Το πλάνο αποτυπώνει το κάδρο των προσωπικοτήτων. Τις ανάσες και τους μορφασμούς τους. Όσο περνάει ο χρόνος, οι ρυτίδες στα πρόσωπα και το χώμα στα δάχτυλα από την ύπαιθρο, δίνουν τη μάχη τους με την κλειστή πραγματικότητα, τις δαιμονικές αλλά και σύμφυτες με το χαρακτήρα των ανθρώπων και το δέσιμό τους με τους καρπούς και τις προσφορές της μάνας φύσης, δεισιδαιμονίες της επαρχίας και της εποχής. Η εναλλαγή από τη συντριβή στο δέος.
Στο σπίτι του Εύμαιου, ραψωδία π της Οδύσσειας, ο Οδυσσέας, με τη βοήθεια της Αθηνάς η οποία του αλλάζει τη μορφή του ζητιάνου, παρουσιάζεται στο γιο του. Ο Τηλέμαχος, αφού η νιότη είναι ανάσταση, τον αμφισβητεί. Στη συνέχεια, πάλι με την επίκληση της θείας χάρης, ο νεαρός πείθεται, επακολουθεί μεγαλείο ψυχής, αγκαλιά αναγνώρισης και συγχώρεσης και έπειτα, ο σχεδιασμός για τη μνηστηροφονία.
Η παλλόμενη ζωή μιας χωριατοπούλας, της οποίας η μητέρα ήρθε από τα μαύρα δάση και θεωρείται μάγισσα, για να θυμηθούμε και τον Μπρεχτ, γνωρίζει ένα δάσκαλο λατινικών, το 1580 μ.Χ. Εκείνος τη ρωτάει το όνομά της. Αρνείται. Του το αποκαλύπτει όταν με ένα άγγιγμα στην παλάμη του, διαβάζει το μέλλον και το χτυποκάρδι μεταμορφώνεται σε φιλί. Το ειδύλλιο γίνεται έρωτας και ακολουθεί η εγκυμοσύνη. Πρώτα ένα κοριτσάκι, μετά δίδυμα. Αγοράκι και κοριτσάκι. Η σειρά έχει σημασία διότι, το τελευταίο γεννιέται πεθαμένο και η πνοή της Αγκνές (πρωταγωνίστρια) το επαναφέρει στον πάνω κόσμο. Ορκίζεται να μην αφήσει το παιδί να της φύγει ξανά. Το όνομα του πατέρα θα αργήσουμε να το μάθουμε. Ο ίδιος, ασφυκτιά στο στενό πλαίσιο της οικογενειακής μεταπρατικής φάμπρικας. Αναζητά την εραλδική του ικανοποίηση στο Λονδίνο. Πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα των νερών, αρχικά, ως ράφτης σε θιάσους. Καλύπτεται από κύτταρα σεμνότητας.
Τα μωρά γίνονται παιδιά και βρίσκουν τη θέση τους σε αρμονία με τους αγρούς και τα ποτάμια. Οι ανάγκες πλάθουν όνειρα. Ο μικρός Άμνετ ή αλλιώς Άμλετ, ασκείται στην ξιφομαχία και αποκαλύπτει πως θέλει να γίνει ηθοποιός. Αργότερα, η αρρώστια πυροδοτεί όσα έκρυβε η ευθυμία της άνοιξης. Το κορίτσι το χτυπά η μεγάλη πανώλη (χρονική ακροβασία που υποτάσσεται στο άνθος της δημιουργίας της έξοχης σκηνοθέτριας και σεναριογράφου, Κλόι Ζάο). Μοιάζει ετοιμοθάνατη. Ο Άμνετ, πιασμένος από την αγωνία για ζωή, δεν δέχεται αυτή την εξέλιξη. Κάθε άλλο. Εν μέσω διαδοχής εικόνων σε πραγματικό, φαντασιακό και μεταφυσικό πεδίο, ο Άμνετ, το βράδυ που ο Θάνατος φτάνει στο κατώφλι για την αδερφή του, θυσιάζεται και θέλει να πάρει τη θέση της. Το πρωινό ξύπνημα τούς βρίσκει να μοιράζονται την ανάσα της αθανασίας στην αυλόπορτα του παραδείσου. Το κορίτσι θεραπεύεται. Ο Άμνετ βυθίζεται στη μοναξιά της αποστολής του. Το καράβι της ύπαρξής του, αναχωρεί και το κάνει με θόρυβο, πόνο. Ταλαιπωρεί το παιδικό σώμα αλλά στέκεται παλικαρίσια. Το αετόπουλο πριν ρίξει, πρόσκαιρα, την αυλαία, θυμάται το τελετουργικό κατευόδιο από το γεράκι που είχε η μητέρα του, την ευχή και το φύσημα προς τον ουρανό για να ταξιδέψει η παράκληση. Έπειτα, σβήνει. Το κολασμένο διάβημα φέρνει και τη σύγκρουση, σε μορφή ψυχικού βασανιστηρίου, στη σχέση των γονέων. Η απουσία του πατέρα από τα βάρη της παιδικής ανατροφής και από την άλλη, η αδυναμία της Αγκνές να αφήσει την εξοχή για να μετακομίσει στην πρωτεύουσα.
