Τούμπα-Ιράν-Καμπότζη-Βιετνάμ
Κόντρα στην άποψη του σύγχρονου κοσμοπολιτισμού κατά την οποία η επίθεση πρέπει να ξεκινά με passing game από την άμυνα, ο παίκτης πρέπει να αμύνεται χωρίς πολλά φάουλ και να κρίνεται, πρωτίστως, για την τακτική προσήλωση, ο γράφων προσθέτει στο σημαντικό κριτήριο της ποιότητας, το κριτήριο της επιβίωσης υπό δύσκολη συνθήκη και προσπαθεί να δημιουργήσει στο μυαλό του ομάδα ικανή ακόμα και για άμυνα πλοίου στην Ερυθρά Θάλασσα…
Αδιαφορώντας για την ικανότητα πάσας, ο γράφων επιλέγει τον μέγιστο Έντβιν Βαν Ντερ Σαρ και μπροστά από την εστία του τοποθετεί τον ποιοτικό καταδικασθέντα Ντάνιελ Άλβες, τον σπουδαίο Λιλιάν Τιράμ, το βουλγαρικό ”λύκο” Τρίφον Ιβάνοφ (θρυλική φιγούρα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου και εκλιπόντα πια) και τον ποιοτικό αλλά και γυμνασμένο για την εποχή του Ρ. Κάρλος.
Στο κέντρο δεσπόζει ο ένας και μοναδικός, κατ΄ ουσίαν ημίθεος, Ζινεντίν Ζιντάν συνεπικουρούμενος από τον Στέφαν ”The Tiger” Έφενμπεργκ. Αριστερά αυτών, ο υπερηχητικός Ράιαν Γκιγκς και δεξιά ο διεμβολιστής Άριεν Ρόμπεν.
Στην επίθεση ο αμφιλεγόμενος σταρ Λουίς Σουάρες συναντά τον ακόμα πιο αμφιλεγόμενο Ντιέγκο Κόστα συνθέτοντας ένα ”καταδρομικό’‘ επιθετικό δίδυμο.
Σε μια εποχή επιδεικτικής ανοησίας, ο γράφων αναζητά την ουσία ακόμα και με την επιλογή παικτών, σκοπίμως, περιθωριοποιημένων από το παγκόσμιο σύστημα.