Κ.Π. Καβάφη, «Το Πρώτο Σκαλί»
Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
μια μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυο χρόνια πέρασαν που γράφω
κ’ ένα ειδύλλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιον μου έργον είναι.
Aλλοίμονον, είν’ υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
κι απ’ το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι,
ποτέ δεν θ’ ανεβώ ο δυστυχισμένος.»
Είπ’ ο Θεόκριτος· «Aυτά τα λόγια
ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νά’σαι υπερήφανος κ’ ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμα σου νάσαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.»Κ.Π. Καβάφης, Τα Ποιήματα (1897-1918), τόμ. Α΄, επιμ. Γ.Π. Σαββίδης, Ίκαρος, Αθήνα 1995 (4η έκδ.), σ. 105
Υπέροχο τραγούδι με τη φωνή της Τζένης Βάνου από το 1963. Πρωτοακούστηκε την περίοδο 1962-63 στη θεατρική παράσταση, Μία πόρτα δραχμές 500. Σε σκηνοθεσία του Ντίνου Δημόπουλου. Ηχογραφήθηκε στο τέλος εκείνης της σεζόν, το 1963, με μουσική του Μίμη Πλέσσα και στίχους του Χρήστου Γιαννακόπουλου και κυκλοφόρησε το 1985! Ο ίδιος στίχος είχε εμφανιστεί σε δίσκο 45 στροφών του Μανώλη Χιώτη με τη φωνή της Μαίρης Λίντα.
Το 1981, με μουσική του Γιώργου Κριμιζάκη και στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Ηχογραφήθηκε το Μπορεί.
Το 1986 παρουσιάστηκε στους κινηματογράφους ο Μελισσοκόμος με τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι. Η μουσική, φυσικά, της Ελένης Καραΐνδρου και ένα λαϊκό τραγούδι μέσα στο φιλμ. Τα βουρκωμένα μάτια μου. Απουσιάζει το ρεφρέν. Η φωνή του Γιώργου Νταλάρα.
Από δίσκο του 1980, σε μουσική του Γιάννη Σταμπουλή και στίχους της Σώτιας Τσώτου παρουσιάζεται το Πόσο σ’αγαπώ. Με ερμηνεία του Δάκη.
Λίγα χρόνια αργότερα, το 1985, η Δήμητρα Γαλάνη συνεργάζεται με το σχήμα Χάνομαι γιατί ρεμβάζω. Σε πολυσυλλεκτικό δίσκο. Εκεί, παρεμβαίνει ο Χρήστος Νικολόπουλος και το τραγούδι αλλάζει τίτλο. Πλέον, λέγεται, Μου ‘ταξες ταξίδι να με πας.
Το 1991 ο Άλκης Αλκαίος συνεργάζεται με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου στο δίσκο, Χρόνια Πολλά. Εκεί υπήρχε ένα τραγούδι. Το Όλα για πάρτη σου. Με μουσική του Χριστόφορου Κροκίδη.
Μετά από πέντε χρόνια, το 1996, στο δίσκο, Στου Αιώνα την Παράγκα, με τη φωνή του έχουμε μια νέα εκδοχή. Εδώ, με τον τίτλο, Λούνα Παρκ.
Το δίδυμο Άλκης Αλκαίος και Δημήτρης Μητροπάνος και για τη συνέχεια. Το 1999 έρχεται το Εντελβάις. Η τρίτη συνεργασία του Μητροπάνου με τον Μάριο Τόκα.
Το 2006, στο δίσκο Υπέροχα Μονάχοι, με μελωδία του Θάνου Μικρούτσικου συναντάμε τους ίδιους στίχους με τη φωνή του Μανώλη Μητσιά. Άλλαξε η ονομασία και έγινε, Κούκος μονός σ’ ένα ταμπλό.
Το 1990 η Τζένη Καρέζη στην τελευταία της θεατρική παράσταση, το έργο Διαμάντια και Μπλουζ της Λούλας Αναγνωστάκη. Υποδύεται μια γυναίκα που ζει στη μοναξιά και αναπολεί τα λάθη του παρελθόντος. Ξεθάβει από το πουθενά ένα στίχο που δεν τόλμησε να δώσει σε κάποιον χαμένο της έρωτα.
Το 2006, τον ίδιο ρόλο υποδύθηκε η Ζωή Λάσκαρη. Στη θεατρική σκηνή της Αθηναΐδας. Εκεί τη μελοποίηση ανέλαβε ο Σταμάτης Κραουνάκης.
Η Πόλυ Πάνου από το 1962 και το θέατρο Πορεία. Όταν ανέβηκαν τα Κόκκινα Φανάρια του Αλέκου Γαλανού. Δράμα τριών πράξεων που παρουσίαζε στιγμές από τη ζωή γυναικών του αγοραίου έρωτα, των καμπαρέ, της Τρούπας, των οίκων ανοχής. Η επιτυχία ήταν τεράστια.
Παίχτηκε για δύο σεζόν και μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με την υπογραφή του Βασίλη Γεωργιάδη το 1963. Υπήρξε δε και υποψήφιο για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας το 1964. Το καλοκαίρι του 1973, στο θέατρο Περοκέ, ανέβηκε ως μιούζικαλ με μουσική επιμέλεια του Γιάννη Σπανού. Χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα από τους διαλόγους της παράστασης.