχουμε να κάνουμε με υβριδικό σύστημα. Δεν υπάρχουν κόμματα, αλλά τάσεις. Συντηρητικοί και μεταρρυθμιστές. Όπως και ο ανώτατος πνευματικός ηγέτης που συμψηφίζει τις επιταγές των παραδόσεων και της κοσμοαντίληψης για δημοκρατία.
Η ισλαμική επανάσταση είναι αποτέλεσμα των προσπαθειών του ιρανικού λαού. Η έννοια της πολιτικής αυτοδιάθεσης είναι λέξη κλειδί για την κατανόηση των εκεί συνθηκών. Έδωσε τέλος στο λεγόμενο διάλειμμα της εκκοσμίκευσης που είχε επιβληθεί από τους αποικιοκράτες μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όπως στην περίπτωση της Τουρκίας με το οθωμανικό σουλτανάτο. Η έννοια της εκκοσμίκευσης από το 1923-1979 ήταν το χρηματοπιστωτικό σύστημα με βίαιο τρόπο χωρίς ο λαός να ερωτηθεί, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια κρούστα μεγαλοαστών και μεσοαστών. Υπήρξε πάλη φυσικής και μεταφυσικής προσέγγισης του κόσμου. Ο όρος καθεστώς, όπως συχνά τον συναντούμε στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, προέρχεται από χώρες της αλαζονείας της δύσης που πρεσβεύουν τη νεοαποικιοκρατία. Το πολιτικό σύστημα του Ιράν έχει λαϊκή βάση με κοινό τόπο τον πατριωτισμό. Η ιρανική κυβέρνηση απορροφά τις κυρώσεις από τον οικονομικό στραγγαλισμό που δέχεται. Όμοιες με εκείνες της Κούβας.
Οι “ευαίσθητοι” του πλανήτη κόπτονται για τα δικαιώματα του ιρανικού λαού αλλά αδιαφορούν για τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη και την απαγωγή Μαδούρο στη Βενεζουέλα. Η κυβέρνηση του Ιράν πυροβολεί εναντίον ταραξιών όταν εκείνοι πάνε να καταλάβουν αστυνομικά τμήματα και να κλέψουν οπλισμό. Σε αυτό το πλαίσιο, πράκτορες των ΗΠΑ και του Ισραήλ, όπως οι ίδιοι το δηλώνουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στην τηλεόραση, ενεργούν τρομοκρατικά υπό τη μάσκα των φιλελεύθερων μεταρρυθμιστών αλλά και μια μερίδα μισθοφόρων που μπήκε από τα σύνορα με το Ιράκ. Το ισλαμικό κράτος, γνωστό μας ως ISIS. Αυτοί δρουν στις δυτικές επαρχίες και στην πρωτεύουσα. Υπάρχουν καταστροφές τζαμιών, αποκεφαλισμοί κρατικών λειτουργών. Οι αμερικανοϊσραηλινοί, έχουν φτιάξει δίκτυα όπου στο ιρακινό Κουρδιστάν οι πληροφοριοδότες δρουν. Επίσης, στα σύνορα με το Αζερμπαϊτζάν. Για να δημιουργηθεί προγεφύρωμα για να υποστηρίξουν πιθανή εμφυλιακή κατάσταση υπό το μανδύα των φιλομοναρχικών στοιχείων. Επιπρόσθετα, για να αντιληφθούμε το πλαίσιο, το Ιράν είναι η μοναδική αραβική χώρα που υποστήριξε ανοιχτά το λαό της Παλαιστίνης.
Σημειώσεις και σχόλια κατά τη διάρκεια ή μετά τον αγώνα στο Γεώργιος Καραϊσκάκης.
14/1/2026, 18:60, τελικό αποτέλεσμα: 0-2
Αρχικά, η διαπίστωση. Ο ΠΑΟΚ είναι η μοναδική ελληνική ομάδα που έχει νικήσει τον Ολυμπιακό, εφέτος, και μάλιστα, δύο φορές. Το πόσο καλοί ήταν οι Θεσσαλονικείς αποδεικνύεται από το γεγονός ότι η ερυθρόλευκη αμυντική γραμμή αντί να βγαίνει με επιθετικότητα στα μαρκαρίσματα, όπως ζητάει ο προπονητής τους, εκείνοι έκαναν πίσω βήματα μπαίνοντας μέσα στην περιοχή. Ειδικά, οι εφορμήσεις του Κωνσταντέλια, προκαλούσαν τρόμο και σύγκρυο!
Το πλάνο του Βάσκου που αφορά την άμυνα στο αμυντικό τρίτο του αντιπάλου και “μάζεμα” στις δεύτερες μπάλες, πήγε στράφι. Σε αυτό βοήθησε ο Οζντόεφ. Εκτός από σκόρερ του δεύτερου γκολ, λειτουργούσε σαν σύρτης μεταξύ των γραμμών του δικέφαλου, βοηθώντας στη κυκλοφορία της μπάλας και στη μετακίνηση των παικτών στη χωροταξία των τοποθετήσεων.
Ο ΠΑΟΚ πίεσε την κατοχή του Ολυμπιακού από τα πρώτα κιόλας λεπτά της αναμέτρησης. Άφησε τη μπάλα στους γηπεδούχους και απλώνοντας τους παίκτες του, οδήγησε τους κυπελλούχους σε διαρκείς μακρινές και μικρής ευστοχίας, μπαλιές.
