Απόλυτο σκοτάδι και ξαφνικά ένα πάρτι γενεθλίων! Σε ένα ξενοδοχείο, κάπου στην Ιταλία, η ιδιοκτήτρια διοργανώνει τη συνεστίαση επιστρατεύοντας τα θέλγητρα και την ανεξαρτησία της για να δαμάσει τους πελάτες. Οι τελευταίοι είναι ευγενείς. Ο ένας, με τίτλο ευγενείας και μηδενική περιουσία και ο δεύτερος με αγορασμένο τίτλο αλλά φορτωμένο πορτοφόλι.
Ο ξεπεσμός των άλλοτε ισχυρών τάξεων της φεουδαρχίας, κάτι σαν παρακμή της πατριαρχικής δομής της κοινωνίας έρχεσαι σε αντίθεση με το δυναμισμό της Μιραντολίνας. Η Βερόνικα Δαβάκη, η οποία την ενσαρκώνει, φαίνεται έτοιμη να πάρει τα νάματα της αναδυόμενης αστικής ηθικής και να τα τοποθετήσει σε ένα περιβάλλον αυτοδιάθεσης και επαναστατικής, δρώσας, διάθεσης. Έως ότου αλωθεί και αλλοτριωθεί. Μέχρι να μετατραπεί από ενεργό υποκείμενο σε αντικείμενο που υποδύεται το ρόλο που του έχει προσφέρει σαν μανδύα η κοινωνία και οι απαραίτητες συμβάσεις που γίνονται όταν η αρχική ορμή εξασθενίσει. Προσπαθεί και καταφέρνει να επιβληθεί μέσω της εργασιακής της αυτάρκειας και καθορισμού της θέσης της στο σύνολο. Δεν υποκύπτει σε γλοιώδεις απόπειρες φλερτ αλλά με μαεστρία διατηρεί τον ερωτικό πόθο και την αναμονή των συνδαιτυμόνων.
Σε άλλο δωμάτιο διαμένει μια αυστηρή προσωπικότητα. Με αινιγματικό και ακαθόριστο παρελθόν, δηλώνει πως δεν ενδίδει και δεν εμπιστεύεται τις γυναίκες. Είναι κάθετος και ανένδοτος. Η Μιραντολίνα, όταν το μαθαίνει, καταστρώνει ένα σχέδιο για να του αλλάξει γνώμη. Όμως, δεν το κάνει με τον εύκολο και αγοραίο τρόπο. Αντιθέτως, προτάσσει τη γοητεία της και την αυστηρότητα σε μετρημένες δόσεις. Αργά αργά οδηγεί το αίσθημα από την άτεγκτη στάση σε προσωπικές, γαστριμαργικές, περιποιήσεις. Ο Ρομπέρτο Ριπαφράττα (Ιβάν Σβιτάιλο) αποδεικνύεται ευάλωτος και, σχετικά, εύκολο θύμα. Μοιάζει με παιδάκι άμαθο στο ερωτικό παιχνίδι και δαγκώνει με δύναμη το αγκίστρι. Όλες οι προηγούμενες αντιστάσεις του μοιάζουν με διακηρύξεις άνευ ουσίας και βάσης. Απλά και αδοκίμαστα οχυρωματικά έργα που τον περιέβαλαν.
Ο πόθος ανάβει και οι εναλλαγές είναι ανατρεπτικές. Ανά διαστήματα και σκηνές, βλέπουμε το θύμα να προσπαθεί να γίνει θύτης επιστρατεύοντας το προηγούμενο προσωπείο της αποστασιοποίησης και εκείνη που έστησε την παγίδα να βρίσκεται ένα βήμα προτού πέσει, η ίδια, μέσα. Διότι, ναι μεν αντιλαμβάνεται τη λεπτή γραμμή της επιθυμίας και της διεκδίκησης, όμως, από την άλλη, βρίσκει κολακευτική την επιμονή του. Παράδοξα ή μη, ο έρωτας είναι δίνη που δεν έχει λογική!
Το αρσενικό αρχέτυπο δοκιμάζει να εξαγοράσει την αγάπη της με προσφορά ακριβών δώρων και παράλληλα, εντός του, λειτουργεί και ο ναρκισσισμός της μοναδικότητας του εικονιζόμενου ειδώλου. Αποτυγχάνει με κρότο! Όπως, σημειώσαμε και προηγουμένως, οι δύο άκρες του νήματος φέρνουν ακροβασία στις άκρες και οι απαλές κινήσεις θα διαμορφώσουν την οριστική επικράτηση. Μέσα από εντάσεις και συναισθηματικές οξύνσεις, οι ήρωες απογυμνώνονται, και κάπως κυριολεκτικά, και αφού έχουν χάσει όλα τα θέλγητρα και την ακαμψία των αρχικών θέσεων μένουν μετέωροι και απομονωμένοι. Εκεί που όλα φαίνονται να έχουν χαθεί, το ένστικτο νικά τις αντιστάσεις του μυαλού και επιστρέφει τις αντιμαχόμενες πλευρές στην αφετηρία. Η διαφορά είναι πως τώρα, η εξάντληση είναι η πρωταγωνίστρια και οι δυο τους ψάχνουν, εναγωνίως, από κάπου για να πιαστούν προκειμένου να μην παραδεχτούν την ήττα τους. Κάπως έτσι, επιστρέφουν στα βασικά. Δηλαδή, το χιούμορ και τον αυθορμητισμό!