Η πίκρα γίνεται γέφυρα και οι φτερούγες αφήνουν πίσω τα μαχαίρια. Οι φωτιές και τα καντούνια μετατρέπουν τη λύπη σε λυτρωμό. Ο χείμαρρος των αισθημάτων βρίσκει το πιθάρι της τέχνης. Για να ξαποστάσει και να ξεδιψάσει. Ο καθηγητής λατινικών της ιστορίας μας έχει βρει το μονοπάτι του. Είναι εκκολαπτόμενος θεατρικός συγγραφέας. Απαιτεί από τους ηθοποιούς του να νιώθουν και να σκαλίζουν κάθε λέξη που ξεστομίζουν. Η απαγγελία είναι λυρισμός. Η ησυχία, μετά το ξέσπασμα, λυτρωμός.
Στης αμυγδαλιάς τα χιόνια,
στις λιακάδες του Φλεβάρη,
στου Μαρτιού τα χελιδόνια
και στ’Αυγούστου το φεγγάρι
είχες μου, καρδιά, σπαρτάει.
Κώστας Βάρναλης, Σκλάβοι Πολιορκημένοι (απόσπασμα).
Τελικά, ο συγγραφέας και ηθοποιός, λεγόταν Ουίλλιαμ Σαίξπηρ και έγραφε με τις λόγχες των φρουρών στα πλευρά του. Συνθέτει ένα σύμπαν όπου ο γιος του ανασταίνεται και πρωταγωνιστεί. Είναι ο Άμλετ που τον κυνηγά το φάντασμα του πατέρα του, η δίψα για εκδίκηση, το καθήκον απέναντι στο λαό και η θέση του στον κόσμο και την ηθική ακεραιότητα. Η Αγκνές, καθορισμένη από τη μοίρα της, πηγαίνει στην παράσταση. Οργίζεται, δεν καταλαβαίνει. Η νηνεμία του τοπίου των σκηνικών την παρασύρει. Η αναπαράσταση την εξαγριώνει. Κατά τη διάρκεια του μονολόγου του Άμλετ, βρίσκει το προσκυνητάρι που αναζητούσε για να γαληνέψει τη θύελλα εντός της, σιγά σιγά, γλυκά γλυκά. Ασυναίσθητα, του απλώνει το χέρι. Σαν πράξη συμφιλίωσης με τους αμείλικτους νόμους της ύπαρξης. Το πένθος εξαγνίζεται. Τα βλέμματα με το σύζυγο κρύβουν τη μετεξέλιξη μεταξύ έκπληξης, γυρισμού, κατανόησης, λησμονιάς, κάθαρσης. Η τελευταία επιτυγχάνεται με το σκηνοθετικό εύρημα. Βαθιά αναπνοή, σηκωμένοι ώμοι οι οποίοι πέφτουν όπως οι φτερούγες που μαζεύονται. Ανακούφιση μέσα στο ζεστό αίμα. Η πρόβα της μελαγχολικής αλήθειας σε ένα ταξίδι στην αιωνιότητα μέσω της ποιητικής γραφής και της αξεπέραστης τέχνης του θεάτρου.
Ελαφριά θλίψη, κάπως ακαθόριστη στην κινηματογραφική αίθουσα. Στο παλιό ρωμαϊκό ημερολόγιο, που το έχουμε δανειστεί, ο Φλεβάρης ήταν ο τελευταίος μήνας του χρόνου. Η χρονιά άρχιζε από το Μάρτιο. Στο τέλος του χρόνου γίνονταν τελετές εξαγνισμού και από το februum (κάθαρση), ο μήνας ονομάστηκε Februarius.