Σε στιγμές οργανωμένης ανάπτυξης, ο Ολυμπιακός παρουσίασε ένα σχέδιο ανάπτυξης, αποκλειστικά, από τη δεξιά πλευρά. Ο Κοστίνια όφειλε να επιτηρεί τους Τάισον και Κωνσταντέλια και ο Γιαζίτσι έπρεπε να φέρνει τη μπάλα εσωτερικά για να σεντράρει με το αριστερό του πόδι. Παρενθετικά, ο Τούρκος μέσος αντιμετωπίζεται όπως, άλλοτε, ο Μακούν. Τόσο ο Βαλβέρδε, τότε, όσο και ο Μεντιλίμπαρ τώρα, φαίνεται πως δεν γνωρίζουν ή δεν μπορούν ή δεν επιθυμούν να προσαρμόσουν το αγωνιστικό σχέδιό τους στα προσόντα των συγκεκριμένων ποδοσφαιριστών.
Όταν ο Κωνσταντέλιας πλησίαζε τον Τάισον, ο ΠΑΟΚ είχε άνεση, ηρεμία, έλεγχο, παιχνίδι αντεπιθέσεων και άνοιγαν το πεδίο στην απέναντι πλευρά. Κάπως έτσι, προήλθε το δεύτερο γκολ. Μέσα έξω από τον Κωνσταντέλια, γύρισμα στον Τάισον, τρίγωνο και συνεργασία που τράβηξε όλη την άμυνα επάνω τους και αλλαγή κατεύθυνσης, κάθετο τρέξιμο, υπερφόρτωση πλευράς, με τους Ζίβκοβιτς και Οζντόεφ να κρύβουν τη μπάλα με μία επαφή, έκαστος. Προηγήθηκε ένταση στο παίξιμο, συγχρονισμός και βέβαια, 16 πάσες χωρίς αντίδραση και παρέμβαση!
Ο Ταρέμι δεν μπορεί να υποστηρίξει την επιθετική ανάπτυξη του Ολυμπιακού στο βαθμό που θα ήθελε ο Μεντιλίμπαρ. Πηγαίνει σε λίγες μονομαχίες και φαίνεται ότι είναι συνηθισμένος σε άλλον τύπο παιχνιδιού. Με τον Ατρόμητο είχε 3/10 κερδισμένες. Έτσι, οι πρωταθλητές, αναγκαστικά, καταφεύγουν σε διαγώνιες μεταβιβάσεις, υψηλού ρίσκου ώστε οι πλάγιοι να κατεβάσουν τη μπάλα και να επιτεθούν με το τρέξιμο και τις σέντρες τους.
Ο Ολυμπιακός έχανε 2-0 από το 15′ και όμως δεν είχε καμία αντίδραση. Μόλις ένα σουτ, από τον Μουζακίτη, στα ενενήντα λεπτά. Γεμίσματα χωρίς ουσία, βιαστικά. Αναιμική παραγωγή φάσεων και η γνωστή αδυναμία διάσπασης οργανωμένης άμυνας. Ο Ταρέμι απείλησε στις καθυστερήσεις αλλά λίγο η κούραση λίγο ο συνωστισμός στη μικρή περιοχή και οι τοποθετήσεις του Τσιφτσή, απέτρεψαν το δραματικό φινάλε.
Στα επιμέρους
Ο Οζντόεφ, όπως προαναφέρθηκε, παρέκαμψε με τις κινήσεις του την πίεση και την ανάγκη του Ολυμπιακού στο να κερδίσει και να διεκδικήσει τις δεύτερες μπάλες μακριά από την περιοχή του και τον ανάγκασε, έτσι, να αμυνθεί σε χαμηλά μέτρα.
Συμπέρασμα
Την ερχόμενη Τρίτη, 20/1/2026, ο Ολυμπιακός θα υποδεχτεί τη Μπάγερ Λεβερκούζεν για την έβδομη αγωνιστική του Τσάμπιονς Λιγκ. Τη δεδομένη στιγμή, εάν υπάρχει κάτι ανησυχητικό για τον Ολυμπιακό, σχετίζεται με την απωλεσθείσα ένταση και δυναμική του συνόλου. Απουσιάζει η σκληράδα, το σήμα κατατεθέν…
Aν άρχιζε ο Θεός μια μέρα να μετράει όσα έφτιαξε,
άστρα, πουλιά, σπόρους, βροχές, μητέρες, λόφους,
θα τέλειωνε ίσως κάποτε. Eγώ κάθομαι εδώ, ολομόναχος,
μέσα σε τούτο το υγρό υπόγειο, έξω βρέχει,
και μετράω τα σφάλματα που έκανα, τις μάχες που έδωσα,
τις δίψες, τις παραχωρήσεις,
μετράω τις κακίες μου, κάποτε θαυμαστές, τις καλωσύνες μου
συχνά επηρμένες, μετράω, μετράω, δίχως ποτέ μου
να τελειώνω ― α, εσείς,
εσείς ταπεινώσεις, αλτήρες της ψυχής μου,
βαθύ, θρεπτικό ψωμί, αιώνιε πόνε μου,
όλη η δροσιά του μέλλοντος τραγουδάει μες στις κλειδώσεις μου
την ίδια ώρα που μου στρίβει το λαρύγγι η πείνα χιλιάδων
φτωχών προγόνων,
κι ω ήττες, συντρόφισσές μου, που μέσα σε μια στιγμή
με λυτρώσατε απ’ τους αιώνιους φόβους της ήττας.Είμαι κι εγώ ένας Θεός μες στο δικό του σύμπαν, σε τούτο
το υγρό υπόγειο, έξω βρέχει,
ένα σύμπαν ανεξιχνίαστο κι ανεξάντλητο κι απρόβλεπτο,
ένας Θεός καθόλου αθάνατος,
γι’ αυτό και τρέμοντας από έρωτα για κάθε συγκλονιστική
κι ανεπανάληπτη στιγμή του.Το υπόγειο – Τάσος Λειβαδίτης