Επί ιμπεριαλισμού, μονοπωλιακού καπιταλισμού, ο πόλεμος είναι εγγενές στοιχείο. Η σύρραξη, οι ανεπίλυτες αντιφάσεις, η αναγκαιότητα καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων και ιδιαίτερα καταστροφής της μαζικής παραγωγικής δύναμης του ανθρώπου της εργασίας σε μαζική κλίμακα είναι η οδός για την επανεκκίνηση μετά από μία δομική, διαρθρωτική κρίση. Η βιώσιμη κερδοφορία του κεφαλαίου. Μετά από κάθε μεγάλη κρίση υποδείγματος- μοντέλου παραγωγής, η οποία θέτει φραγμούς στη συσσώρευση του, το κεφάλαιο, αναγκαστικά προβαίνει σε τέτοιες ενέργειες.
Στο στάδιο εξαγωγής κεφαλαίων, ο καταμερισμός της εργασίας μετατρέπει τις χώρες και τους πληθυσμούς του λεγόμενου ζωτικού χώρου, δηλαδή, την περιφέρεια του ιμπεριαλισμού, σε ζώνες για την άντληση πρώτων υλών/ πρωτογενούς παραγωγής και φθηνής εργασίας.
Αυτή τη στιγμή έχουμε μια τρίτη σπείρα της ελικοειδούς εξέλιξης του εγγενούς φαινομένου του πολέμου, το οποίο συνδέεται με την τρίτη δομική διαρθρωτική κρίση του παγκόσμιου κεφαλαιοκρατικού συστήματος. Η οποία ξεκίνησε με την πετρελαϊκή κρίση.
Διαλεκτική είναι εκείνη η μεθοδολογία που επιτρέπει στον άνθρωπο να συλλάβει και να ανασυστήσει νοητικά μία πραγματικότητα, εκ πρώτης όψεως χαοτική ή χαώδης, που εμφανίζεται εν πρώτοις, σαν ασύνδετες καταστάσεις, σαν διαφορετικές φάσεις αλλά ασύνδετες μεταξύ τους, δηλαδή, κάτι στο οποίο δεν βρίσκουμε λογική, άρα νομοτέλεια. Δεν υπάρχει δυνατότητα ορθολογικής εμπλοκής του υποκειμένου σε αυτά.
Πόλεμος και πολιτική είναι ομοειδή φαινόμενα. Η μεν πολιτική είναι συμπύκνωση των οικονομικών συμφερόντων με καθολική αναφορά στην κοινωνία, το όλον, την ολότητα, επομένως, είναι πεδίο συνείδησης και πεδίο πάλης. Συσχετισμού δυνάμεων. Κατά συνέπεια, έχουμε τη βίαιη και τη συναινετική μορφή των δύο. Καθαρά ταξικές λύσεις δεν μπορούν να υπάρξουν στο βαθμό που οι ιστορικές ιδιαιτερότητες των ασθενών κρίκων είναι όπως τις περιέγραψε ο Λένιν. Μόνον εάν το κεφάλαιο- ιμπεριαλιστές- αποστερηθεί τις πηγές παρασιτισμού του, θα χάσει τη δυνατότητα να τρέφει, με το φαινόμενο της εργασιακής αριστοκρατίας, τις ηγεσίες στο εσωτερικό τους. Συνδικαλιστικής και πολιτικής. Όσο ισχύει αυτό το φαινόμενο, θα επικρατεί η τάση για διχοτόμηση της εργατικής τάξης, η τάση για κατανάλωση και οι διάφορες ατζέντες πολλαπλών ταυτοτήτων. Οτιδήποτε παρελκυστικό. Αφού δεν μπορούν, με ιδεολογικά μέσα να προτάξουν και να παρουσιάσουν ένα ελκυστικό μέλλον για τη νεολαία, χρησιμοποιούν τις ακόλουθες μεθόδους. Ακυρώνουν την όποια σύσταση δυνητικού και πραγματικού υποκειμένου. Εκ προοιμίου ακύρωση της δυνατότητας να συγκροτηθεί το άτομο, σε κοινωνικό, πολιτικό, ιδεολογικό και πολιτισμικό- οργανωτικό υποκείμενο.
Η υπονόμευση του υποκειμένου γίνεται στρατηγικός σκοπός του αντιπάλου, σήμερα. Πώς συμβαίνουν όλα αυτά; 1) Με την εξαγορά. Καταναλωτισμός, εκβιασμός, δολοφονία χαρακτήρων. 2) Απάτη. Δημαγωγία, δημοκοπία. Άλλα διακηρύσσω άλλα εκτελώ. 3) Διαίρει και βασίλευε. Είναι η διανυσματική αλληλοεξόντωση των μελλοντικών και υπαρκτών υποκειμένων, εάν το εξετάσουμε με όρους αναλυτικής γεωμετρίας. Εάν δεν δουλέψουν οι τρεις παραπάνω, χρησιμοποιούν ωμή βία, τρομοκρατία και εκτελέσεις. Θανάτους.
Όπως σημείωνε ο Έγκελς, η νομοτέλεια στην ιστορία προκύπτει διανυσματικά. Το πραγματικό διάνυσμα επί του πρακτέου των πράξεων είναι συνιστώσα της συνισταμένης βάσει της οποίας βλέπεις τον ρου της ιστορίας. Έτσι, η όποια ανατροπή θα γίνει στο βαθμό που θα γίνουμε υποκείμενα που τα διανύσματα της δικής μας κινηματικής δραστηριότητας, ανατρέπουν την κυρίαρχη τάξη πραγμάτων. Διαφορετικά, γινόμαστε ενεργούμενα.