ΑφιέρωμαΜουσικήΤέχνες

“Τα χρόνια μου κοντά σου”

Από την απόρριψη του 1969 στη Λύρα του Πατσιφά μέχρι τη Μίνος, το ηχόχρωμα της φωνής, το υλικό ενός κοριτσιού από τη Θήβα. Ήταν τέτοιος ο ενθουσιασμός στη δισκογραφική εταιρία που δίστασαν να της το πουν εκείνη τη στιγμή και άφησαν 15 ημέρες να περάσουν. Το σημερινό σημείωμα είναι αφιερωμένο, με άκρως υποκειμενικά κριτήρια, στην καλλιτεχνική πορεία της Χαρούλας Αλεξίου.

Διάνθισμα, λοιπόν, ράνισμα 35 χρόνων. Θα την ακούσουμε σήμερα ως ερμηνεύτρια σε ευρύ φάσμα ρεπερτορίου. Κάλεσμα σε παλιούς φίλους. Σε όσους θυμούνται και όσους ξεχνούν. Με κρασί. Αναφορά στη ζωή της με ματιές στα σύννεφα και τα χώματα. Σαν κάτι να ζητάει από αυτά.

Η δύναμη της φωνής έχει τις απαραίτητες δόσεις συναισθήματος, οξύτητας. Από μια παρεξήγηση με τη δισκογραφική και την εμπλοκή με την ραδιοταινία μιας άλλης τραγουδίστριας ξεκίνησε η πορεία της στο χώρο.

Είπε πως η φωνή της δεν την ακούει και δεν πάει πια γιατί της έσκαψε το έδαφος και δεν καταδέχεται να συνεχίσει. Εκείνη μένει με το μέλλον. Το μέλλον που δείχνει το παρελθόν. Με το φως και το σκοτάδι.

Τα πιο μύχια τα λέει κάπως παραλλαγμένα. Ο πόνος ξεφεύγει και γίνεται πιο γρήγορος από τον ίσκιο των πουλιών. Βουτάει στον πειρασμό της νοσταλγίας.

Η φωνή της είναι το όπλο που ανορθώνει ο οποιοσδήποτε απέναντι στην απειλή του θανάτου. Η αποθέωση του έρωτα. Ο γιος της πενίας και του πλούτου. Ο αναξιοπρεπής, με τα δάκρυα στα πεζούλια. Η εμμονική πλευρά.

Είτε συζητάμε για το ξεκίνημα είτε για το τελείωμα. Θα υπήρχε τέχνη αν δεν υπήρχε αυτό το σημείο εκκίνησης. Οι εποχές και η ποίηση, το νέκταρ της ζωής, το παράλογο της γλωσσικής διάστασης, η καταιγίδα και το ξημέρωμα στα σκαλοπάτια.

Στα μεγάλα πάθη κρύβεται πάντα ένας υπόκωφος ερωτισμός. Όπως σημείωνε ο Ρεμπώ: και από τα μάτια μου κύλησαν τόσα δάκρυα όσα ο Θεός δε ζήτησε ποτέ από κανέναν άνθρωπο.

Ο Μάνος Χατζιδάκις την χαρακτήρισε σαν Μπάρμπαρα Στρέιζαντ της Ελλάδας. Ο Στέλιος Καζαντζίδης σημείωνε ότι μονάχα εκείνος και η Αλεξίου μπορούσαν να ερμηνεύσουν τις μωβ νότες. Εμείς οι υπόλοιποι μετά τη συνέντευξη της καλλιτέχνιδας στο Φώτη Απέργη και το Δεύτερο Πρόγραμμα, γίναμε μάρτυρες στην πτώση της.

Διαμάντι δαχτυλίδι σε πανσέληνο έρωτα με υπογραφή αίματος καρδιάς στη σκηνή.

Η Μαριάνθη των ανέμων υπενθυμίζει ότι η αγάπη θα σε βρει όπου κι να σαι.

«Τ’ αγάλματα είναι στο μουσείο».

«Οχι, σε κυνηγούν, πώς δεν το βλέπεις;»

Γιώργος Σεφέρης«Ο ηδονικός Ελπήνωρ»

 

Ετικέτες

Related Articles

Back to top button
Close
Close